แอบแซ่ปแม่เลี้ยง

ตอนที่ 38: เซอร์ไพรส์ระทึกกลางดึก

ความเงียบสงบของผืนป่าเขายามพลบค่ำถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและเสียงฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบของคนทั้งสี่คนที่เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตกและคราบรักสีขาวขุ่นที่เพิ่งแห้งหมาดๆ ทั้งพิมพ์มาดา นภา หิน และนนท์ วิ่งหน้าตาตื่นกลับขึ้นมาถึงระเบียงไม้ของบ้านพักตากอากาศ เห็นวายุกำลังยืนเหงื่อไหลไคลย้อย ใบหน้าซีดเผือดถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้ในมือด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนกระสับกระส่ายอย่างหนัก

"เกิดอะไรขึ้นน่ะวายุ ตะโกนเรียกเสียงดังลั่นเชียวจ้ะ" พิมพ์มาดาเอ่ยถามพลางหอบหายใจ มือพยายามจัดเสื้อผ้าเดรสผ้าฝ้ายบางเบาที่เปียกชื้นให้เข้าที่เพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัยต่อคนภายนอก เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกของลมป่าที่ปะทะผิวกาย ทว่าหัวใจกลับร้อนรุ่มไปด้วยความกังวล

"แม่พิมพ์... น้าภา... พ่ออั๋นโทรมาครับ!" วายุกลืนน้ำลายเอ่ยเสียงสั่นด้วยความระทึกใจ "พ่อบอกว่าบินด่วนกลับจากมาเลเซียเพื่อมาตรวจงานโครงการสร้างคอนโดมิเนียมหรูที่เขาใหญ่ และตอนนี้พ่อกำลังขับรถขึ้นมาหาพวกเราที่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ คาดว่าจะถึงในอีกไม่เกิน 2 ชั่วโมงข้างหน้าครับ!"

คำว่า "พ่ออั๋น" และ "อีก 2 ชั่วโมง" ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางวงสัญญาลับ ทั้งพิมพ์และนภาหน้าถอดสีซีดเผือดทันที นนท์และหินเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างที่สุด ศีลธรรมและความจริงที่ว่าพวกเขาร่วมรักกัน 4 คนอย่างบ้าคลั่งเพิ่งเสร็จสิ้นไปหมาดๆ ก่อให้เกิดความกลัวและลลานเฉียดตายแล่นลิ่วเข้าขั้วหัวใจอย่างรุนแรง ความสุขสมเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตระหนักรู้ว่าหากความลับนี้แตกสลาย ทุกอย่างในชีวิตของพวกเขาจะต้องพังพินาศลง

"ตายแล้ว!... พี่อั๋นจะมาเหรอคะ" นภาร้องเสียงหลงด้วยความตระหนก "บ้านพักป่าเขานี่สภาพตอนนี้นอกเหนือจากพวกร่องรอยของพวกเราแล้ว ข้าวของปาร์ตี้รัก ชุดนอนวาบหวาม ถุงยางอนามัยที่อาจจะใช้แล้วทิ้งไว้ในห้องรับแขกยังไม่ได้เก็บเลยนะจ๊ะ!"

"ใช่แล้วจ้ะนภา... ทุกคนต้องรีบแยกย้ายเก็บกวาดคราบรัก ล้างตัว และจัดฉากบ้านพักเดี๋ยวนี้เลยนะ!" พิมพ์มาดาเรียกสติกลับมาเป็นคนแรกและเริ่มบัญชาการทันทีน้ำเสียงเฉียบขาด "วายุ หิน นนท์... พวกเธอสามคนรีบไปอาบน้ำฟอกสบู่ชำระคราบรักคาวสวาทออกจากตัวให้หมดจ้ะ แล้วแต่งตัวชุดลำลองที่ดูเรียบร้อยเหมือนเด็กตั้งใจเรียน ส่วนแม่กับน้าภาจะรีบไปเก็บกวาดเสื้อผ้า ถุงยาง และจัดเตรียมโต๊ะอาหารเย็นต้อนรับคุณอั๋นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ"

