“พวกเราหยิบอาวุธแล้วโต้กลับเลย!”
เปรี้ยง! เปรี้ยง!เปรี้ยง! ฉัวะ! สวบ! เปรี้ยง!
สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อเหล่านักเรียนได้จับอาวุธที่ตกลงมาจากฟากฟ้าและยิ่งได้เปรียบมากขึ้นเมื่อหมอกไฟบนฟ้ามอดดับอย่างกะทันหัน จากผู้ถูกล่า ตอนนี้พลิกเป็ผู้ล่าแล้ว แต่กระนั้นวีโอเลตและโรมต่างอยู่ห่างจากคนอื่น ๆ ที่ร่นถอยไปั้แ่ตอนแรก ๆ ทั้งสองคนตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมศัตรูอย่างช่วยไม่ได้
สวบ!
“อึก!” แขนของโรมเริ่มถลอกจากการโจมตีของเนตรสีชาดเพราะริงเกียร์นิ้วโป้งของเขาที่ถูกเค้นพลังมาอย่างหนักตลอดหนึ่งชั่วโมงจนจวนจะหมดไฟและไม่อาจเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายเหมือนตอนแรกได้อีก ทำให้สภาพของโรมนั้นสะบักสะบอมอย่างเห็นได้ชัด
“คุณโรมระวัง!” วีโอเลตพุ่งเข้าไปช่วยโรมที่กำลังจะถูกริงเกอร์ใช้มีดปักจากข้างหลัง
ฉึก!
“อึก!” วีโอเลตถูกมีดแฉลบที่ข้างแก้มจนเืซึมออกมาจากรอยแผล จากนั้นร่างกายของเธอก็ชาไปทั้งตัว “ข… ขยับไม่ได้!?”
“ฮี่ฮี่… นี่แหละ คือพลังของอาวุธจากแหวนศาสตราของข้า” ริงเกอร์ผู้ถือมีดรูปร่างประหลาดตายิ้ม “ใครก็ตามที่ถูกมีดของข้าสร้างาแ จะเป็อัมพาตไปชั่วคราว”
“วีโอเลต!” โรมที่รับมือกับริงเกอร์อีกคนอยู่พยายามหันหลังเพื่อไปช่วยเธอ แต่เขากลับถูกของแหลมคมพุ่งเสียบทะลุขาจนเดินไม่ออก
“ตายซะ!” เขาง้างมีดขึ้นเหนือหัว จับด้ามของมันไว้อย่างแแ่ แล้วพุ่งลงที่หัวของวีโอเลต
“วีโอเลต!” โรมะโ
สวบ!
“อั๊ก!”
มีดนั้นยังไม่ทันได้ััวีโอเลตก็ตกลงพื้นแล้วแตกกระจายกลายเป็เกร็ดแก้วเล็ก ๆ ส่วนเ้าของนั้นถูกดาบยาวที่มีออร่าสีครามเสียบทะลุอก เืของเขาไหลออกจากาแ ตาถลึงมองนักดาบคนนั้นอย่างกระสับกระส่าย ดวงตาสีน้ำเงินอันเ็านั่นทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
“ก… แก…!?”
เขาบิดดาบในช่องอกของศัตรูทำให้อวัยวะภายในฉีกขาดและดับชีวิตของริงเกอร์ทันที จากนั้น เขาดึงดาบออกจากร่างไร้ชีวิต แล้วหมุนตัวเหวี่ยงมีดขนาดเล็กที่ดูลุกไหม้ด้วยเพลิงสีเงินที่มือซ้ายไปด้านหลัง มีดนั้นพุ่งปักเข้าที่ลำคอของคู่ต่อสู้ของโรมจนล้มตึงไป วีโอเลตและโรมจ้องมองชายที่เข้ามาช่วยพวกเขา ก่อนจะตะลึงกับการปรากฏตัวของเขา
“พี่เลเวียร์/เลเวียร์!”
