"ช่างเป็เคล็ดวิชาที่ลึกล้ำยิ่ง!" อวี้เหวินอุทานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาเป็ประกายราวกับค้นพบขุมทรัพย์ล้ำค่า เขาทอดสายตามองไปยังห้วงความคิด พลางหวนรำลึกถึงเนื้อหาของเคล็ดวิชาอีกครา
'เคล็ดวิชาหมัดอัคนีสังหารนั้น แบ่งออกเป็สามขอบเขตใหญ่ อันได้แก่ ปฐี อัคคี และวารี แต่ละขอบเขตยังแบ่งย่อยออกเป็สามระดับ คือ เเรกเริ่ม กลาง และสูงสุด
ในขอบเขตปฐีนั้น เป็การวางรากฐานแห่งกระบวนท่าของหมัดอัคนีสังหาร พลังอำนาจแห่งหมัดในระดับเริ่มต้นอยู่ที่สามร้อยจิน ระดับกลางอยู่ที่หกร้อยจิน และระดับสูงสุดอยู่ที่เก้าร้อยจิน'
ภาพกระบวนท่าอันสลับซับซ้อนเริ่มฉายชัดในมโนสำนึกของอวี้เหวิน ราวกับมีผู้มาสาธิตอยู่ตรงหน้า เขาสังเกตทุกการเคลื่อนไหว จดจำทุกรายละเอียด เมื่อเริ่มเข้าใจในแก่นแห่งวิชาแล้ว อวี้เหวินจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เริ่มต้นร่ายรำตามภาพที่ปรากฏในห้วงนิมิต
ฝ่ามือและหมัดถูกส่งออกไปในอากาศอย่างหนักแน่น สลับหมุนเวียนราวกับพายุโหมกระหน่ำ เท้าก้าวไปตามจังหวะ ท่วงท่าการยืนมั่นคงดุจขุนเขา ทุกอิริยาบถที่แสดงออกมาล้วนสง่างามและหนักแน่นราวกับผืนปฐี
ในระหว่างที่ฝึกฝนเพลงหมัด อวี้เหวินมิได้ละเลยการบ่มเพาะร่างกาย ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิง ทั้งสองสิ่งต่างเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน หมุนเวียนเสริมส่งพลังอำนาจ ก่อกำเนิดเป็ความน่าสะพรึงกลัวและความหนักแน่นให้แก่เพลงหมัดของอวี้เหวินยิ่งขึ้น
เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วยาม จากท่าทีที่ดูขัดเขินในยามแรกเริ่ม บัดนี้ทุกการเคลื่อนไหวของอวี้เหวินกลับกลายเป็ความต่อเนื่องและลื่นไหล ไอพลังภายในร่างกายหมุนเวียนเป็หนึ่งเดียวกับท่วงท่า
ทำให้พลังทำลายล้างและความแม่นยำเพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ เขารู้สึกราวกับว่าการเคลื่อนไหวทุกครั้งเป็ไปอย่างง่ายดาย ราวกับร่างกายและจิตใจหลอมรวมเป็หนึ่งเดียว ทุกกระบวนท่าดำเนินไปตามวิถีแห่งตนอย่างแม่นยำ
ความกระจ่างแจ้งในศาสตร์แห่งหมัดปรากฏขึ้นในจิติญญาของเขาอย่างชัดเจน จนกระทั่งเขาสามารถควบคุมพลังทั้งหมดและปล่อยหมัดตรงคู่ไปยังก้อนหินขนาดไม่ใหญ่นักที่วางอยู่เบื้องหน้า
