สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

หลังจากแยกทางกับคาเอล ผมเดินสำรวจป่าต่อไปอีกหลายชั่วโมง

ไม่มีสัญญาณของเขาอีกเลย บางทีเขาอาจเปลี่ยนไปสำรวจโซนอื่นของป่า หรือไม่ก็เจอลูกแก้วที่ต้องใช้เวลาแย่งชิงนานกว่าเดิม

ผมยังคงเดินสำรวจไปเรื่อย ๆ ใช้สายตาที่มองเห็นมานาไล่หาไปทีละจุด บางลูกซ่อนอยู่ใต้ก้อนหิน บางลูกฝังอยู่ในโพรงดิน บางลูกแขวนไว้กลางแม่น้ำเชี่ยว

จนกระทั่งเสียงประกาศดังขึ้นกลางอากาศ บอกให้ทุกคนกลับมารวมตัวที่จุดเริ่มต้น

เมื่อผมนับลูกแก้วทั้งหมดที่เก็บได้ในกระเป๋ามิติ...

ยี่สิบหกลูก

มากกว่าตอนที่เจอคาเอลเกือบสองเท่า ผมพอใจกับผลลัพธ์นี้พอสมควร แม้จะไม่รู้ว่าเทียบกับผู้สมัครคนอื่นแล้วอยู่อันดับไหน

วันถัดมา — การสอบความรู้

ห้องสอบขนาดใหญ่เต็มไปด้วยโต๊ะเรียงเป็นแถว ผู้สมัครหลายร้อยคนนั่งเงียบ ก้มหน้าจดจ่ออยู่กับกระดาษข้อสอบตรงหน้า

ผมมองข้อสอบชุดแรก

เวทมนตร์พื้นฐาน — ไม่ยาก

ประวัติศาสตร์จักรวรรดิ — ผมจำได้แม่นจากที่อัลเฟรดสอนมาหลายปี

ภูมิศาสตร์ — พอไหว

สมุนไพรและพิษ — คำถามบางข้อเจาะลึกกว่าที่คาด แต่ยังพอตอบได้

มอนสเตอร์ — ส่วนนี้ผมมั่นใจที่สุด เพราะเคยศึกษาทั้งจากตำราและประสบการณ์จริง

ผมเขียนคำตอบไปเรื่อย ๆ อย่างมั่นคง แต่เมื่อถึงคำถามบางข้อในหมวดกฎหมายจักรวรรดิและระเบียบขุนนางชั้นสูง ผมกลับต้องหยุดคิดนานกว่าปกติ

ส่วนนี้อัลเฟรดสอนไม่ลึกเท่าเรื่องอื่น...

ผมเขียนคำตอบที่ดีที่สุดเท่าที่จะนึกออกได้ แม้จะไม่มั่นใจเต็มร้อยก็ตาม

เมื่อสอบเสร็จ ผมวางปากกาลง มองกระดาษคำตอบที่เขียนเต็มทุกหน้า

ทำสำเร็จแล้ว...แต่ไม่มั่นใจว่าจะได้คะแนนเต็มทุกข้อ

โดยเฉพาะข้อที่เกี่ยวกับระเบียบขุนนาง ผมรู้สึกว่าตัวเองตอบได้เพียงผิวเผิน

การสอบสัมภาษณ์

ห้องสัมภาษณ์เล็กกว่าที่ผมคิดไว้ มีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งและเก้าอี้สองตัว ฝั่งตรงข้ามมีอาจารย์สามคนนั่งเรียงกัน ตรงกลางคือหญิงสูงวัยที่มีสายตาคมกริบ ดูเหมือนจะเป็นประธานคณะสัมภาษณ์

"เชิญนั่ง"

เธอพูดขึ้น น้ำเสียงเป็นทางการแต่ไม่แข็งกร้าว

ผมนั่งลงตามคำแนะนำ

"เรน ซินเดอร์เกรฟใช่ไหม"

"ใช่ครับ"

"บุตรบุญธรรมของมาควิสซินเดอร์เกรฟ"

เธอมองเอกสารตรงหน้า

"ทำไมถึงอยากเข้าเรียนที่สถาบันลูนาเรีย?"

ผมตอบตามที่เตรียมไว้ แต่พยายามให้ฟังดูเป็นธรรมชาติที่สุด

"ผมต้องการพัฒนาความสามารถของตัวเองให้ไปได้ไกลที่สุด ครับ และที่นี่คือสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนั้น"

"เนโครแมนเซอร์ในจักรวรรดิยังมีจำนวนไม่มากนัก"

อาจารย์อีกคนพูดขึ้น

"ทำไมถึงเลือกศาสตร์นี้?"

