ตอนที่ 4 ตอบตกลง
ทางด้านขวัญทิพย์หรือน้ำขิง เธอกลับมาถึงบ้านผู้เป็บิดาก็ขอคุยเื่สำคัญด้วยทันที อุดมเล่าให้ลูกสาวฟังถึงผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่เดินทางมาทาบทามสู่ขอน้ำขิง เอาไปเป็ภรรยาให้กับหลานชายของท่าน และยังเล่าถึงเื่เงินค่าสินสอดที่จะได้ ถ้าเธอยอมตกลงแต่งงาน หนี้สินที่มีทั้งหมดก็จะหมดไปทันที สิ่งที่ผู้เป็พ่อเล่าทำให้น้ำขิงคิดหนัก
“พ่อไม่บังคับหนูหรอกนะ หนูไม่ยินยอมพ่อก็ไม่ได้ว่าอะไร” อุดมเข้าใจความรู้สึกของลูกสาวเป็อย่างดี
“พ่อได้เจอเขามั้ยคะ รูปร่างหน้าตานิสัยเขาเป็ยังไง”
“วันนั้นเขาไม่ได้มาด้วย แต่พ่อเคยเห็นเขาตอนเด็กๆ ป่านนี้ก็น่าจะเป็หนุ่มใหญ่แล้ว” ในหัวของเธอคิดไปต่างๆนานา คิดว่าหน้าตาของเขาคงขี้เหร่ อ้วน ลงพุง ตัวดำ นิสัยอาจจะแย่ด้วย ถึงไม่มีใครเอา จึงยอมใช้เงินจำนวนมากเล่นกับความยากจนและความลำบากของครอบครัวเธอ สิ่งที่เธอกำลังวาดภาพอยู่ในหัวตอนนี้ ค่อนข้างสร้างความลำบากใจให้กับตัวเองเป็อย่างมาก
“ก็แค่มีผัว ทำเป็เื่ใหญ่โตไปได้” เสียงของแม่เลี้ยงพูดขึ้นลอยๆ แต่ก็ไม่ได้มีใครสนใจ
“พ่อไม่รู้หรอกนะว่าผู้ชายคนที่จะแต่งงานกับลูกนิสัยใจคอเป็ยังไง แต่สิ่งที่พ่อรู้มาและแน่ใจมากก็คือคนบ้านนั้นเป็คนจิตใจดี ไม่ได้เลวร้ายอะไร เื่ฐานะไม่ต้องพูดถึง เงินตั้งสองล้านเขายังให้เราได้ พ่อเชื่อว่าถ้าหนูไปอยู่กับเขาคงไม่ลำบากเหมือนอยู่กับพ่อแน่นอน” คำพูดของผู้เป็บิดา น้ำขิงฟังแล้วก็จับใจความได้ว่าพ่ออยากให้เธอไป
“งานหายากมาก หนูตระเวนสมัครงานไปจนทั่ว แต่ก็ไม่มีบริษัทไหนรับหนูเข้าทำงานเลย ทุกบริษัทต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่าหนูไม่มีประสบการณ์ หนี้สินของเราก็เยอะมากจริงๆ หนูจะช่วยพ่อปลดหนี้ค่ะ” หลังจากที่น้ำขิงนั่งคิดและตัดสินใจอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ยอมตอบตกลงที่จะช่วยพ่อของเธอปลดหนี้ ด้วยการแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้ คงถึงเวลาที่เธอจะต้องเสียสละตัวเองเพื่อพ่อของเธอจะได้อยู่สุขสบาย
“แน่ใจนะลูก”
“ค่ะ หนูตัดสินใจแล้ว หนี้สินของเราตั้งสองล้าน งานก็ยังไม่ได้ทำ ดอกเบี้ยก็งอกขึ้นทุกวัน นี่อาจจะเป็โชคชะตาของหนูก็ได้”
“ถ้าหนูแน่ใจแล้ว พ่อจะส่งข่าวบอกน้าบัวเลยนะ”