"บึ้ม!" เสียงกึกก้องดังก้องกังวาน บนผิวก้อนหินปรากฏรอยร้าวเป็ใยแมงมุม ก่อนที่มันจะปริแตกออกเป็เสี่ยงๆ ด้วยเสียง "แกร๊ก!" อันน่าสะพรึงกลัว
"ทรงพลัง... ช่างทรงพลังยิ่งนัก! ฝึกเพียงเท่านี้ ข้าถึงกับมีพลังอำนาจมากมายเพียงนี้เชียวหรือ?" อวี้เหวินพึมพำด้วยความตื่นเต้นระคนประหลาดใจ พลางก้มลงมองฝ่ามือทั้งสองข้างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงดินทราย
"เ้าหนู... เพียงชั่วก้านธูปเ้าก็สามารถทะลวงสู่ขอบเขตเริ่มต้นของขั้นปฐีได้แล้ว นับว่ามิได้ทำให้ข้าผู้นี้ต้องอับอายขายหน้า" ซ่งเหยียนเฟยเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับมิได้ใส่ใจนัก
อวี้เหวินมิได้แยแสคำกล่าวของซ่งเหยียนเฟยแม้แต่น้อย เขายังคงมุ่งมั่นฝึกฝนต่อไป เมื่อซ่งเหยียนเฟยเห็นว่าอวี้เหวินไม่สนใจตน ใบหน้าหล่อเหลาจึงปรากฏร่องรอยขุ่นเคืองเล็กน้อย พลางแค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ รอบกายนั้นร้อนระอุราวกับอยู่ในเตาหลอม มิปรากฏแม้แต่เงาของปักษาบินผ่านท้องฟ้าในบริเวณนี้
หลายราตรีผ่านพ้นไป บัดนี้อวี้เหวินสามารถล่วงเข้าสู่เขตแดนหน้าด่านของพยัคฆ์หางแมงป่องได้แล้ว บริเวณนี้แห้งแล้งและทุรกันดารยิ่งนัก ผืนดินแตกระแหงเป็ริ้วรอยลึก สรรพสัตว์มีพิษต่างพากันคลานออกจากรอยแยกของพื้นดินอย่างเงียบเชียบ
ณ ที่แห่งนี้ไร้ซึ่งร่มเงาของพฤกษาแม้เพียงต้นเดียว บรรยากาศโดยรอบยังคงร้อนระอุ มิมีแม้แต่สุ้มเสียงของวิหคให้ได้ยิน ชุดสีขาวบริสุทธิ์ของอวี้เหวินในยามนี้ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งภายใต้เนื้อผ้าอย่างรางๆ ร่างกายของเขาในยามนี้มีความทรหดอดทนเป็อย่างยิ่ง
ทว่าเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติที่เขาฝึกฝนมาถึงคอขวดเสียแล้ว เหลือเพียงอีกก้าวเดียวเท่านั้นก็จะสามารถทะลวงสู่ขั้นต่อไปได้
อวี้เหวินยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลรินบนใบหน้าคมสัน พลางทอดสายตาสำรวจไปยังเบื้องหน้า ณ ที่นั้นปรากฏูเาสูงตระหง่านลูกหนึ่ง ตั้งเด่นเป็สง่าอยู่เบื้องหน้า ตรงกลางของูเามีช่องโพรงขนาดไม่ใหญ่นัก พอให้บุรุษสี่ห้าคนเดินเข้าไปพร้อมกันได้โดยมิยากเย็น
ูเาลูกนี้เมื่อมองจากภายนอกกลับเต็มไปด้วยไอความร้อนที่แผ่พุ่งออกมา ราวกับเป็ต้นกำเนิดแห่งเพลิงทั้งหมดในโลกหล้า บนูเาลูกนี้มิมีแม้แต่ใบหญ้าสักต้นให้เห็น ได้ยินเพียงเสียงคำรามแ่เบา "กรร..." ดังมาจากส่วนลึกภายในูเา ราวกับสัตว์ร้ายกำลังซุ่มซ่อนกายอยู่ภายใน