"ไม่ใช่ผมเลือกครับ"

ผมตอบตรงไปตรงมา

"เป็นสิ่งที่ผมมีความถนัดมาตั้งแต่แรก ผมเพียงพัฒนามันต่อไป"

คณะอาจารย์แลกสายตากันสั้น ๆ ก่อนถามคำถามต่อไป

"เป้าหมายในอนาคตของเธอคืออะไร?"

"ผมยังไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจนตายตัวครับ"

ผมตอบ

"แต่ผมอยากมีพลังมากพอที่จะปกป้องสิ่งที่ผมให้ความสำคัญได้"

คำตอบนั้นเป็นความจริงเพียงครึ่งเดียว — ในใจผมนึกถึงเรน่า นึกถึงเจอร์ราร์ด นึกถึงทุกคนที่จากไปเพราะผมอ่อนแอเกินไป

หญิงสูงวัยพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนหยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายขึ้นมา

"คำถามสุดท้าย"

เธอมองตาผมตรง ๆ

"เธอคิดว่า...พลังคืออะไร?"

ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง คำถามนี้ไม่ได้อยู่ในรายการที่อัลเฟรดเตรียมให้ผมท่อง

แต่ผมไม่จำเป็นต้องคิดคำตอบใหม่

เพราะคำตอบนี้...ผมรู้อยู่แล้ว

"พลังคือเครื่องมือ"

ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หญิงสูงวัยพยักหน้าช้า ๆ ก่อนวางปากกาลง

"เข้าใจแล้ว"

เธอพูด

"การสัมภาษณ์จบเพียงเท่านี้ ผลการสอบจะประกาศภายในเจ็ดวัน"

ผมลุกขึ้นค้อมศีรษะ ก่อนเดินออกจากห้อง

ในห้องประชุมคณะอาจารย์

โต๊ะกลมขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยอาจารย์ระดับสูงของสถาบัน เอกสารกองสูงวางอยู่ตรงกลาง

"สรุปคะแนนรวมทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว"

อาจารย์อาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้น

"มีใครเข้าเกณฑ์เพื่ออยู่ห้องพิเศษบ้าง?"

หญิงสูงวัยที่เพิ่งสัมภาษณ์เรนหยิบเอกสารขึ้นมาดู

"มีสามสิบสี่คนครับ ที่ได้คะแนนถึงเกณฑ์สำหรับห้องพิเศษ"

เธอพลิกหน้าถัดไป

"แต่ผู้ที่ได้เข้าเรียนจริงมีเพียงยี่สิบสามคน"

อาจารย์อีกคนเลิกคิ้ว

"ที่เหลือถูกตัดออกด้วยเหตุผลอะไร?"

"บางคนพื้นหลังไม่ชัดเจน"

เธอตอบ

"บางคนมีลักษณะนิสัยที่ไม่เหมาะสมกับการอยู่ร่วมกับขุนนางระดับสูงและราชวงศ์"

เธอหยุดเล็กน้อย

"และบางคน...มีความเสี่ยงที่จะเป็นสายลับจากฝ่ายอื่น"

ความเงียบปกคลุมโต๊ะอยู่ครู่หนึ่ง

"ปีนี้เข้มงวดกว่าทุกปีที่ผ่านมาจริง ๆ"

อาจารย์อาวุโสพึมพำ ก่อนพลิกดูรายชื่อยี่สิบสามคนที่ผ่านการคัดกรองทั้งหมด

"ถ้าอย่างนั้น...เริ่มส่งจดหมายแจ้งผลได้เลย"

ไม่กี่วันต่อมา จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาถึงที่พักของผม

ผมฉีกซองจดหมายออกอย่างระมัดระวัง

ภายในมีตราประทับของสถาบันลูนาเรียประดับอยู่ด้านบน ตัวอักษรสีทองเรียงกันเป็นข้อความสั้น ๆ

ยินดีด้วย เรน ซินเดอร์เกรฟ ท่านได้รับการคัดเลือกให้เข้าศึกษาในห้องเรียนพิเศษของสถาบันเวทมนตร์ลูนาเรีย

ผมมองข้อความนั้นอยู่นาน

ตามที่คาดหวังไว้

ผมพับจดหมายเก็บ มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านเข้ามาในห้อง

ก้าวแรกของแผนการทั้งหมดสำเร็จลุล่วงไปแล้ว

จากนี้ไป...

การใช้ชีวิตในฐานะสายลับภายในสถาบันลูนาเรีย กำลังจะเริ่มขึ้น