แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านบางเบาเข้ามาในห้องไม้ อากาศเย็นกำลังดี กลิ่นฝนเมื่อคืนยังติดอยู่ในผ้าห่ม และบนผิวกายของเธอ…
มิวขยับตัวช้าๆ ััถึงแผ่นอกอุ่นที่แขนเธอกำลังวางอยู่บนนั้นโดยไม่รู้ตัว
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาบอกว่า...ภัทรยังไม่ตื่น
เธอมองหน้าเขาอย่างเงียบๆ — ใกล้เสียจนเห็นขนตาเขากระพือเล็กน้อย
เขาหล่อแบบที่ไม่ต้องจัดแต่งใดๆ
และยิ่งใกล้...ยิ่งอบอุ่นจนเธอเริ่มกลัว
กลัวอะไร?
กลัวว่าเขาจะตื่นมาแล้วเปลี่ยนไป
กลัวว่าเื่เมื่อคืนจะเป็เพียง "ชั่วคราว"
และกลัวหัวใจตัวเอง…ที่กำลังเผลอคิดว่า “อยากมีเขาอยู่ในทุกเช้าแบบนี้”
ภัทรขยับตัวเล็กน้อย แขนข้างหนึ่งโอบเธอไว้โดยธรรมชาติ
แล้วเขาก็ลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่นั้นยังคงนุ่มลึกเหมือนเดิม
“คุณตื่นนานแล้วเหรอ” เขาถามเสียงงัวเงีย
“นิดหน่อยค่ะ…” มิวตอบเบาๆ แล้วเสมองไปทางหน้าต่าง
ภัทรจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วถาม
“คุณรู้สึกเสียใจหรือเปล่า…กับเมื่อคืน?”
คำถามนั้นหนัก
และเธอก็เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองเขา
“ไม่ค่ะ…” เธอสบตา “แต่ฉัน…กลัว”
ภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย “กลัวอะไร?”
“กลัวว่าทุกอย่างจะเป็เพียงแค่ความรู้สึกชั่วข้ามคืน…กลัวว่าฉันจะผูกพันกับคุณมากไป แล้วสุดท้ายคุณจะไป”
ภัทรถอนหายใจช้าๆ
เขาเลื่อนมือมาจับมือเธอไว้แน่น
“มิว…ผมไม่ได้มองคุณเป็แค่คนผ่านเข้ามาในคืนฝนตก” เขาพูดจริงจัง
“แล้วคุณ...มองฉันเป็อะไรคะ?” เธอถามตรงๆ ด้วยเสียงเบากว่าปกติ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“เป็เหตุผลที่ทำให้ผมอยากกลับมาเชื่อในความสัมพันธ์อีกครั้ง”
มิวแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอหันหน้าหนีเล็กน้อย แต่ภัทรเอื้อมมือมาจับคางเธอเบาๆ แล้วให้เธอหันกลับมาสบตาเขา
“อย่าคิดมากไปไกลนะ” เขายิ้มจางๆ
“เรายังมีเวลา…ขอแค่คุณยังอยากตื่นมาแล้วเจอหน้าผม ผมจะอยู่ตรงนี้”
ทั้งสองนั่งพิงหัวเตียง กินข้าวต้มร้อนๆ ที่แม่ครัวมาเสิร์ฟถึงหน้าห้อง เธอใส่เสื้อยืดของเขาตัวหลวม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาติดอยู่ที่เนื้อผ้า ทำให้หัวใจเธอไม่อยู่เฉยเลยแม้แต่นาทีเดียว
“ภัทร…” เธอเอ่ยเบาๆ ขณะวางช้อน
“คะ?”
“คุณ…เคยพาใครมาที่นี่แบบฉันบ้างไหม?”
เขานิ่งไป ไม่ใช่เพราะปิดบัง
แต่เพราะอยากเลือกคำตอบให้เธอสบายใจที่สุด
“เคยครับ” เขาพูดตรง “แต่ไม่มีใครทำให้ผมรู้สึกอยากเริ่มใหม่เท่าคุณ”
มิวพยักหน้าเบาๆ
เธอไม่ใช่เด็ก เธอเข้าใจอดีต
แต่ก็อดหวิวในใจไม่ได้
บ่ายวันนั้น มิวออกไปเดินเล่นคนเดียวรอบลำธาร
เธอใช้เวลาทบทวนหลายสิ่งในหัว และเธอเพิ่งรู้ว่า…
ความกลัวไม่ได้เกิดจากเขา
แต่เกิดจากใจเธอเอง
ที่กลัวว่าจะรักเขาจริง…แล้วสุดท้ายจะเจ็บอีกครั้ง
ค่ำคืนนั้นเมื่อเธอกลับมาที่ห้อง
เธอพบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางอยู่บนหมอน
“คืนนี้ถ้าคุณอยากอยู่คนเดียว ผมจะเข้าใจ
แต่ถ้าคุณยังอยากให้ผมอยู่ตรงนั้นด้วย…
แค่เปิดประตูไว้ ผมจะเดินเข้ามาโดยไม่ถามสักคำ”
— ภัทร
มิวถือกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น
เธอยืนนิ่งอยู่ตรงประตู…
แล้วเธอก็เลือก —
ค่อยๆ เปิดประตูนั้นทิ้งไว้…
989