'ในที่สุดข้าก็มาถึงยังูเาพยัคฆ์หางแมงป่องจนได้' อวี้เหวินรำพึงกับตนเองในห้วงความคิด พลางละสายตาจากขุนเขาเพลิงเบื้องหน้า ซึ่งไอความร้อนยังคงแผ่พุ่งออกมาจนอากาศโดยรอบบิดเบี้ยวคล้ายภาพลวงตา
เขาหันไปสำรวจตรวจตราสภาพแวดล้อมโดยรอบ บริเวณนี้เต็มไปด้วยความแห้งแล้งและเงียบสงัด พื้นดินแตกระแหงเป็ร่องลึกราวกับรอยแผลเป็บนผิวโลก กรวดทรายสีน้ำตาลแดงกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป บ่งบอกถึงความทรุกันดารอย่างแท้จริง
เมื่อพบพานสถานที่อันเหมาะสมแก่การฝึกฝน ซึ่งเป็ลานหินกว้างที่ถูกล้อมรอบด้วยโขดหินสูงต่ำลดหลั่นกันไป อวี้เหวินก็สาวเท้าเดินไปยังที่แห่งนั้น มิไกลจากขุนเขานัก ปรากฏโขดหินน้อยใหญ่ รูปร่างแปลกตาคล้ายสัตว์ร้ายกำลังหมอบคลาน ตั้งเรียงรายอยู่เป็ระยะ
อวี้เหวินเลือกนั่งลงบนโขดหินที่มีพื้นผิวเรียบ รวบรวมสมาธิ จิตใจสงบนิ่งดุจห้วงน้ำลึก ปราศจากความว้าวุ่น เตรียมพร้อมสำหรับการฝึกฝนอีกครา
อวี้เหวินสูดรับไอความร้อนอันรุนแรงที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วบริเวณเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ ลึกซึ้ง ราวกับ้าดูดซับทุกอณูแห่งพลังเพลิง ปล่อยให้พลังงานแห่งเพลิงแทรกซึมไปทั่วทุกอณูของเซลล์ กระดูก เส้นเอ็น และโลหิต เริ่มต้นกระบวนการหลอมเหล็กทมิฬ เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายอีกครั้ง คลื่นความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีเปลวเพลิงนับพันกำลังลุกโชนอยู่ภายใน
เซลล์ทุกเซลล์สั่นะเือย่างรุนแรง เริ่มหลอมละลายและแปรเปลี่ยนสภาพ กลายเป็ความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ สิ่งสกปรกของมลทินที่เจือปนภายในร่างกายค่อยๆ ถูกขับดันออกมาตามรูขุมขนทีละน้อย หยาดเหงื่อสีดำข้นไหลรินลงมาตามผิวกาย
ในยามนี้ร่างของอวี้เหวินราวกับเป็หม้อหลอมโลหะขนาดใหญ่ที่กำลังแผดเผา ิัของเขากลายเป็สีแดงก่ำราวกับเหล็กกล้าที่ถูกเผาจนร้อนจัด ไอควันสีขาวจางๆ เริ่มกระจายตัวออกมาจากร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง พร้อมด้วยกลิ่นคาวของโลหะเจือจาง กระบวนการหล่อหลอมดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนถึงขีดสุด!