"ครับแม่พิมพ์!" หินและวายุรับคำทันที นนท์รีบก้าวตามหนุ่มๆ ขึ้นไปยังห้องนอนชั้นสอง หัวใจเต้นตูมตามรุนแรงด้วยความระทึกใจเฉียดตาย ทุกนาทีมีค่าในการกลบเกลื่อนร่องรอยแห่งสัญญาลับที่ผิดศีลธรรมนี้ นนท์กระโดดเข้าห้องน้ำอาบน้ำอย่างเร่งรีบ ฟอกสบู่จนทั่วเรือนร่างเพื่อทำลายกลิ่นกายสาวและกลิ่นเหงื่อราคะที่ปะปนอยู่บนผิวหนัง สวมเสื้อยืดสีสุภาพและกางเกงขายาวที่ดูเรียบร้อยราวกับติวเตอร์ผู้มีจรรยาบรรณ

ขณะเดียวกันพิมพ์มาดาก็รีบจัดการล้างตัวเปลี่ยนชุดเป็นชุดกระโปรงยาวเรียบร้อยสีเข้ม ดูสมบทบาทภรรยาแสนดี นภาจัดเตรียมโต๊ะอาหารในครัวใหญ่ ช่วยกันทำความสะอาดคราบรักที่โซฟาหนังสลัวกลางห้องรับแขกที่นนท์กับพิมพ์เพิ่งแอบใช้ และจัดหาหนังสือเรียน สมุดจดฟิสิกส์ เคมี มาวางกางเกงที่โต๊ะติวหนังสือกลางบ้านเพื่อจัดฉากว่านนท์กำลังทำหน้าที่ติวเข้มงวดให้เด็กๆ

ไม่นานเกินรอ ท่ามกลางเสียงสายฝนฤดูร้อนป่าเขาพัดระลอกใหญ่เข้ามา ลมพัดกระโชกแรงทำเอาต้นไม้ใหญ่ริมบ้านไหวเอน แสงไฟหน้ารถยนต์คันใหญ่สาดแสงแล่นผ่านป่าไม้เข้ามาจอดสงบนิ่งหน้าบ้านพักตากอากาศ เสียงดับเครื่องยนต์ตามมาด้วยเสียงปิดประตูรถยนต์ และเสียงฝีเท้าก้าวเดินขึ้นบันไดไม้ระเบียงบ้านพัก หัวใจของคนทั้งห้าในบ้านเต้นระรัวในจังหวะเดียวกัน พิมพ์มาดาสูดลมหายใจลึก ก้าวไปเปิดประตูต้อนรับด้วยรอยยิ้มหวานฝืนธรรมชาติ

"พิมพ์จ๊ะ! เซอร์ไพรส์ไหม? พี่คิดถึงพิมพ์และลูกๆ มากเลยรีบเคลียร์งานขับรถขึ้นมาหา นนท์ก็มาเที่ยวพักผ่อนด้วยหรอก ดีเลยนะขยันติวให้ลูกๆ จริงๆ" อั๋น ชายหนุ่มวัยกลางคนผู้เป็นสามีของพิมพ์และพ่อของเด็กๆ ก้าวเข้ามาในบ้านในชุดสูทลำลองที่เปียกฝนเล็กน้อย ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี อั๋นดึงตัวพิมพ์มาดาเข้ามาโอบกอดและประทับจูบแก้มเบาๆ ด้วยความรักใคร่โหยหาภรรยาแสนสวย ท่าทางของเขาไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าเบาะโซฟาหนังสลัวที่เขานั่งอยู่นั้น เพิ่งผ่านการทำความสะอาดคราบรักจากภรรยาของเขากับติวเตอร์หนุ่มมาไม่กี่ชั่วโมง

"ค่ะ... เซอร์ไพรส์มากเลยค่ะพี่อั๋น พิมพ์ไม่คิดว่าพี่อั๋นจะกลับมาเร็วขนาดนี้เลยค่ะ" พิมพ์พยายามปรับน้ำเสียงให้นิ่งและส่งยิ้มอ่อนโยน ลอบพรูลมหายใจยาวลึกระงับความสั่นสะท้านของร่างกายที่ยังคงมีอาการอ่อนเปลี้ยล้าจากศึกน้ำตก

"สวัสดีครับคุณอาอั๋น / สวัสดีครับพ่อ" นนท์ วายุ และหิน เดินลงมาจากชั้นสองในสภาพเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน ถือสมุดและปากกาไว้แน่นเพื่อแสดงตัวในฐานะนักเรียนที่ดีและติวเตอร์ที่เคร่งครัด

