ฝนพึ่งตกกระหน่ำทำให้บรรยากาศร้อนอบอ้าว...
แม้่บ่ายแก่ๆจะไม่มีแดดจัดเหมือนเช่นเดิมแต่อุณหภูมิยังคงไม่ต่างจากที่เคยเป็ พนักงานหลายต่อหลายคนนั่งตากแอร์เย็นฉ่ำโดยที่ไม่มีใครกล้าออกจากตึก แต่เสียงรองเท้าส้นสูงของเลขาสาวก็เดินวุ่นไปทั่ว เธออยากรู้ว่าเด็กฝึกงานที่เป็ผู้ช่วยของเธอหายไปไหน เพราะท่านประธานใกล้จะเข้าบริษัทมาเซ็นเอกสารสำคัญที่ตอนนี้มันอยู่ลูกสนเพียงฉบับเดียว
“มีใครเห็นผู้ช่วยฉันบ้างมั้ย”
“ไม่เห็นนะคะพี่ป่าน”
“เด็กคนนี้ไปไหนนะ โทรศัพท์ก็ไม่ยอมรับ ท่านประธานก็ใกล้จะเข้ามาแล้วด้วย”
“เอกสารสำคัญเลยหรอพี่”
“อืม ฉันไม่อยากให้คุณเคชินทร์รอ รู้ใช่มั้ยว่าเขาเป็คนยังไง”
พนักงานที่อยู่ในห้องพยักหน้าเห็นด้วยทุกคน ไม่ว่าเอกสารนั้นจะสำคัญหรือไม่สำคัญ แต่เื่ตรงต่อเวลาก็ยังเป็บรรทัดฐานของผู้บริหารคนใหม่อยู่เสมอ แต่เวลาผ่านไป...เลขาสาวก็เริ่มกระตุกคิ้วด้วยความงุนงง นอกจากจะหาผู้ช่วยไม่เจอแล้ว ชายผู้ไม่เคยมาสายแม้แต่วินาทีเดียวก็หายไปด้วย
“โลกจะแตกมั้ยล่ะเนี้ย”
สายป่านพึมพำขนลุก...นี่เป็ครั้งแรกที่เลขาได้เห็นว่าเ้านายของเธอมาสายเหมือนมนุษย์ปกติ
ณ โรงจอดรถชั้นใต้ดิน...
ความเงียบปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ยกเว้นเสียแต่รถหรูบริเวณฝั่งจอดรถของผู้บริหาร ไม่นานมานี้เคยมีเสียงพูดคุยเหมือนคนทะเลาะกันดังอยู่เนืองๆ แต่หลังจากนั้นเสียงก็เงียบหายไปอย่างน่าประหลาด ภายในรถอบอวลไปด้วยมวลสารบางอย่างที่เ้าของตึกชื่นชอบ...
มือหนาลูบไปตามไรผมนุ่มสลวย...
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ฉีกกว้างพร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้าแดงระเรื่อที่กำลังงุ่มงามจนแก้มทั้งสองข้างป่องกลม
อรัก อรัก อรัก...
“ซีดดด ดูดช้าๆก็ได้ ฉันไม่รีบ”
“แต่…แต่ผมรีบ อึก อึก”
“นายจะรีบทำไม ถึงยังไงเอกสารฉบับนี้ก็ต้องถึงมือฉันอยู่ดี”
เคชินทร์บอกเด็กฝึกงานที่นั่งชันเข่าผงกหัวขึ้นลงใส่ลำเนื้อภายในรถ กว่าจะฉุดร่างเล็กลากเข้ามาในนี้ได้ก็เล่นเอาซะเหงื่อผุดเต็มแผ่นหลัง เดี๋ยวนี้จะทำอะไรก็ยุ่งยากไปหมด กว่าจะได้แตะเนื้อต้องตัวแต่ละครั้งก็ต้องใช้เล่ห์กลอุบายหลายหมื่น ถ้าไม่ขู่ว่าจะไม่เซ็นเอกสารถ้าไม่เข้ามาในรถ ป่านนี้คงต้องเอายาสลบปบจมูกเหมือนในละครน้ำเน่าไปแล้ว
“ซีดด อ่าา ฉันบอกไม่ต้องรีบไง”
“อื้อออ พี่ป่านจะว่าผมเอาได้”
“นี่นายกลัวเลขามากกว่าประธานบริษัทอย่างนั้นหรอ”
“ก็พี่ป่านเป็หัวหน้างานของผม”
“แต่ฉันเป็หัวหน้าของหัวหน้าและของหัวหน้านายอีกที เพราะฉะนั้นกลัวฉันหน่อยก็ได้”
“อื้ออออ”
ชายหนุ่มคิ้วขมวด...
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเด็กด้านล่าง มือหนาจึงจับหัวของเขากดลงไปลึกสุดโคน เสียงสำลักดังขึ้นตามมาติดๆ จากนั้นเสียงลมหายใจเข้าออกก็พ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าหวานใสบึ้งตึง มือเรียวจับโคนเอ็นเอาไว้พร้อมกับเพิ่มแรงกำรูดจนร่างสูงสะดุ้ง
“เฮ้ย เฮ้ย โอ๊ยยยย”
“ท่านประธานชอบใช่มั้ยครับ”
“อา ซีดดด นาย โอ๊ยยย จะดึงให้ขาดเลยหรือไง!”