"ตึง!" เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังขึ้นทั่วร่าง ราวกับมีบางสิ่งแตกหักและก่อกำเนิดใหม่ สีแดงบนผิวกายของอวี้เหวินค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นผิวกายขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี ที่เปล่งประกายเรืองรองเล็กน้อย สิ่งสกปรกที่ถูกขับออกจากร่างกายส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ราวกับซากสัตว์เน่าเปื่อย
'ในที่สุดก็ทะลวงสู่ขั้นกลางของวิชาเตาอัสนีวิบัติจนได้' อวี้เหวินผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ ลึกซึ้ง ราวกับปลดปล่อยภาระหนักอึ้ง เขาปรับลมปราณที่ยังคงไหลเวียนอย่างรวดเร็วให้สงบลงเล็กน้อย พลางเงยหน้าขึ้นสังเกตเห็นว่าดวงตะวันกำลังคล้อยต่ำลง สาดแสงสีส้มทองอร่ามไปทั่วท้องฟ้า บ่งบอกว่ายามเย็นใกล้เข้ามาแล้ว
เขาจึงลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม จัดเก็บสัมภาระที่วางอยู่บนพื้นดิน เตรียมตัวเดินทางกลับสู่เรือนตน หลังจากจัดการทุกสิ่งเรียบร้อย อวี้เหวินจึงมุ่งหน้ากลับไปตามเส้นทางเดิมที่เขาจากมาอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของการฝึกฝนและกลิ่นเหม็นจางๆ ของสิ่งสกปรกที่ถูกขับออกจากร่างกาย
หลังจากเดินทางลัดเลาะผ่านพุ่มไม้และโขดเขามาได้พักใหญ่ พลันบังเกิดเสียงทุ้มนุ่มดังก้องกังวานขึ้นในมโนสำนึกของอวี้เหวิน ราวกับเสียงกระซิบจากเทพบนสรวง์
"เ้าหนู กลิ่นกายของเ้าในยามนี้ราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งคลุกฝุ่น ควรชำระล้างมลทินเสียก่อนที่จะเดินทางต่อไป อีกเพียงสองลี้ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จะปรากฏธารน้ำใสบริสุทธิ์ ไหลลดหลั่นจากผาสูง สามารถชำระกายาให้สะอาดได้ บริเวณนั้นเป็เขตอันสงบสุข ปราศจากซึ่งร่องรอยของสัตว์อสูรร้ายให้ต้องกังวล" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรังเกียจเล็กน้อย ราวกับต้องทนดมกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์
อวี้เหวินเมื่อได้ยินดังนั้น จึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ััได้ถึงไอความร้อนและกลิ่นดินที่ยังคงติดตรึงอยู่บนผิวกาย พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่ลังเล "คำแนะนำของเ้าสมเหตุสมผลนัก" จากนั้นเขาจึงเบี่ยงทิศทาง มุ่งหน้าไปยังธารน้ำที่ซ่งเหยียนเฟยได้ชี้แนะไว้ในห้วงความคิด
เมื่อย่างเข้าใกล้ธารน้ำในระยะทางอีกเพียงยี่สิบจั้งเบื้องหน้า สายตาของอวี้เหวินก็พลันจับจ้องไปยังทัศนียภาพโดยรอบ สองข้างทางเต็มไปด้วยหมู่มวลพฤกษาหลากชนิด สูงตระหง่านเสียดฟ้า ใบไม้สีเขียวสดพลิ้วไหวตามสายลม แสงสุริยาอ่อนยามเย็นสาดส่องลอดผ่านเรือนยอดลงมากระทบพื้นดิน ก่อเกิดเป็เงาที่ทาบทับกันอย่างงดงาม
เสียงสายน้ำไหลรินลดหลั่นจากโขดหินน้อยใหญ่ กระทบกับผืนน้ำเบื้องล่างดัง "ซ่า...ซ่า..." อย่างต่อเนื่อง ก้องกังวานในโสตประสาทของอวี้เหวิน ราวกับบทเพลงแห่งธรรมชาติที่ขับกล่อมให้จิตใจสงบเยือกเย็น เขาจึงเข้าใจได้ในทันทีว่าจุดหมายอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
เมื่อทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้า ก็ปรากฏภาพของน้ำตกขนาดย่อมแห่งหนึ่ง สายน้ำสีขาวราวกับแพรไหม ไหลลดหลั่นลงมาจากหน้าผาหินแกรนิตเตี้ยๆ กระทบกับแอ่งน้ำสีเขียวมรกตเบื้องล่าง ก่อให้เกิดละอองน้ำเย็นชื่นใจที่ลอยละลิ่วในอากาศ