"สวัสดีจ้ะเด็กๆ ดีใจจังที่เห็นตั้งใจเรียนกันถึงที่นี่ นนท์อาขอบใจมากนะที่ช่วยดูแลและติวให้สองหนุ่มนี้ อารู้สึกยินดีจ่ายเงินเพิ่มให้อยู่แล้วถ้านนท์ตั้งใจสอนขนาดนี้" อั๋นตบไหล่นนท์เบาๆ ชายหนุ่มเนิร์ดได้แต่ยิ้มรับก้มหัวขอบคุณด้วยความเขินอายปนเสียวไส้อย่างรุนแรง เพราะรู้ดีว่า 'บทเรียน' ที่เขาสอนให้ลูกชายและภรรยาของอั๋นนั้นมันนอกตำราไปไกลลิบ

อั๋นเดินไปนั่งพักผ่อนที่โซฟาหรูในห้องรับแขก นภาเดินเข้ามาทักทายในฐานะเพื่อนบ้านที่มาร่วมเดินทาง อั๋นทักทายอย่างอารมณ์ดีและดึงพิมพ์มาดามานั่งข้างๆ โอบกอดลูบไล้ไหล่บางด้วยความเสน่หา ทว่าในจังหวะนัันเอง สายตาของอั๋นเหลือบมองลงไปใต้โต๊ะไม้เล็กข้างโซฟา มีวัตถุสีแดงสดสะดุดสายตาตกอยู่ใต้โต๊ะข้างโซฟา... มันคือผ้าขนหนูผืนเล็กสีแดงที่พิมพ์เคยใช้เช็ดคราบน้ำสวาทเปียกชื้นของนนท์กับเธอ ตกอยู่ในตำแหน่งที่เห็นเด่นชัด อั๋นมองและขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะก้มลงไปเก็บ

"เอ๊ะ... นั่นผ้าอะไรตกอยู่ใต้โต๊ะน่ะพิมพ์..." อั๋นทักขึ้นด้วยความสงสัย

หัวใจของพิมพ์และนนท์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันใดนั้น วายุที่สังเกตเห็นก่อนรีบเดินเข้ามา ใช้เท้าเตะเขี่ยผ้าขนหนูสีแดงหลบเข้าใต้ตู้ใหญ่อย่างมิดชิดรวดเร็ว พร้อมกับแสร้งทำแก้วน้ำผลไม้ในมือสะดุดหกลงบนตักของพ่ออั๋นทันทีเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

"อุ๊ย! ขอโทษครับพ่อ ผมซุ่มซ่ามสะดุดพรมทำน้ำหกเลอะเสื้อพ่อหมดเลยครับ!" วายุร้องลั่น ลนลานหยิบทิชชู่มาเช็ดเสื้อให้อั๋น ทำให้อั๋นละความสนใจจากใต้โต๊ะและรีบลุกขึ้นจัดการคราบน้ำส้มบนเสื้อด้วยความโกลาหล โดยไม่รู้เลยว่าพวกเขาทั้งหมดรอดพ้นความตายและหัวใจวายมาได้อย่างหวุดหวิดเส้นยาแดงผ่าแปด

ความเร่งรีบและโกลาหลภายในบ้านพักตากอากาศดำเนินไปอย่างลุ้นระทึกทุกวินาที นนท์สวมเสื้อยืดคอปกสีอ่อนและกางเกงขายาวที่ดูเรียบร้อย สูดลมหายใจลึกๆ พยายามบังคับมือที่สั่นเทาไม่ให้แสดงพิรุธออกไป หินและวายุก็ช่วยกันจัดวางกองหนังสือเรียน สมุดจด และแผ่นชีทสรุปสูตรฟิสิกส์ให้กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะติวหนังสือกลางบ้าน ราวกับว่าพวกเขาเพิ่งผ่านการติวเข้มมาอย่างเคร่งเครียดตลอดทั้งบ่าย ขณะที่พิมพ์มาดาและนภาช่วยกันเก็บกวาดเสื้อผ้า ชุดนอนเซ็กซี่ ถุงยางอนามัย และผ้าขนหนูเปียกชื้นที่อาจจะถูกลืมทิ้งไว้ตามโซฟาหรือห้องนั่งเล่นเพื่อทำลายหลักฐานสัญญาลับทั้งหมด