วีโอเลตวิ่งไปกอดเลเวียร์ เขาลูบหัวน้องสาวตัวเองไปมา ส่วนโรมค่อยๆ เดินกระเผลกเข้ามาหาทั้งคู่
“นึกว่าพี่จะตายแล้วซะอีก”
“นายหายหัวไปไหนมาว่ะ ไอ้…บ้…?” โรมที่เกือบหลุดปากด่าเพื่อนสนิทเห็นาแที่เต็มตัว ทั้งแผลไฟลวก แผลมีดบาด รอยช้ำ เขานั้นสภาพดูแย่ยิ่งกว่าคหลาย ๆ คนที่อยู่ตรงนี้ซะ ถึงจะโกรธที่เขาวิ่งหนีไปั้แ่แรก แต่าแั้แ่หัวจรดเท้าของเขาได้ฟ้องว่า เลเวียร์ผ่านการต่อสู้อย่างโชกโชนไม่ต่างจากเขาหรือวีโอเลตเลย
“ขอโทษ…” เขาตอบโรม “ฉันตั้งใจจะรีบไปเปิดสัญญาณเตือนภัยในอาคาร… แต่ที่นั่นมีริงเกอร์อยู่หลายคนเฝ้าอยู่ ก็เลย... ช้ากว่าที่คิดไว้…ถ้าฉันไม่มัวลังเลที่จะจัดการเ้าพวกนั้น… เพื่อนๆ ของเราก็คงไม่ต้องมาตายอย่างนี้”
“ง… งั้นหรอ…”โรมพยักหน้า “แต่เพราะนายนะ พวกเราถึงมีหวังรอดชีวิตได้เนี่ย!”
“อืม…” เขายื่นมีดพกให้วีโอเลต และหยิบสนับมือให้กับโรม “พวกนายยังสู้ไหวใช่ไหม? วี… โรม…”
สถานการณ์วิกฤตได้พลิกกลับมา นักเรียน ARPD กลายเป็ฝ่ายไล่ต้อนพวกริงเกอร์ ทำให้ริงเกอร์ราว 30 คนในตอนแรก เหลือเพียง 10 คน ในขณะที่ฝ่ายนักเรียนยังเหลืออีก 44 คน
สมาชิกเนตรสีชาดต่างวิ่งหนีกระเจิง“ถอนกำลังก่อน! ถอนกำลัง!”
“พวกเรา! จับกุมมันให้ได้!” หนึ่งในนักเรียนะโไล่หลังพร้อมกับเพื่อน ๆ อีก 5 คน วิ่งตามริงเกอร์พวกนั้นไป
ตูม!
วัตถุขนาดใหญ่ตกลงมาจากฟากฟ้าทำให้เกิดควันฟุ้งกระจายทั่วบริเวณ นักเรียนต่างใช้แขนป้องกันดวงตาไว้ พลางมองไปยังข้างหน้า มีสาวคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีขาวที่มีรูปดวงตาสีแดงเหมือนกันกับฝั่งศัตรู เธอยืนคั่นกลางระหว่างพวกเขาและพวกเนตรสีชาดที่กำลังหลบหนี
“น… เนตรสีชาด!?จัดการเนตรสีชาดนั่นซะ!” นักเรียนเล็งปืนเล็งไปที่ริงเกอร์สาว
ฉัวะ!
ยังไม่ทันจะได้เหนี่ยวไก นักเรียนทั้งห้าคนนั้นถูกฟันแนวราบ ตัวขาดครึ่งกระเด็นไปด้านหลัง ทำให้นักเรียนคนอื่น ๆ ที่ตามมาสนับสนุนต่างขวัญเสีย มองดูศพครึ่งท่อนของเพื่อนๆ อย่างหวาดผวา
“น่าเวทนาเหลือเกินนะ… พวกเธอน่ะ…” เสียงของริงเกอร์สาวเปล่งออกมาจากลำคอ “ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง… ก็ต้องมาตายเสียแล้ว…”
เธอถอดฮู้ดที่คลุมหัวไว้ เผยให้เห็นใบหน้าของเธอ ผิวขาวดุจสำลี กับดวงตาสีแดงอันโดดเด่น ผมสีขาวยาวที่รวบไว้ตรงปลาย สายตาของเธอทำให้เหล่านักเรียนทุกคนต่างเป็อัมพาต ิญญาสีขาวั์เท่ากับตึกสามชั้นค่อย ๆ ปรากฏด้านหลัง เธอชี้นิ้วไปด้านหน้า ทันใดนั้น ิญญาอสูรนั้นก็พุ่งเข้าใส่เหล่านักเรียน
โครม!