เมื่ออวี้เหวินเดินเข้าไปใกล้ได้ระยะหนึ่ง พลันเสียงกระซิบแว่วเบาเสียงหนึ่งก็แทรกเข้ามาในหูของเขา ราวกับเสียงกระซิบของภูตไพร ทำให้ร่างของอวี้เหวินหยุดชะงักลงในทันที เท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าพลันหยุดนิ่ง ราวกับถูกตรึงด้วยมนต์สะกด
'มีผู้คนอยู่ในบริเวณนี้หรือ? เป็ผู้ใดกันที่กล้าล่วงล้ำเข้ามาในป่าลึกแห่งนี้ได้?' เขาครุ่นคิดในใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง พลางเพิ่มความตื่นตัวและระแวดระวังมากยิ่งขึ้น ทุกย่างก้าวที่กำลังจะเกิดขึ้นเต็มไปด้วยความเงียบเชียบและระมัดระวัง ราวกับนักล่าที่กำลังซุ่มซ่อนกายรอคอยเหยื่ออย่างใจเย็น
เขาย่องกรายเข้าไปหาต้นเสียงอย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว ราวกับกลัวว่าเสียงฝีเท้าจะดังรบกวนความเงียบสงัด ก่อนที่ความคิดจะเลยเถิดไปไกลกว่านี้ พลันความคิดอันเฉลียวฉลาดก็ผุดขึ้นมาในห้วงสมองของเขา ราวกับแสงสว่างที่ส่องนำทางในความมืดมิด
'จริงสิ! ข้ายังมีเเก่นวายุอำพรางอยู่' เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้ออย่างแช่มช้า ััได้ถึงความเย็นเยียบของลูกแก้วสีดำสนิทที่วางอยู่บนิั หยิบเอาลูกแก้วทรงกลมขนาดเท่าลูกปิงปองออกมาอย่างระมัดระวัง
แสงจันทร์ยามเย็นสาดส่องลงมาต้องกับผิวมันวาวของลูกแก้ว สะท้อนประกายสีดำลึกลับออกมา เพียงแต่ว่าหลังจากที่เขาสามารถควบคุมพลังอำนาจของมันได้แล้ว เขายังไม่เคยใช้ประโยชน์จากมันเลยสักครั้ง นี่จึงเป็ครั้งแรกที่เขาคิดจะนำมันมาใช้ และเป็การใช้มันในสถานการณ์จริงที่อาจมีอันตรายเสียด้วย
"ช่างเถิด ข้าไม่ควรวิตกกังวลจนเกินไป ถึงอย่างไรข้าก็เคยควบคุมพลังของมันได้มาก่อน" เขาพึมพำกับตนเองเบาๆ ราวกับ้าให้ความมั่นใจแก่จิตใจที่กำลังสั่นคลอน
จากนั้นจึงรวบรวมสมาธิทั้งหมด ส่งกระแสจิตอันแข็งแกร่งเชื่อมต่อกับลูกแก้วสีดำสนิท วูบ! ร่างกายของอวี้เหวินค่อยๆ เลือนรางหายไปราวกับหยดหมึกที่ละลายลงในน้ำใส กลืนกลืนไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ ใบหญ้า โขดหิน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวราวกับหลอมรวมเข้ากับร่างของเขาอย่างน่าอัศจรรย์
ทว่านี่เป็เพียงครั้งที่สองที่เขาควบคุมลูกแก้วสีดำลูกนี้ พลังอำนาจที่เขาสามารถใช้ได้ในยามนี้มีเพียงการปกปิดร่างของตนเองเท่านั้น ยังไม่สามารถใช้มันเพื่อเพิ่มความรวดเร็วในการเคลื่อนที่ หรือย่างก้าวอย่างแ่เบาไร้ร่องรอย เขาจึงจำเป็ต้องย่องเดินก้าวเข้าไปหาต้นเสียงอย่างช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดล่วงรู้ถึงการมาของตน แม้เพียงเสียงกิ่งไม้เล็กๆ ที่อาจถูกเหยียบย่ำ ก็อาจนำมาซึ่งภัยอันคาดไม่ถึง
ในขณะที่อวี้เหวินกำลังย่องกรายเข้าไปใกล้ต้นเสียงอย่างระมัดระวังดุจแมวป่าที่กำลังซุ่มจับเหยื่อ
บริเวณธารน้ำตกขนาดเล็กที่ไหลลดหลั่นลงมาจากผาสูงชันนั้น ปรากฏร่างอรชรของอิสตรีสองนางกำลังนั่งพักผ่อนบนโขดหินริมธาร และสนทนากันด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความสนิทสนมแแ่ ราวกับพี่น้องร่วมอุทร
อิสตรีทั้งสองสวมใส่ชุดผ้าไหมเนื้อดีสีเขียวอ่อนราวกับสีของใบไม้ผลิ ลักษณะคล้ายคลึงกัน หากผู้มีความรู้ในยุทธภพได้เห็น คงจะทราบได้ในทันทีว่านี่คือเครื่องแบบอันเป็เอกลักษณ์ของสำนักที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง และอิสตรีทั้งสองก็คือศิษย์ผู้มีพร์ของสำนักนั้นเอง