“ผมนึกว่าท่านชอบความรุนแรงซะอีก”
“ไอ้เด็กนี่ อาาา”
อร๊อก อร๊อก อร๊อก อร๊อก!
มือเรียวทั้งสองกำรูดแก่นกายแข็งขืนขึ้นลงพร้อมกัน ปลายหัวบานนั้นถูกลิ้นละเลงหมุนวนจนชายในชุดสูทคำรามดังก้อง แรงดูดมหาศาลเร่งเร้าให้ร่างสูงยืดตัวไปมาเพื่อหาจังหวะหายใจ เขาพยายามอดกลั้นสิ่งนั้น แต่ฝีมือและฝีลิ้นของร่างเล็กก็กระตุ้นของเหลวพุ่งออกมาได้อย่างง่ายดาย
“ซีดดด เดี๋ยวๆๆ โอ๊ยย”
“อื้อออออ”
ลูกสนหลับตาสนิท...
เมือกเหลวขาวขุ่นพุ่งกระฉูดขึ้นสูงจนเลอะใบหน้าและลำคอ กลิ่นคาวกามโชยขึ้นจมูก รสชาติเข้มข้นดิบเถื่อนเฝื่อนติดลิ้น ลูกสนกลืนบางส่วนในกระพุ้งแก้มลงท้อง แต่ไม่ทันที่เด็กฝึกงานจะลืมตา ร่างกายของเขาก็ถูกเปลื้องผ้าและจับพลิกผันเปลี่ยนแปลงราวกับนักกีฬายิมนาสติก
“อื้อออ คุณเคชินทร์ อย่าสิ...ไหนบอกว่าแค่ปากไง”
“ตอนแรกฉันก็จะทำอย่างนั้น แต่นายเร่งจังหวะความสุขของฉันมากเกินไป”
“อ๊าา ผมเปล่าซักหน่อย....คุณ...แตกเร็วเองต่างหาก”
“ไอ้เด็กนี่!!!”
ร่างสูงโกรธจนหน้าแดง...
จะด่าจะแช่งยังไงเคชินทร์ไม่เคยสนใจคำพูดเ่าั้ แต่พอได้ยินเด็กเมื่อวานซืนกล่าวถึงสมรรถภาพทางเพศขึ้นมามีหรือที่ชายผู้ผ่านประสบการณ์โชกโชนจะพอใจ ใครต่อใครก็สยบยอมกับเขาทุกราย เห็นทีครั้งนี้ท่านประธานคงต้องนัดสอบสวนพฤติกรรมเด็กฝึกงานนานกว่าปกติ!
“มาดูกันว่าฉันจะเสร็จง่ายเหมือนที่นายพูดหรือเปล่า”
“อ๊าาา ผม...ผมขอโทษครับ”
“ฉันไม่รับ!”
“อัก…อ๊างงงงง!!!”
บั้นท้ายชูชันกลมงอนถูกกระซวกทีเดียวมิดด้าม ด้วยคราบน้ำลายที่เหนียวเปียกเป็ยางเต็มลำเนื้อมันเลยทำให้เคชินทร์ทะลวงรูเด็กหนุ่มได้ง่ายขึ้น ลูกสนหวีดร้องพร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง เขาไม่น่าเผลอปากพูดออกไปอย่างนั้น ทั้งๆที่ผ่านมาก็รู้ดีมาตลอดว่าผู้บริหารบริษัทนี้มันเอาแต่ใจเหมือนเด็กอนุบาลแค่ไหน!
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ!
“ซีดดด อยากลองของมากใช่มั้ย”
“อ๊าาา ผมไม่ได้ตั้งจายยยย~”
“พูดอะไรคิดซะบ้างสิวะ!”
“อื้อออออ”
เอวหนารัวกระแทกจนบั้นท้ายตีเป็คลื่น เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นออกไปนอกรถ จากนั้นเสียงครวญครางแหลมสูงก็ดังตามมาติดๆ ลูกสนอ้าปากพ่นลมหายใจร้อนๆออกมา เขาแอ่นก้นรับแรงกระแทกด้วยความรู้สึกบางอย่าง ความรู้สึกที่ข้างล่างของเขาก็แข็งขืนเป็ลำเช่นเดียวกัน!
“อื้อออ ท่านครับบ”
“อาาา นายทำฉันหัวเสียอยู่เรื่อยรู้ตัวบ้างมั้ย”
“ผม...จะไม่พูดอีกแล้วว”
“ซีดดดด”
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ
ร่างสูงไม่สนใจเสียงสั่นเครือนั้น รู์ของคนตัวเล็กมันตอดแน่นจนชายหนุ่มหยุดเอวไม่ได้ เขาเร่งจังหวะพร้อมกับใช้มือหวดฟาดไปที่แก้มก้นจนเกิดรอยแดง แม้ว่าเสียงเล็กจะร้องขออ้อนวอนแต่มันก็ยิ่งทำให้ชายหื่นเพิ่มแรงมากยิ่งขึ้น
แก้มเนื้อกลมงอนมีตราประทับสีแดงเป็รอยทั้งห้านิ้ว...
