‘จะเอาสิ่งใดไปขาย พอให้ได้ตำลึงมาจ่ายค่าบ้าน ตำรายา เสียงที่เคยได้ยินหายไปไหนแล้วนะ ถ้ามีพลังพื้นที่ข้างหน้าที่เป็หมอกทึบ ก็สามารถเข้าไปได้’
ซูเยว่เริ่มลังเล ใจหนึ่งอยากนั่งโคจรพลัง แต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะศึกษาตำรายาและสมุนไพร เพื่อที่จะนำไปขาย หาตำลึงมาจ่ายค่าบ้านก่อน
‘ในเมื่อตัดสินไม่ได้ คนละครึ่งทางก็แล้วกัน โคจรพลังให้จิตสงบมีสมาธิแล้วไปอ่านตำรา’
กลางดึกในมิติ “เ้าที่เคยเฝ้ามิติอยู่ เสียงหายของเ้าหายไปไหนแล้ว ข้าอยากรู้ว่า ถ้าข้า้าตำลึง สามารถเอาอะไรในมิติไปขายได้บ้าง ในนี้มีแต่น้ำพุิญญา กระท่อมแล้วก็พื้นดิน”
“ดินในนี้ คือดินดึกดำบรรพ์ ปลูกอะไรก็งอกงาม สมุนไพรธรรมดายัง กลายเป็สมุนไพริญญา ที่มีราคาสูง ยังมีน้ำพุิญญา ที่รักษาแผลให้หายแก้พิษและฟื้นฟู นำมารดพืชผักก็เจริญงอกงาม กว่าปกติสิบเท่า รสชาติก็อร่อยกว่า เ้ายัง้าสิ่งใดอีก” เสียงในหัวดังก้อง เป็คำตอบออกมา
“ดินดึกดำบรรพ์ แต่ต้องมีสมุนไพรมาปลูก เข้าไปหาในป่าอย่างนั้นหรือ และน้ำพุิญญา ถ้าอย่างนั้นศึกษาตำรา ดูซิว่าสมุนไพรที่หาง่าย หน้าตาเป็แบบไหน”
“ในมิตินี้ก็มีเมล็ดพันธุ์ เพียงแต่ว่า….เ้าต้องมีระดับขั้นที่สูงกว่านี้ ไปอีกหลายระดับเลยล่ะ ถึงจะมองเห็นหยิบจับได้”
“ไม่เป็ไร ถ้าอย่างนั้นข้าไปศึกษาตำราก่อน เื่ยาวไกลเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้ขอเื่ เร่งรีบตรงหน้าก่อน” นางนั่งอ่านตำราจนถึงเช้า ที่พออ่านเข้าจริง ก็สามารถเข้าใจได้ โดยไม่ยาก
‘คงเป็เพราะน้ำพุิญญาที่กินเข้าไป แล้วพลังธาตุเปิดแล้ว ทำให้ความจำดีขึ้น อ่านรอบเดียวก็สามารถเข้าใจได้ เช้านี้ต้องไปหาสมุนไพรในป่า บางตัวที่ระบุไว้ในตำรา เพื่อเอามาปลูกไว้ในนี้ แล้วเอาไปขาย’
‘แต่ว่ามันจะโตทันหรือ น้ำพุิญญาทำให้ผักโตไว มีพลังิญญาดินดึกดำบรรพ์ ที่อยู่ในนี้ ช่วยทำให้สมุนไพรมีพลังิญญา ถ้ารวมสองสิ่งเข้าด้วยกันไม่แน่ว่า สมุนไพรอาจจะโตภายในห้าวัน’
“ท่านแม่ตื่นแล้วหรือเ้าคะ ข้าเพิ่งออกมาจากมิติ ไปศึกษาตำรายาและสมุนไพรมา ท่านหิวหรือไม่ ดื่มน้ำพุิญญา ไปก่อนน่ะเ้าค่ะ ข้าจะเข้าไปในป่าแถวหลังบ้านเรานี่แหละ หาสมุนไพรเข้าไปปลูกในมิติ แล้วนำออกไปขาย เอาตำลึงมาจ่ายค่าบ้านและซื้ออาหารกิน”
“ไม่ต้องเป็ห่วงแม่หรอก เ้าระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน หากมีอะไรร้ายแรง ก็หนีเข้าไปอยู่ในมิติก่อน” เสียงอันแ่เบา ของผู้คุณแม่ดังขึ้น หลังจากดื่มน้ำทุกิญญาเข้าไป
“ถ้าอย่างนั้นข้าไปก่อนนะเ้าคะ น่าจะไปไม่นานหลอก ท่านแม่ไม่ต้องเป็ห่วง พักผ่อนให้เต็มที่ จะได้หายไวๆ พื้นที่กว้างใหญ่รอบบ้าน รอท่านแม่มาช่วยปลูกสมุนไพร อยู่เ้าค่ะ!”
