ฉันร้องไห้ต่อหน้าคุณอูโก้อยู่นานพักใหญ่กว่าจะตั้งสติและเช็ดน้ำตาตัวเองได้ เขาเอาแต่นั่งฟัง ลูบหัวฉันเบาๆ เป็การปลอบใจ
‘แววตาของเขาเปลี่ยนไป …เพราะรู้สึกผิดต่อฉันจริงๆ งั้นหรอ’
ฉันขอตัวขึ้นห้องมาพักก่อน หลังจากนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ชีวิตที่สุขสงบก็จบลง
“นายเรียก”
เสียงสาวรับใช้หน้าประตูบอก ฉันอาบน้ำจัดแจงตัวไปหาเขา …และครั้งนี้ไปที่ห้องทำงานเช่นเคย
ปกติประตูเหล็กนั้นจะปิดตลอดเวลา สแกนม่านตาสำหรับเปิดและต้องมีพี่บึกสองคนยืนเฝ้า แต่วันนี้มันกลับไม่มีใครสักคนและประตูเปิดทิ้งเอาไว้
“ขออนุญาตค่ะ”
สาวรับใช้บอก ก่อนจะโค้งหัวคำนับเขาหันตัวเดินออกไป
ชายร่างสูงที่คุ้นตา กำลังนั่งเทไวน์ยกขึ้นดื่ม ในมืออีกข้างของเขาถือพลาสสปอร์ตฉันเอาไว้ เปิดทีละหน้าเหมือนพิจารณาข้อมูลข้างใน
“นี่ฉัน… ใจดีกับเธอมากเกินไปรึเปล่านะ”
เขาพูดด้วยเสียงทุ้มเบา และใช้สายตาเยือกเย็นของเขามองค้อนฉัน มุมปากยกยิ้มขึ้นช้าๆ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็จังหวะประหนึ่งกำลังคิดอะไรอยู่
ความรู้สึกรอบตัวมันแปลก จากที่เคยน่ากลัวอยู่แล้ว มันกลับยิ่งน่ากลัวมากขึ้น และมากขึ้นทุกวินาที จนฉันหายใจจุกอก ลมเข้าไม่ทั่วท้อง
“นะ นาย มาเมื่อไรคะ” ฉันเอ่ยปากถามเพื่อทำลายความประหม่าของตัวเอง
“สักพักแล้ว … ให้คนไปตามเธอ แต่มันบอกว่าเธอไม่อยู่”
“อะ เอ่อ ขอโทษค่ะ ใบไปเดินเล่นที่สวนมา...”
เขาลุกจากเก้าอี้ มานั่งขอบโต๊ะ สายตาที่น่ากลัวของเขาจ้องมองฉันเหมือนจะกินเืกินเนื้อ
“เพราะฉันบอกว่าเธอเป็คนของดิอาโบลิก ก็เลยได้ใจ อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำสินะ”
“มะ ไม่ใช่ค่ะนาย ใบแค่…อื้อ!”
เขาเดินปรี่เข้ามา บีบกรามฉันจนปากยู่ มือเล็กพยายามปัดป้องข่วนแขนเขา น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลลงเป็สาย แววตาที่ไร้ความปราณีแดงฉานตรงหน้า ริมฝีปากเขากัดแน่นจนสันกรอบเด่นขึ้น
“ฉันเคยบอกว่าเธอเป็คนของดิอาโบลิก ไม่ได้แปลว่าเธอจะทำอะไรตามใจก็ได้ …อย่าเสร่อทำอะไรเกินตัว!”
ตุ้บ!
เขาเหวี่ยงฉันลงพื้น แล้วเดินกลับไปยกแก้วสีอัมพัลดื่ม ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าฉันอีกรอบ กระชากแขนขึ้นจนตัวลอยตามแรง ลากออกมาจากห้อง
“ฮึก นาย ใบเจ็บ ฮืออออ”
ท่ามกลางสายตาของลูกน้องและสาวรับใช้นับหลายสิบคน ที่ก้มหัวแหวกทางให้ ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่ง หรือแสดงสีหน้าที่้าจะช่วยเหลือ ฉันโอดคราง พยายามยื้อแรงให้เขาปล่อย จนมาถึงโกดังที่พักสินค้า ลูกน้อง 3 คนที่นั่งเฝ้าเวรยามรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพเขา
“นาย สวัสดีครับ…”
ตุ้บ!