"หากมิใช่เพราะเ้ากระบือซุกซนน้อยตัวนั้นบังอาจมาป่วนเปี้ยน หลอกล่อพวกเราด้วยท่าทางที่ไร้เดียงสา นำพาพวกเราพลัดตกลงไปในบ่อโคลนดูด คงมิต้องเสียเวลามานั่งชำระกายเช่นนี้!" สาวน้อยใบหน้างดงามหมดจดราวกับดอกเหมยแรกแย้ม แต่ทว่าในดวงตากลับฉายแววความดื้อรั้นและซุกซน กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย พร้อมกับกระทืบเท้าเล็กๆ ที่สวมรองเท้าผ้าไหมปักลายดอกไม้ลงบนพื้นหินเย็นเยียบเบาๆ จุกผมสองข้างที่ถูกมัดไว้อย่างประณีตด้วยริบบิ้นสีชมพูอ่อนบนศีรษะกลมมนของนาง ยิ่งขับเน้นความดื้อรั้นและเอาแต่ใจออกมาให้ผู้ที่ได้พบเห็นต้องอมยิ้มในความน่ารักราวกับเด็กน้อย
"ซินซิน เ้าใจเย็นลงก่อนเถิด ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าเ้ากระบือตัวนั้นจะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวถึงเพียงนี้" หญิงสาวอีกนางหนึ่งส่ายศีรษะอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของนางสวยหวานราวกับจันทร์กระจ่างในคืนแรมประดับด้วยรอยยิ้มบางๆที่เเสนเมตตา "อย่างไรก็ตาม เื่ราวก็ผ่านมาแล้ว ไม่อาจหวนคืนหรือแก้ไขสิ่งใดได้อีก พวกเราชำระล้างกายาให้สะอาดเสียก่อน แล้วจึงค่อยเดินทางกันต่อ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเยือกเย็น ราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อยรินลงมาจากผาสูง ฟังแล้วให้ความรู้สึกสงบและผ่อนคลาย
หญิงสาวผู้นี้มีใบหน้างดงามราวกับเทพธิดาจำแลงลงมาบนโลกมนุษย์ แม้จะมิได้งดงามล่มเมืองจนทำให้เหล่าบุรุษต้องลุ่มหลงดังเช่นเหล่าธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งแดน์ ทว่าความงามของนางนั้นเป็ความงามที่เรียบง่ายแต่ทว่าลึกซึ้ง ราวกับดอกบัวขาวที่ผุดพ้นน้ำขึ้นมาท่ามกลางความบริสุทธิ์ ชวนให้ผู้คนที่ได้พบเห็นรู้สึกสบายใจและผ่อนคลาย ราวกับสายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่านกายาในฤดูวสันต์ นำมาซึ่งความร่มรื่นและสดชื่น
"เ้าค่ะ ท่านพี่" สาวน้อยนามซินซินย่นริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตากลมโตยังคงฉายแววไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าอ่อนโยนของผู้เป็พี่ นางก็มิได้ขัดขืนคำกล่าวแต่ประการใด เพียงแต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเสียมิได้
ในขณะที่ทั้งสองกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์เนื้อดีสีเขียวอ่อนออกจากร่างอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวขาวผ่องดุจหิมะแรกตก เพื่อลงไปชำระล้างกายาในธารน้ำใสที่เย็นฉ่ำ หญิงสาวผู้เป็พี่พลันชะงักการกระทำ มือเรียวที่กำลังจะปลดปมผ้าหยุดชะงัก ดวงตาคู่สวยราวกับดวงดาราบนท้องฟ้ายามค่ำคืนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเพ่งสายตามองไปยังทิศทางหนึ่งในป่าลึกที่เงียบสงัด คิ้วเรียวสวยดุจคันศรขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับััได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากบริเวณนั้น
สาวน้อยซินซินเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตจับจ้องไปยังใบหน้าของผู้เป็พี่อย่างใคร่รู้
"มีสิ่งใดผิดปกติหรือเ้าคะ?"