ซูเยว่กล่าวกับผู้คุณแม่จบ เดินออกจากบ้านไป พร้อมกับไม้ฟืนหนึ่งท่อน เดินทางออกประตูหน้าบ้านไป ‘ถ้ามีวิชา ไม่ต้องเดินอ้อมออกประตูรั้วหน้าบ้านแบบนี้ ะโข้ามรั้วออกไปก็เป็ป่าแล้ว’
เดินทางออกจากบ้านมาไม่นานก็เป็ป่า ที่ชาวบ้านเดินหาของป่ากัน สิ่งไหนที่เก็บกินได้ ไม่เหลืออยู่ในป่าข้างนอกนี่เลย นางจะเดินเข้าไปไกลก็กลัว ใช้เวลาไปกลับนาน ได้แต่เดินหาสมุนไพร แถวใต้ต้นไม้เผื่อจะหลงเหลือ หลุดรอดสายตาบ้าง
‘เอ๊ะ! ตอนนี้ก็เป็สมุนไพรแต่ว่ามันมีพิษ เก็บไว้ก่อนเผื่อจะขายได้ ถ้าถือไปก็จะอันตราย หรือว่าขากลับค่อยแวะ แล้วถ้าไม่ได้ออกมาทางนี้ล่ะ ถอนแล้วห่อใบไม้ใหญ่ ไปก็แล้วกัน ได้สักหลายต้นแล้วค่อยเอาไปปลูกในมิติ จะได้ไม่เสียเวลาเข้าออกบ่อย’
‘ต้นนี้ก็สมุนไพรแต่เล็กไปหน่อย’ นางเก็บสมุนไพรหาง่ายได้ห้าต้น มองซ้ายขวาไม่เห็นใคร แอบเข้ามาในมิติ เอาสมุนไพรทั้งห้าต้นลงปลูก แยกสมุนไพรพิษไว้อีกด้านหนึ่งรดน้ำ แล้วรีบออกมาด้านนอก
‘หาผลไม้ไปให้ท่านแม่กินสักหน่อย ถ้าเจอต้นเล็กจะได้เอาเข้าไปปลูกในมิติด้วย ดูเหมือนตรงนั้นจะมี ผลไม้อยู่ แต่…มันเหลือแต่ลูกที่อยู่สูง กิ่งก็ไม่ค่อยมี จะปีนยังไงล่ะทีนี้’
‘เพื่อแม่ต้องปีนขึ้นไปให้ได้ มันต้องอร่อยแน่ ข้างล่างถึงถูกชาวบ้านเก็บไปหมด ต้นเล็กแถวใต้ต้นก็ไม่มีจะได้เอาไปปลูก มันคือผลไม้อะไรกันน่ะ คล้ายกับลูกท้อ ก็น่าจะเป็ลูกท้อแล้วแหละ’
ซูเยว่ปีนมาได้ แค่ครึ่งต้นก็หมดแรงอยู่แค่นั้น เท้าเหยียบกิ่งไม้ มือหนึ่งจับกิ่ง มือหนึ่งปลดน้ำเต้าจากเอว เผื่อเอาน้ำพุิญญาออกมากิน เพิ่มพลัง
“เฮ้อ! ค่อยสดชื่นมีแรงขึ้นมาหน่อย!” ซูเยว่นั่งพักอยู่บนกิ่งไม้ สายตามองผลไม้สีชมพูอมแดง ที่อยู่สูงขึ้นไป แล้วก็เริ่มรู้สึกท้อแท้
“เจี๊ยกๆ!!”