ิญญาสีขาวเจิดจ้าพุ่งกระแทกเหล่านักเรียนหลายสิบคน เืและอวัยวะถูกบดบี้กับพื้น กระจายไปทั่วส่งกลิ่นคาวเหม็นคลุ้งทั้งบริเวณ นักเรียนที่เหลือรอดต่างมองศัตรูคนนั้นอย่างตื่นกลัว คน ๆ นี้ไม่ใช่ริงเกอร์ธรรมดา ๆ อย่างพวกเมื่อครู่ ดวงตาสีแดงของเธอกับิญญาสีขาวขนาดั์ด้านหลังทำให้เหล่านักเรียนนึกถึงสิ่งที่คลอเดียเคยพูดให้ฟังในคาบเรียนั้แ่วันแรก ๆ
หากพบริงเกอร์ดวงตาสีแดงพร้อมกับิญญาขนาดั์ ให้รีบหนีให้เร็วที่สุด…เพราะต่อให้มีพวกแกสักพันคน ก็ไม่อาจทำอะไรมันได้… มันคือปีศาจของฝั่งริงเกอร์
ริงเกอร์ผู้ิญญาอสูรขนาดั์กับดวงตาสีแดงอันเป็ที่มาของชื่อกลุ่มก่อการร้าย‘เนตรสีชาด’ ริงเกอร์ผู้สวมแหวนอสุรา [นิ้วนาง]ข้างซ้าย ผู้ดวงิญญาผู้พิทักษ์แห่งเนส
เนสริงเกอร์
“ม…ไม่จริงน่า… น… เนสต์ริงเกอร์!?” นักเรียนต่างกรีดร้อง “หนีเร็ว!”
เหล่านักเรียนต่างวิ่งหนีเตลิดเพราะเพียงแค่เธอกระดิกนิ้วเพียงนิดเดียว คนสิบคนก็ถูกส่งไปยมโลกในชั่วพริบตา นี่คือคู่ต่อสู้ที่พวกเขาไม่อาจรับมือได้แบบพวกเมื่อครู่ ระดับพลังนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่มีใครอยากอยู่ตรงนั้นเพื่อต่อกรกับเธอ
เลเวียร์ที่กำลังสองจิตสองใจระหว่างหนีหรือต่อสู้เพื่อถ่วงเวลาให้เพื่อน ๆ แต่แล้ว เขาเหลือบเห็นวีโอเลตที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น
“เป็อะไรรึเปล่า วี?”
“เทียร์…” เธอกัดฟันและกำหมัดแน่น
“…?”
เปรี้ยง!
“เทียร์ ดีปฟอล!!” วีโอเลตะโพร้อมกับสายฟ้าสีม่วงที่ะเิรอบตัว แล้วถีบตัวพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวกับะุปืนใหญ่ด้วยท่าอัสนีอำไพของเธอ
“ย้าก!” สาวน้อยะโก้อง พุ่งเข้าไปปะทะซึ่ง ๆ หน้ากับริงเกอร์สาวผมขาวคนนั้น พุ่งมีดที่หุ้มด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง ตวัดไปข้างหน้าอย่างแรง ทว่ามีบาร์เรียสีขาวคอยปัดป้องการโจมตีจนเกิดเป็สายฟ้าระหว่างมีดและเกราะกำบังนั้น
แกร๊ก!
เสียงแตกร้าวของบาเรียร์สีขาวของเทียร์บ่งชี้ว่าการโจมตีของวีโอเลตสัมฤทธิ์ผล
“ใจกล้าดีนะ เธอน่ะ” เทียร์เอ่ย “แต่ว่า…”
ตูม!