ร่างบางถูกโยนลงพื้น แทบเท้าของลูกน้องเขา ชายฉกกรจ์ทั้งสามคนมองกันเองด้วยความงงงวย ก่อนจะหันมองผู้เป็นายเช่นเดิม
“กูเบื่อแล้ว พวกมึงอยากจะเล่นต่อก็ตามใจ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ หันหลังเดินกลับทันที ไร้กิริยาที่จะเป็การพูดประชดหรือแค่แกล้งสั่งสอน
“ฮึก มะ ไม่ …ไม่นะ! นาย!! ใบขอโทษ ฮือออออ” ร่างบางค่อยๆ ถอยหลังหนีชายทั้งสามที่มองด้วยแววตาน่าขยะแขยง
นานทีปีหนที่นายจะโยนผู้หญิงมาให้เล่น และแน่นอนพวกมันไม่เคยรังเกียจที่ต้องใช้ของต่อจากผู้เป็นาย
‘ของฟรี … ใครจะไม่ชอบ‘
“กูเป็พี่สุด … กูขอเจิมก่อน” มันหันไปบอกอีกสองคน
“มะ ไม่ ขอร้องล่ะ… อย่าทำฉันเลย! กรี้ดดดดดด”
ชายฉกรรจ์สองคนปรี่มาลากฉันเข้าในโกดัง ยึดแขนแนบพื้นคนละข้าง ส่วนอีกคนนั่งลงตรงหน้า แยกหัวเข่าสาว แทรกตัวเข้าในหว่างขา และรูดซิปกางเกงตัวเอง
“หวานกูแหละ กินเด็กมันคงฟินน่าดู ฮ่าๆ”
“กรี้ดดดดดดด”
ปากหยาบ ที่มีขนหนวดเส้นแข็ง ซุกเข้าในซอกคอ กลิ่นเหล้าและบุหรี่คละคลุ้งจากตัวพวกมัน ทำให้ฉันยิ่งอยากอ้วกและรังเกียจมากกว่าการหอมหมาจรซะอีก
ฟอดดดดด
“ฮ่าๆๆ กลิ่นเด็กนี่มันหอมดีโว้ย กูอยากจะรู้จริง ของมันยังแน่นดีรึเปล่า”
“หึ ใช้ต่อนายผมไม่เห็นใครจะแน่นซักคน ยิ่งอีนี่โดนเรียกไปทุกวัน แหกหมดไปแล้วมั้ง ฮ่าๆ“
มันพูดเหยียดติดตลกแล้วขำกับนรกในชีวิตฉัน มือหยาบกระชากเสื้อจนขาดวิ่น โชวส์บราสีเนื้อและผิวเนินอกขาวอวบอิ่ม
เคว้กกกกกก
“กรี้ดดดดดด ฮือออ ช่วยด้วย!!! ฮืออออออ”
“ฮ่าๆ เขาว่าของเอเชียมันดี ไหนดูสิมันจะครางเหมือนในหนังโป๊รึเปล่า”
เสียงหัวเราะชอบใจของชายฉกรรจ์ทั้งสามดังขึ้น มือหยาบลูบไล้ััผิวขาว พวกมันตาแดงแวววาว น้ำลายหยาดเยิ้ม เหมือนฝูงหมาจรที่เห็นเนื้อย่างตรงหน้า
“ได้โปรด!! ฮือออ อย่านะ!!! ช่วยด้วยยยย...”
ฉันหวีดร้องจนเสียงขาดจากลำคอ ลมหายใจเหม็นๆ ของพวกมันกำลังกลืนชีวิตของฉันไปทีละน้อย ภาพนรกที่ทรมานแทบขาดใจอยู่เบื้องหน้า จมูกหนาของมันกดเข้าซอกคออีกครั้ง ไล่ลงไปบนเนินอก เสื้อที่ขาดวิ่นถูกถกขึ้น จนโชว์บลาบนร่างเนียนทั้งตัว
พลั้ก!!
“ชิบหาx!!! …ใครวะ!”
ชายร่างหนาที่กำลังก้มซุกไซ้ถูกถีบอย่างแรง จนตัวกลิ้งไปหลายตลบ ทันทีที่เอ่ยปากด่า และหันหลับมามองหน้าตัวขวางความสุข มันกลับนั่งอึ้งช็อค กรามค้าง ตาเบิกโพลง ตัวสั่นระริก
“นะ นาย...”
เสียงลูกน้องทั้งสามดังขึ้นพร้อมกัน พลางรีบปล่อยแขนเด็กสาว ถอยหลังหนีไปหลายก้าว
เขามองภาพตรงหน้า กัดกรามจนเกิดเสียงกรอด มือหนากำหมัดแน่น ดวงตาสีแดง กำลังจ้องเขม็งดั่งเปลวไฟจากนรก
พลั้ก !
ตุ้บ!
ผั๊วะ!
“อ้ากกกกกก”
เสียงร้องอันโหยหวนของลูกน้องทั้งสาม ที่นอนคลุกฝุ่นกับพื้นดิน เืออกปากออกจมูก มันคลานหนีแรงกระทำของผู้เป็นายไปคนละทิศละทางเพื่อเอาชีวิตรอด
เขาหันกลับมามองเด็กสาวที่นอนสะอื้นบนพื้น ลำตัวเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน และผิวแดงจากการถูกฉีกเสื้อผ้า ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำมูกน้ำตา เธอหลับตาปี๋ กอดตัวเองแน่น
เขาอุ้มเธอขึ้น เดินฝ่าสายตาที่หวาดกลัวและไม่เข้าใจในการกระทำของเขาต่อลูกน้อง เดินดิ่งไปยังห้องนอนอีกครั้ง
ซ่าาาาาา
1K