เ้าของเสียงร้อง ไม่รู้ว่ามันอยู่บนต้นไม้ั้แ่เมื่อไหร่ สีของมันกลมกลืนกับลูกท้อ ตัวมันออกสีขาวแก้มแดง กำลังป่ายปีนกิ่งไม้ลงมาหาซูเยว่
“ข้าแค่้า ผลไม้ไปสักสองสามลูกเท่านั้น เ้าไม่น่าจะหวงจนเกินไป” ซูเยว่เห็นท่าทางลิงไม่ได้ดุร้าย มันปีนมาหานางแต่สายตาของมันอยู่ที่น้ำเต้า
“เ้าหิวน้ำอย่างนั้นหรือ น้ำในนี้เป็น้ำวิเศษ ให้เ้ากินไม่ได้หรอก!’
“เจี๊ยกๆ!”
ลิงน้อยหยุดอยู่ตรงหน้า มันโหนกิ่งต้นไม้ไปมา และยื่นมือข้างหนึ่งมาที่ไหน เหมือนกับขอกินน้ำ
“ได้! ถ้าเ้าอยากกินน้ำศักดิ์สิทธิ์ ในขวดน้ำเต้านี้ เ้าไปเก็บผลไม้มาแลก เอาลูกใหญ่สีเข้มสองลูกก็พอ”
ลิงน้อยเหมือนเข้าใจคำพูด มันรีบปีนขึ้นไปบนยอดไม้สูง เก็บเอาผลท้องลูกใหญ่หนึ่งลูกปีนลงมา ยื่นให้ส่งให้ซูเยว่ แล้วรีบปีนขึ้นไปเก็บอีกลูกหนึ่ง
“ฟังภาษามนุษย์รู้เื่ด้วย ดูมันก็เป็สัตว์ธรรมดา เป็ลูกลิงเผือกเสียด้วยซ้ำ หรือว่าเ้าเป็ลิงวิเศษกัน” ซูเยว่รับผลไม้มาใส่ ไว้ในแขนเสื้อ เทน้ำจากน้ำเต้าใส่อุ้งมือ เพราะนางไม่มีที่ใส่น้ำ แล้วยื่นไปหาลิงน้อย
สองมือน้อยนิดของมัน จับมือของซูเยว่แล้วก้มกินน้ำจนหมด แล้วมันก็เขย่ามือพลิกไปมา “ไม่อิ่มอย่างนั้นหรือ ได้ข้าจะเทให้อีก!”
“เจี๊ยกๆ!”
“พอได้แล้ว เ้าจะกินให้เพิ่มพลังหรือยังไง เทให้สามรอบแล้วนะ ข้าต้องกลับบ้านแล้ว ป่านนี้ท่านแม่คงจะหิวและกำลังข้าอยู่!”