กร๊อบ!
คลื่นกระแทกอันรุนแรงสะท้อนวีโอเลตกระเด็นไปด้านหลัง เธอพยายามกล้ำกลืนความรู้สึกเ็ปจากแขนขาที่หักจากการสะท้อนเมื่อครู่ เทียร์ค่อย ๆ เดินเข้าหาวีโอเลตอย่างเชื่องช้า
ต้องแก้แค้นให้คุณพ่อคุณแม่…จะต้องแก้แค้น… จะต้องแก้แค้น…จะต้องฆ่ามันให้ได้ดวงตาของวีโอเลตนั้นลุกโชนด้วยความอาฆาต แก…ไอ้ฆาตกร … ไอ้ฆาตกร…แกต้องชดใช้
“ดวงตาของเธอ… เหมือนฉันจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...” เทียร์มองวีโอเลตที่นอนหมดสภาพ“แต่… ไม่สำคัญอีกแล้วล่ะ...”
เธอเดินผ่านวีโอเลตไปอย่างหน้าตาเฉย
“ด… เดี๋ยวสิ!”วีโอเลตที่กองอยู่กับพื้นะโ“แกจะไปไหน!?”
“…แค่มดตัวหนึ่ง จะปล่อยไว้หรือฆ่าทิ้ง มันก็สิทธิ์ของฉันไม่ใช่หรอ?” เทียร์พูดอย่างไม่แยแส “จงดีใจที่มีชีวิตอยู่ซะเถอะ”
“หยุดก่อน!” วีโอเลตเค้นแรง ดันตัวเองขึ้นจาก พื้นอย่างทุลักทุเล “กลับมานี่นะ!ฉันยังสู้ไหว!”
“ฉันจะแก้แค้น… ให้คุณพ่อคุณแม่...”
“ฉันจะฆ่าแก… เทียร์ ดีปฟอล!”
“งั้นหรอ…?” เทียร์หยุดเดิน มองวีโอเลตด้วยหางตาอย่างสมเพช ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วพุ่งเข้าไปหาวีโอเลตด้วยเท้าเทวะภายในเสี้ยววิ
“ฉันจะช่วยดับไฟแค้นนั่นเอง...”
ตู้ม!
“...!”
คลื่นทำลายล้างสีเงินครามตรงดิ่งเข้าใส่เทียร์อย่างรุนแรงจนเธอเสียหลักไป เทียร์ชำเลืองมองหน้านักดาบนิรนามคนนั้นแล้วตะลึงไปครู่หนึ่ง
“อย่ามายุ่ง… กับน้องสาวฉัน!” เลเวียร์กำดาบด้วยมือทั้งสองข้าง ดวงตาสีน้ำเงินของเขาสบกับดวงตาสีแดงฉานของเธอ
“น้องสาวอย่างนั้นหรอ?” เทียร์พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ดูเป็พี่น้องที่ไม่เหมือนกันเลย จริงไหม?”
เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป นอกจากตั้งท่าเตรียมรับมือเธอ
“เธอท่าทางจะแข็งแกร่งใช่ย่อยนะ...” เธอส่งรอยยิ้มแสนเ็าให้เลเวียร์“ถ้างั้น...”
“ฉันจะยอมเป็คู่มือให้เป็กรณีพิเศษก็แล้วกัน...”
เธอชูนิ้วชี้ข้างขวาขึ้น เล็งไปที่เลเวียร์
“ท่าที่เธอใช้เมื่อกี้คือ ริงเกอร์บลาสต์ สินะ…” เทียร์ถาม แล้วกลุ่มก้อนพลังงานสีขาวกระจุกตัวกันที่ปลายนิ้วชี้ของเธอ “ไม่เคยเห็นแบล๊คโกล้บใช้ท่านี้ได้มาก่อน… แต่ของปลอมมันก็เป็ได้แค่ของปลอมเท่านั้นแหละ”
“นี่ต่างหาก ที่เรียกว่า ริงเกอร์บลาสต์…”
วาบ…
994