“ค่ะพ่อ”
“ขอบใจมากนะลูก ถ้าหนูไปอยู่กับเขาแล้ว เกิดมีเื่ไม่สบายใจ หนูต้องโทรมาบอกพ่อนะ น้าบัวเขารับปากกับพ่อว่า เขาจะดูแลลูกสาวของพ่อให้เป็อย่างดี พ่อเชื่อน้าบัว พ่อเชื่อว่าเขาจะต้องดูแลหนูแทนพ่อได้”
“ค่ะ” เมื่อลูกสาวตอบตกลง คนเป็พ่อจึงลุกขึ้นหันหลังไปหยิบมือถือ เพื่อส่งข่าวให้ทางโน้นทราบ ทันใดนั้นน้ำขิงก็หลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ แทนความรู้สึกทั้งหมดที่กำลังอัดอั้นอยู่ในใจ แต่เธอก็เลือกที่จะปาดน้ำตาทิ้งแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเป็ปกติ การที่เธอสามารถช่วยพ่อปลดหนี้ก้อนใหญ่นี้ได้ถือเป็เื่ที่ดี
อุดมพ่อของน้ำขิงต่อสายหาย่าบัวตามเบอร์โทรที่ท่านได้ให้ไว้ รอไม่นานคนปลายสายก็รับสาย ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันไม่นานนัก ก็ได้ตกลงวันจดทะเบียนสมรสกันเสร็จเรียบร้อย นั่นก็คือวันจันทร์ที่จะถึงนี้
วันนั้นจะเป็วันที่คมสันกับน้ำขิงได้เจอหน้ากัน หลังจากที่วางสายสนทนา อุดมก็เดินกลับมาหาลูกสาวที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา ท่านรู้ดีว่าน้ำขิงคงเป็กังวลใจในเื่นี้อยู่ไม่น้อย ซึ่งท่านก็คงทำได้แค่ให้กำลังใจ
ทางด้านย่าบัว หลังจากที่ท่านได้รับข่าวดี ท่านก็ไม่รอช้ารีบโทรไปบอกหลานชายของท่านด้วยน้ำเสียงมีความสุขทันที
"ครับย่า"
“แสน...น้องตอบตกลงแล้วนะ วันจันทร์จดทะเบียนสมรส ส่วนงานแต่งย่าจะรอให้แกพร้อมก่อน โอเคนะ”
“โอเคอะไรย่า คิดเอง เออเอง จัดการเองหมดแบบนี้ ผมจะไปทำอะไรได้”
“ไม่รู้แหละแกห้ามบิดนะ เดี๋ยวจะเสียคนแก่อย่างย่า”
“เฮ่อ...ย่าไม่สงสารผู้หญิงคนนั้นที่จะมาเป็เมียผมเหรอ”
“อ่อ...ลืมบอกไป แกห้ามทำร้ายน้องทั้งร่างกายและจิตใจ ต้องอยู่ด้วยกันดีๆ ย่ารับปากทางโน้นไว้แล้ว ห้ามทำให้ย่าโดนถอนหงอกล่ะ”
“แค่นี้ก่อนนะครับ ผมทำงานอยู่ พอดีมีลูกค้า” คมสันเลือกที่จะไม่รับปากย่า จึงขอตัดบทเข้าโหมดทำงานทันที
“เดี๋ยวๆ ่เย็นขับรถมาหาย่าด้วย”
“ครับๆ แค่นี้ก่อนนะครับ” หลังจากวางสายเสร็จ คมสันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แต่กระนั้นก็ไม่ได้หนักใจนัก ในเมื่อย่าอุตส่าห์จัดการให้ถึงขนาดนี้เขาจะยอมทำตามความปรารถนาของท่านสักครั้ง