ซูเยว่ลงจากต้นไม้ได้ ก็รีบเดินทางกลับบ้านเลย นางเป็ห่วงแม่ บ้านก็ยังไม่ได้ทำความสะอาดให้ดี ไหนจะหญ้ารกรอบบ้านอีก
“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว ได้ผลท้อลูกใหญ่มาด้วย” กำลังจะยื่นผลให้ผู้เป็แม่ แต่พึ่งนึกได้ว่า ยังไม่ได้ล้าง เลยวิ่งออกมาข้างหน้าต่าง เทน้ำในเต้าล้างผลไม้
“ซูเยว่ นั่นคือน้ำพุิญญาเป็น้ำวิเศษ เ้าจะเอาไปล้างผลไม้แบบนั้นไม่ได้ รู้ไหมว่าข้างนอกมันมีมูลค่ามหาศาล” ซูเยว่ถือผลไม้ที่ล้างแล้ว ค้างไว้
“ท่านแม่ว่าอะไรนะเ้าคะ! น้ำพุิญญา มีมูลค่ามหาศาลอย่างนั้นหรือ แล้วเราต้องเอาไปขายที่ไหนให้กับใคร”
“โรงประมูลหรือร้านขายยา แต่ตอนนี้เรายังทำแบบนั้นไม่ได้ ถ้ามีคนรู้เ้าจะลำบาก และอันตรายอย่างยิ่ง น้ำพุิญญาไม่กี่หยด สามารถหลอมยา ให้มีความบริสุทธิ์ เพิ่มขึ้นกว่ายาที่หลอมโดยไม่มี น้ำพุิญญาเกือบเท่าตัว”
“โอ้! ท่านแม่มีความรู้มากมาย ไม่น่ายอมไปอยู่ในจวนตระกูลหลินเลย คนชั่วพวกนั้นช่างตาต่ำ ยิ่งนัก!” นางพูดพร้อมกับยื่นผลท้อให้ผู้เป็แม่
ทั้งสองกัดกินพร้อมกัน “มันอร่อยมาก เกิดจากมันล้างด้วยน้ำพุิญญา หรือว่ามันอร่อยด้วยตัวของมันเองอยู่แล้ว”
“เอ๊ะ! ดูเหมือนต้นหญ้า ที่อยู่ข้างหน้าต่าง มันดูเขียวสดขึ้นมา เป็เพราะน้ำพุแน่นอน ถ้ามีแปลงผักแล้วเอาไปน้ำพุรด น่าจะดีนะท่านแม่ เดี๋ยวข้าขอตัว ไปดูต้นหญ้าใกล้ๆ ก่อน”
“ถ้าแบบนี้ ต้นสมุนไพรที่อยู่ในมิติ ก็ต้องโตแล้วสิ มันได้รับน้ำเยอะกว่าต้นนี้เสียอีก ให้ต้นหญ้างอกงามแบบนี้ ต้องเสียเวลาถอนทิ้งอีก”
คืนนั้นซูเยว่ เข้ามาอ่านตำรายา ที่เริ่มจะง่ายไปหายาก ‘ที่รักษาอาการทั่วไปอ่านไปหมดแล้ว หน้าหลังๆ มีแต่ยากทั้งนั้น โอสถรักษาโรคที่หายยาก มีระดับสูงคงจะอีกนานกว่าจะมาถึงหน้านี้’
‘แค่จะปรุงยาธรรมดายังยากเลย มีทั้งยารักษาโรคและยาพิษระดับต้น แต่ถ้าดูให้ดีมันก็ไม่ได้ยากนัก แค่ผสมรวมกัน ถ้าเป็ยารักษาโรค ก็ใส่น้ำพุิญญาไปด้วย ถ้าเป็ยาพิษก็ตากแห้งเป็ผง ผสมกันก็ใช้ได้แล้ว’ นางยืนคิดถกเถียง ตัวเองในใจ
‘ไม่ได้พรุ่งนี้ต้องทดลองทำ อีกวันหนึ่งก็เอาสมุนไพรไปขาย เอาตำลึงมาจ่ายค่าบ้าน จะพอไหมนะ’
“เจี๊ยกๆ!”
