บทนำ
ปวดหัว...
คืออาการแรกที่ตะวันรู้สึก เมื่อลืมตาขึ้นก็พบเพดานที่ไม่คุ้นเคย แต่ก่อนที่เธอจะทันได้สำรวจไปรอบห้องอาการปวดหัวจี๊ดที่ข้างขวาก็ปรากฏ
มือบางยกขึ้นกุมศีรษะ แล้วภาพเหตุการณ์สุดท้ายก็เข้ามา
ตะวันกำลังเดินข้ามสะพานลอยเพื่อไปรอรถเมล์สายประจำกลับคอนโดหลังเลิกงาน เสียงเตือนจากมือถือดังขึ้นบอกว่านิยายตอนใหม่เื่ที่เธอกำลังติดตามอยู่อัพแล้ว ด้วยความตื่นเต้นจึงรีบเข้าแอพนิยาย แต่เ้ากรรมที่เท้าดันสะดุดแท่งเหล็กที่โผล่ยื่นขึ้นมาจากพื้น แล้วก็ตกบันได...
เวรเอ๊ย แท่งเหล็กบ้านี่มันจะมีเพื่ออะไรคะ!?
ร่างบางบนที่นอนกำหมัดแน่น กร่นด่าแท่งเหล็กบ้านั่นอยู่หลายนาที เมื่ออาการปวดหัวทุเลาลงจึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตาไปรอบห้อง
ตอนแรกนึกว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาลที่ไหนสักแห่ง แต่ดูจากห้องแล้ว คงไม่ใช่โรงพยาบาลแล้วล่ะมั้ง
ทั้งกำแพงและพื้นทำจากไม้อย่างดี มีบางส่วนแกะสลักงดงาม ข้าวของเครื่องประดับก็ดูเก่าแก่ลวดลายจีน
ที่นี่ที่ไหน?
ตะวันนวดขมับ ก่อนจะเบิกตากว้างใเมื่อเหลือบเห็นว่าตัวเองอยู่ในชุดกรุ่ยกรายแปลกตา สังเกตมือตัวเองก็เล็กบางกว่าปกติ ผิวสีแทนกลายเป็ขาวผ่อง หางตาเห็นกระจกอยู่ไม่ไกลก็รีบพุ่งไปหา
“เฮ้ย!” เสียงหวานอุทาน
ภาพในกระจกเป็สตรีรูปร่างผอมบาง ใบหน้าเรียวไข่โฉบเฉี่ยว ั์ตากลมโตสีดำสนิทมีแพขนตายาวล้อมรอบ คิ้วบางเรียวได้ทรง จมูกโด่งเป็สันสวยรับกับริมฝีปากอวบอิ่ม แม้ใบหน้าจะซีดอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่อาจบดบังความสวยได้ ผมสีดำขลับเงางามยาวถึงเอวคอดยิ่งขับให้ผิวขาวขึ้น ตรงหน้าผากข้างขวาปูดนูนและมีสีช้ำม่วงช้ำเขียวเล็กน้อย
ใครเนี่ย!!
ตะวันลองยกมือขวา คนในกระจกก็ยกตาม ยกมือซ้าย คนในกระจกก็ยกตาม ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางใด เอียงหัวทางไหน คนในกระจกก็ทำตามหมด ลองทำหน้าอุบาทว์...
นี่มันตัวเธอเองนี่หว่า
นิ้วเรียวยาวลองแตะๆ ที่หน้า ไล่มาที่หน้าผากปูดลูกมะนาวแล้วก็สะดุ้งด้วยความเจ็บ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าร่างนี้หัวกระแทกอะไรมาก่อน ก่อนจะย้ายมือลงมาขยำหน้าอกที่สะดุดตา
อุแม่เ้า นุ่มหยุ่นและใหญ่มาก ความใฝ่ฝันของเธอเลยนะที่จะมีหน้าอกเช่นนี้ เธอกำลังเก็บเงินจะไปทำนมอยู่เลยนะเนี่ย แต่แล้วเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น มีเด็กสาวรูปร่างเล็กในชุดฮั่นฝูสีชมพูอ่อนเดินเข้ามา
ทั้งสองมองตากัน
หนึ่งกำลังขยำนมตัวเอง และอีกหนึ่งก็อ้าปากค้าง
“คุณหนู!!”