โชค นิน และ โอ ขับรถตุ๊กๆ ไฟฟ้าสองคันช้าๆ เข้าเขตตลาดในเมือง คนเดินเยอะพอสมควร
ตามหลังมาด้วยจักรยานปั่น 3 ล้อ 4 คันของคนขายของป่าที่เพิ่งซื้อจากลุงช่าง พวกเขาปั่นตามมาด้วยใบหน้าตื่นเต้น
“ดูสิพี่... มีคนอื่นที่ใช้งานจักรยานปั่นบรรทุกของมาตั้งร้านขายด้วย” นินชี้ไปข้างหน้า
โชคยิ้มกว้าง “ใช่แล้ว... ดูบรรทุกของได้เยอะดี แทบจะลดภาระการขนของไปเลยก็ว่าได้”
ทั้งกลุ่มขับช้าๆ ดูตลาดไปเรื่อยๆ โชคหันไปถามคนขายของป่า 4 คนที่ปั่นตามมา
“จะไม่แวะซื้ออะไรหน่อยหรอครับ? เอามาคนละ 50 ลูกปัดก็น่าจะเหลือๆ อยู่รึเปล่า?”
ทั้ง 4 คนยิ้มกว้าง “เหลือครับ! มองไปที่ของที่อยากได้ ทั้งของกิน ของป่า ของใช้อื่นๆ ดูน่าสนใจมากๆ เลย”
พวกเขาจึงแวะซื้อของหน่อย ยังไงก็มาไกลแล้ว แต่ละคนจ่ายคนละ 5 ลูกปัดเล็ก ซื้อของที่ตัวเองอยากได้ — เนื้อปิ้ง ไข่เป็ด ผ้าใหม่ หม้อดินเผาเล็กๆ อะไรทำนองนั้น
ส่วนโชค นิน และ โอ ก็ซื้อของกินของใช้ปกติของพวกเขา กล้วยสุก ผักป่า เนื้อแห้ง ข้าวสารเพิ่ม และเครื่องปรุงรสเล็กๆ น้อยๆ
นินยิ้ม “พี่โชค... ตลาดวันนี้คึกคักกว่าปกตินะคะ เห็นจักรยานปั่น 3 ล้อหลายคันเลย”
โอหัวเราะคิก “ใช่ค่ะ! โอเห็นคนปั่นแล้วยิ้มแก้มปริกันหมด”
โชคนั่งยิ้มมุมปาก คิดในใจ “ฮ่าๆ... การค้าขายเริ่มหมุนเวียนแล้ว คนหมู่บ้านจะได้มีโอกาสซื้อของมากขึ้นทุกวัน”
ทั้งกลุ่มซื้อของเสร็จ ก็เริ่มจัดของขึ้นรถตุ๊กๆ และจักรยานปั่น 3 ล้อเตรียมกลับบ้าน