“เสียงลิงที่ไหนมาร้องอยู่แถวนี้ ั้แ่เช้า” ซูเยว่เปิดประตูหน้าต่างออกดู เห็นลิงเผือกนั่งอยู่หน้าบ้าน พอมันได้ยินเสียงเปิดประตูก็รีบวิ่งมาหา พร้อมยื่นผลไม้ในมือให้
“นี่เ้ามาเรียกข้าแต่เช้า เพื่อที่จะเอาผลไม้มาแลกกับน้ำวิเศษอย่างนั้นหรือ ได้เดี๋ยวข้าหาขันน้ำ ในห้องครัวมาให้เ้าได้ดื่มกิน รอสักครู่หนึ่ง”
“เสียงลิงที่ไหนมาร้องหรือลูก ไม่ใช่ว่าลิงป่า มันเข้ามารบกวนทำลายข้าวของหรือ” เสียงะโจากผู้เป็แม่ดังมาจากในห้อง
“ไม่ใช่เ้าค่ะ ลิงตัวนี้มันอยู่ในป่า มาเอาผลไม้มาแลกกับน้ำพุิญญา เมื่อวานผลไม้ที่ได้มาสองผล ก็เป็ลิงตัวนี้แหละเ้าค่ะที่ปีนลงมาให้”
“อ้าวเ้าลิงน้อยมากินได้แล้ว กินให้หมดล่ะ” ขันน้ำใบขนาดกลาง เต็มไปด้วยน้ำพุิญญา ให้ลิงน้อยได้กิน ถ้าปรมาจารย์ด้านหลอมโอสถรู้ คงน้ำตาไหล น้ำพุิญญาที่หายากมาก ต้องไปหาตามป่าเขา บางทีก็ไม่มีและไม่เจอ กลับถูกเด็กสาว เอามาให้ลิงกิน
“เอ๊ะ! นั่นตัวอะไรสีขาวๆ ข้างหน้าต่าง” ซูเยว่รีบวิ่งมาดู ตัวที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้าต่าง ที่นางเทน้ำพุลงไป จนต้นหญ้าขึ้นเขียวชอุ่ม
“กระต่ายสีขาว มากินหญ้าอย่างนั้นรึ หรือจะจับมาทำเป็อาหารดี ไม่! ดีกว่ามันออกจะน่ารักขนาดนี้ สีขาวไปทั้งตัวจมูกและตาสีแดง คงจะได้กลิ่นน้ำพุิญญาน่ะสิ”
“ท่านแม่ไม่ใช่ลิงอย่างเดียว มีกระต่ายสีขาวมากินหญ้าตรงหน้าต่างนี้ด้วย ท่านแม่ลุกมานั่ง ตรงหน้าต่างนี้ดีไหมเ้าคะ เดี๋ยวข้าไปยกโต๊ะมาวางไว้ใกล้ๆ ตรงนี้” นางไม่รอคำตอบ รีบยกโต๊ะมาวางไว้ใกล้กับหน้าต่าง พยุงผู้เป็แม่มานั่ง
“ท่านแม่เห็นไหมเ้าคะกระต่ายน้อย ส่วนลิงนั่งกินน้ำอยู่ตรงโน้น เพราะความเสียดายน้ำพุ มันนั่งกินนอนกินเ้าค่ะ หรือว่าจะลองเอาน้ำให้กระต่ายกินดู ถ้ามันมาวิ่งเล่นที่นี่ทุกวัน ท่านแม่จะได้ไม่เหงา”
“ลิงน้อยเ้าอิ่มหรือยัง ข้าจะเอาขันใส่น้ำไปให้กระต่ายน้อยกิน ดูพุงเ้าสิป่องไปหมดแล้ว ระวังจะเดินไม่ไหวนะ แม่ของข้านั่งอยู่ตรงหน้าต่าง เ้าไปเดินเล่นอยู่แถวนั้นก็ได้”
เจี๊ยกๆ!
ลิงน้อยวิ่งสองขา อุ้มขันใส่น้ำพุิญญาไปด้วย มันไม่ยอมปล่อยเพราะน้ำยังไม่หมด มันวิ่งไปที่หน้าต่าง ที่เปิดรับลมไว้ วางขันน้ำลงแล้วก็นั่งเฝ้า
2K