เมื่อโดนจับกระแทกและหวดฟาดสั่งสอน...ร่างเล็กก็กระตุกตัวขึ้นมากระทันหัน เคชินทร์ก้มลงไปมองสิ่งนั้น ก่อนจะฉีกรอยยิ้มหื่นกามด้วยความพอใจ เขาโน้มตัวไปหาใบหน้าแดงระเรื่อที่ส่งเสียงสั่นเครือแปลกประหลาด เบาะหนังรถยนต์ราคาแพงเปียกเป็คราบจากน้ำบางอย่างที่พุ่งฉีดกระทันหันอย่างไม่ทันตั้งตัว
“นายต่างหาก...ที่ชอบความรุนแรง”
“อัก….อึก….”
“ไอ้เด็กโรคจิต”
เสียงเข้มกระซิบใกล้ๆดวงตาหวานเคลิ้ม ก่อนจะเม้มกัดใบหูจนร่างเล็กร้องเสียงหลง ฟันคมเพิ่มแรงกระตุ้นจนลูกสนสั่นไปทั้งตัว เขาพึ่งขึ้น์จากการโดนฟาดก้นมาได้ไม่นาน แต่ก็ต้องร้องครางดิ้นหนีริมฝีปากลามกของผู้บริหารอีก
เคชินทร์หัวเราะด้วยความซะใจ...
เขารัวเอวกระแทกซ้ำๆจนกระทั่งเสียงคำรามดังก้อง...
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ
“ซีดดดด ฉันจะแตกแล้ววว”
“อื้ออออ”
พร๊วดดดดด...
ร่างสูงกดตัวลงจนแผ่นหลังของเด็กฝึกงานแนบชิดติดร่าง...
ลูกสนครางกระสันรับความร้อนที่กระจายเต็มโพรง เมือกสดๆไหลเวียนซึมซับจนทำให้สมองคิดอะไรไม่ออก เขาเริ่มชอบความรู้สึกนี้เข้าเสียแล้ว...สมองที่ขาวโพลนเหมือนกับล่องลอยไปบนอากาศ แม้จะรู้ว่ามันต้องแลกมากับความลามกวิตถารจากชายผู้เป็นาย แต่คนตัวเล็กก็อดไม่ได้ที่จะโหยหาสิ่งนั้นตลอดเวลา
“ซีดดด นายตอดฉันอย่างนี้...อยากได้อีกหรอ”
“พ…พอแล้วครับ”
“พออะไรกัน ฉันยังไม่หายโกรธเลยนะ”
“ผม…ผมขอโทษ ยกโทษให้...อึก...ผมนะ”
“…..ฉันไม่ใช่คนให้อภัยใครง่ายขนาดนั้น”
เคชินทร์ค่อยๆถอนแท่งลำออกมา ก่อนที่น้ำเมือกมหาศาลจะพุ่งไหลจากรูหลังเสียงดังราวกับน้ำเดือดฟดล้นหม้อ ร่างเล็กค่อยๆล้มตัวลงไปนอนหอบบนเบาะ ขาเรียวของเขาสั่นระริกแต่ดวงตากลับเคลิบเคลิ้มจนชายหนุ่มสังเกตได้
รอยแดงที่หวดฟาดกระหน่ำบนแก้มเนื้อเริ่มทำให้ท่านประธานหวั่นใจ...
เขาใช้ความรุนแรงมากเกินไปจนไม่ทันสังเกตรอยเนื้อแตกพวกนั้นเลย...
“ฉันยกโทษให้แล้ว”
“…..ค….ครับ?”
“ฉันบอก...ว่าฉัน....ยกโทษให้แล้ว”
“ข…ขอบคุณครับ”
แม้ลูกสนจะตามอารมณ์ของร่างสูงไม่ทัน แต่เขาก็พยักหน้าตอบรับการให้อภัยนั้นแม้ตัวเองจะไม่เคยทำผิดเลยก็ตาม เคชินทร์ช่วยเด็กฝึกงานของเขาใส่เสื้อผ้า ส่วนเอกสารที่เด็กหนุ่มวิ่งตามอยากให้เซ็นนักหนาก็ถูกถือไปด้วย
“ท่านครับ....เดี๋ยวก่อน”
“…..อะไร”
“วันนี้ผมต้องเคลียร์งานจนถึงตอนเย็น...”
“…..”
“ขอติดรถ....กลับด้วยได้มั้ยครับ”
“…..ฉันขอคิดดูก่อนนะ”
เคชินทร์หันหลังเดินจากไป...
ก่อนรอยยิ้มติดไรหนวดจะฉีกกว้างจนถึงใบหู...
5K
![[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009046_32054801.webp)
