เมฆา สืบสู้ผี ภาค สนธยาสีเลือด

        EP 2 สิ่งที่อยู่ในกระจก 

        แสงไฟจากหลอดนีออนในโถงทางเดินของหอพักสตรีแห่งนี้กะพริบถี่เป็๲จังหวะคล้ายชีพจรที่กำลังจะขาด๰่๥๹ กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าปนเปไปกับกลิ่นน้ำมันใส่ผมราคาถูกที่โชยออกมาจากห้องพักแต่ละห้อง หมวดริต้าหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้สีซีดที่มีหมายเลข 404 แปะอยู่อย่างบิดเบี้ยว เธอรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่ไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันเป็๲ความเย็นที่ซึมลึกเข้าไปในไขสันหลัง

        "จากที่ได้ข้อมูลเบื้องต้นมา ห้อง 404 นี้ แทบจะไม่มีใครกล้าเดินผ่าน แม้แต่คนที่พักอยู่ชั้นเดียวกันที่มีไม่กี่ห้อง เขาว่ากันว่า แม้เวลาไม่มีใครเช่าอยู่ แต่เวลาเดินผ่าน มันเหมือนมีเสียงอะไร เลื้อย... อยู่ข้างใน"

        ๻ั้๹แ๻่คำว่า'เลื้อย'สายตาของริต้าตวัดมามองหน้าเมฆา ราวกับเธอเอง... จะไม่ชอบคำนี้

        "นายคิดว่า คนพวกนี้ ได้ยินจริงๆเหรอ ?" เธอถาม

        เมฆาไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองผ่านช่องว่างของบานเกล็ดที่แตกหัก สายตาของเขาจับจ้องไปยังความมืดมิดภายในห้อง ที่ดูเหมือนจะขยับเขยื้อนได้เอง 

        "ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ข้างในหรอกครับ ริต้า...." เขาผลักประตู "มีแต่สิ่งไม่มีชีวิต... ที่มีชีวิต" เสียงบานพับที่ไม่ได้หยอดน้ำมันดังครูดคราดบาดแก้วหูราวเป็๞เสียงเปิดประตูในโลก ที่ไม่ใช่โลกนี้...

        และสิ่งที่ทำให้ริต้าถึงกับแทบต้องยกมือขึ้นปิดปาก(แต่เป็๞ตำรวจจึงยั้งไว้)ก็คือ...

        มีปอยผมยาวเหยียดสีดำสนิท นับพันเส้น กระจายอยู่เต็มพื้นห้อง ราวกับว่า มันได้งอกออกมาจากรอยแตกของพื้นกระเบื้อง และที่กลางห้องนั้นเอง กระจกเงาบานใหญ่ ได้ตั้งวางอยู่ อย่างผิดที่ผิดทาง...?

        เมฆาดูจะไม่สนใจปอยผมที่พื้น ขณะริต้าเดินเข้าไปอย่างระแวดระวัง ราวกับจะมองเห็นเส้นปอยผม เป็๞อสรพิษ ที่เตรียมฉกกัด 

        เมฆาเดินเข้าไปใกล้กระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แสงไฟฉายจากมือหมวดริต้า สั่นไหวเล็กน้อย ไปตามจังหวะการหายใจ ที่เริ่มจะไม่สม่ำเสมอ 

        สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้น ในภาพสะท้อนของกระจกในตอนนี้ ก็คือ...

        เส้นผม สีดำขลับที่ในเงากระจก ที่น่าจะแน่นิ่ง ไม่เคลื่อนไหวเหมือนกับที่อยู่หน้ากระจกหรือพื้นห้องทางฝั่งนี้ แต่ในเงานั้นมันกลับ ไม่ได้อยู่บนพื้นเฉยๆ... 

        แต่มัน กำลังขยับเขยื้อน คล้ายกับสิ่งมีชีวิต... ที่กำลังคืบคลาน มาทางนี้ !

        ราวกับว่า เส้นผมเ๮๧่า๞ั้๞ มันเหมือนจะเพิ่งรับรู้ ถึงการมาของคนสองคน ที่อยู่อีกฟากของกระจก

        พวกมัน ค่อยๆ เลื้อยเข้าไปใต้ขอบไม้ของกระจก เหมือนว่า กระจกบานนี้ จะเป็๲ปากทางที่มันเคยเข้าไป !

        "ริต้า... ดูที่ขอบกระจกสิ" เมฆากระซิบพลางชี้ให้เห็นรอยนิ้วมือปนคราบเ๣ื๵๪เก่าๆ ที่เกาะอยู่รอบกรอบกระจก ขณะที่พวกเส้นผม เหมือนกำลังพยายามจะปีนออกมา จากข้างใน... อย่างกระหายเ๣ื๵๪...?!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*