เมื่อแสงไฟหน้ารถแล่นเข้ามาจอดสนิทท่ามกลางพายุฝนป่าที่พัดกระหน่ำ อั๋น ชายหนุ่มวัยกลางคนผู้เป็นสามีของพิมพ์ก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความสุขที่ได้เห็นภรรยาและลูกๆ อั๋นดึงตัวพิมพ์มาดาเข้ามาสวมกอดแน่น หอมแก้มซ้ายขวาด้วยความรักใคร่เสน่หา พิมพ์ฝืนยิ้มหวานตอบรับลูบไล้แผ่นหลังสามีอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่ภายในใจเต้นระทึกเหมือนจะระเบิดออก นนท์ยืนสงบนิ่งก้มหน้าทักทายอั๋นด้วยท่าทางนอบน้อม

"สวัสดีครับคุณอาอั๋น ดีใจที่ได้พบครับ" นนท์เอ่ยเสียงเรียบพยายามสะกดความตื่นเต้น

"สวัสดีจ้ะนนท์ อาก็ดีใจที่เห็นนนท์มาช่วยติวให้เด็กๆ ถึงที่นี่นะ ขยันจริงๆ เลย อารู้สึกวางใจมากที่มีนนท์คอยดูแลเรื่องเรียนของวายุและหิน" อั๋นเอ่ยชมพร้อมตบไหล่ติวเตอร์หนุ่มเบาๆ ชายหนุ่มเนิร์ดได้แต่ยิ้มรับด้วยความเสียวไส้และรู้สึกผิดบาปชั่ววูบในใจ เพราะเขารู้ดีว่า 'บทเรียน' ที่สอนไปนั้นมันไม่ใช่หลักสูตรสามัญเลยสักนิด

อั๋นเดินไปนั่งพักผ่อนบนโซฟาหนังแท้สีน้ำตาลตัวยาวในห้องนั่งเล่นหรูหรา นภาเดินเข้ามาพูดคุยหยอกล้อในฐานะเพื่อนบ้านสนิทสนม อั๋นโอบไหล่พิมพ์มาดาเข้ามาอิงแอบคลอเคลียด้วยความรักใคร่ ทว่าในวินาทีนั้น สายตาของอั๋นกลับเหลือบไปเห็นผ้าขนหนูสีแดงผืนเล็กตกอยู่ใต้โต๊ะไม้ข้างโซฟาในจุดที่เด่นสะดุดตา พิมพ์หันมองตามและหน้าถอดสีทันที เพราะมันคือผ้าขนหนูที่เธอเพิ่งใช้นวดและเช็ดคราบรักปนเหงื่อราคะของนนท์เมื่อตอนบ่าย อั๋นขมวดคิ้วสงสัยและกำลังจะก้มลงไปหยิบขึ้นมาดู

"เอ๊ะ... นั่นผ้าอะไรตกอยู่ใต้โต๊ะน่ะพิมพ์..." อั๋นถามขึ้นมาเสียงเรียบ

นนท์และพิมพ์ใจหล่นวูบไปอยู่ที่ปลายเท้า ความลับเกือบจะแตกสลายในพริบตา ทว่าวายุที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ มีไหวพริบยอดเยี่ยมรีบก้าวเข้ามา ใช้เท้าเตะขยับเขี่ยผ้าขนหนูสีแดงหลบเข้าใต้ตู้ใหญ่ด้านข้างอย่างรวดเร็วและมิดชิด พร้อมกับแสร้งทำแก้วน้ำผลไม้เย็นเจี๊ยบในมือหกเลอะเปรอะเปื้อนสูทและตักของพ่ออั๋นทันควัน

"อุ๊ย! ขอโทษครับพ่อ! ผมซุ่มซ่ามสะดุดพรมทำน้ำหกเลอะสูทพ่อหมดเลยครับ!" วายุร้องเสียงหลงลนลานหยิบทิชชู่มาซับน้ำให้อั๋นพัลวัน ทำให้อั๋นละสายตาจากผ้าขนหนูสีแดงใต้โต๊ะและรีบลุกขึ้นเช็ดคราบสกปรกบนเสื้อผ้าด้วยความโกลาหลวุ่นวาย นนท์และพิมพ์ลอบสบตากันและพรูลมหายใจยาวลึกระบายความระทึกใจเฉียดตายที่ผ่านพ้นไปได้อย่างหวุดหวิดในคืนฝนตกนี้ โดยที่อั๋นไม่มีทางคาดเดาถึงสัมผัสสวาทป่าเขาที่แอบซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มของคนทุกคนรอบตัวเขาเลย