่บ่ายแก่ๆของวัน คมสันขับรถกลับบ้านมาหาย่าตามคำขอของท่าน บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ด้านหลังของร้านอาหาร ร้านอาหารจะอยู่ด้านหน้าติดกับตัวบ้าน
“มาแล้วครับ...คุณหญิงย่ามีอะไรจะพูดกับกระผมเหรอครับ” ภาพที่เห็นทวดนอนอยู่กับหลาน ส่วนหลานกำลังหลับอยู่
“เบาๆสิ ไม่เห็นเหรอว่าลูกหลับอยู่”
"ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวกลางคืนก็ไม่ยอมหลับยอมนอน"
"เพิ่งหลับเมื่อกี้"
“ย่ามีอะไรจะพูดกับผมก็ว่ามาเลยดีกว่า” คมสันทิ้งตัวนั่งลงข้างย่าพร้อมกับโอบกอดท่านเอาไว้ด้วยท่าทางออดอ้อนเหมือนอย่างที่เคยๆ
“วันจันทร์แต่งตัวหล่อๆล่ะ”
“ปกติผมก็หล่ออยู่แล้ว”
“จะพาไปอำเภอ จดทะเบียนสมรส”
“ย่า...อยู่ไปก่อนเฉยๆไม่ได้เหรอ จะรีบผูกมัดกันทำไม”
“กลัวแกเล่นไม่ซื่อน่ะสิ”
“ผมได้ข่าวมาว่าย่ายอมจ่ายเงินซื้อตัวผู้หญิงคนนั้นมาตั้งสองล้าน ย่าควรจะกลัวฝ่ายโน้นเล่นไม่ซื่อมากกว่าไม่ใช่ผม”
“ทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ ส่วนแกน่ะตัวดี แกบอกย่าว่ายังไม่ต้องจัดงานแต่ง ย่าก็ยอมให้แล้ว แต่เื่จดทะเบียนสมรสยังไงก็ต้องจด เพราะมันเป็เครื่องยืนยันความเป็สามีภรรยาตามกฎหมาย”
“สวยหรือขี้เหร่ก็ยังไม่รู้”
“ย่าเลือกคนดีให้ ไม่ได้เลือกคนสวย”
“แล้วรู้ได้ยังไงว่าดี ย่าพูดเองนะว่าไม่ได้เจอกันมาเป็สิบปีแล้ว”
“อย่าเพิ่งโวยวายสิ ยังไม่ทันได้เจอหน้ากันเลย ดูแลนิสัยตัวเองให้ดีเถอะ ขี้คร้านจะหลงเมียจนลืมย่า"
“โอ๊ย! ไม่มีทางหรอก”
"ย่าจะคอยดูก็แล้วกัน เอาเป็ว่าวันจันทร์นี้เตรียมตัวให้พร้อม แกจะได้มีเมียเป็ตัวเป็ตนกับเขาสักที จะได้ไม่ต้องออกเที่ยวแบบวันนั้นอีก”
“ย่าก็กังวลเกินไป สมัยนี้เครื่องป้องกันเยอะแยะ" ไม่ได้เสียบสดเหมือนสมัยย่าสักหน่อย!...คมสันเถียงต่อในใจ
“ยังจะเถียงอีก”
“ครับๆ ไม่เถียงแล้วครับ เย็นนี้มีอะไรกินบ้าง ข้าวขาหมูกับข้าวมันไก่ผมไม่กินนะเบื่อ”
“อ่อ...ยังบอกไม่หมด เห็นอุดมบอกว่า ลูกสาวทำงานบ้านไม่ค่อยเก่ง ยังไง่แรกๆก็ช่วยดูแลน้องแทนย่าด้วยนะ”
“อะไรกันครับย่า อย่าบอกนะว่าผมต้องเป็คนทำกับข้าวให้เมียกินด้วย”
“ปกติแกก็ทำกินเองอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำเผื่อน้องด้วยจะเป็อะไรไป”
“หัวจะปวด!”
❤️❤️❤️❤️❤️
1K