คิ้วที่ขมวดมุ่นของหญิงสาวค่อยๆ คลายลงจนกลับคืนสู่ความงดงามดังเดิม นางส่ายศีรษะเบาๆ พลางแย้มรอยยิ้มบางๆ อันอ่อนโยน ราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "มิมีสิ่งใดหรอกน้องหญิง ข้าคงคิดมากไปเองกระมัง บางทีอาจจะเป็เพียงเสียงของสัตว์ป่า หรือลมที่พัดผ่านใบไม้ก็เป็ได้"
ในห้วงเวลานั้นที่อิสตรีทั้งสองกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์เนื้อละเอียดดุจใยไหมลงสู่ธารน้ำใสเย็นเยียบ เพื่อชำระล้างมลทิน
อีกฟากฝั่งหนึ่งของพุ่มไม้หนาทึบที่ขึ้นเรียงรายริมธาร ราวกับผ้าม่านสีเขียวมรกตที่พระเ้าสรรค์สร้าง มีร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังย่องกรายเข้ามาอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบ ราวกับเงาที่เคลื่อนไหวไปตามพื้นดิน จนกระทั่งทัศนียภาพของป่าเขาลำเนาไพรที่เขาลัดเลาะมาค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาของเขา ปรากฏเป็ภาพของธารน้ำตกขนาดเล็กที่ไหลลดหลั่นลงมาจากผาสูงชัน ราวกับสายสร้อยแก้วที่ประดับประดาอยู่กลางผืนป่าเขียวขจีมาแทนที่
อวี้เหวินทอดสายตามองไปยังภาพเบื้องหน้า ดวงตาเป็ประกายวาววับด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง
"ช่างคุ้มค่ากับการเสี่ยงภัยล่วงล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามแห่งนี้โดยแท้! ธารน้ำตกที่งดงามถึงเพียงนี้ สายน้ำใสกระจ่างราวกับผลึกแก้ว เหตุใดข้าจึงไม่เคยล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของมันมาก่อนเล่า"
แต่แล้วสติที่กำลังล่องลอยไปตามความงามของธรรมชาติ ก็พลันถูกกระชากกลับคืนมา เมื่อตระหนักได้ว่ามิได้มีเพียงตนเองที่อยู่ในสถานที่อันเงียบสงบแห่งนี้ จากนั้นเขาจึงหันหน้าขวับไปยังทิศทางด้านซ้ายอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกกระแสลมเย็นะเืพัดผ่านด้วยความใ
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของอวี้เหวินในยามนี้ ทำเอาโลหิตในกายของชายหนุ่มแทบจะหยุดไหลเวียน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก หญิงสาวสองนางกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์เนื้อละเอียดออกจากร่างอย่างมิมีพิธีรีตอง
ท่ามกลางแสงสนธยาที่สาดส่องลงมาเป็สีทอง หญิงสาวที่ดูมีอายุมากกว่ากำลังหันแผ่นหลังขาวเนียนละเอียดราวกับหยกเนื้อดีที่ไร้ตำหนิมาทางด้านที่อวี้เหวินยืนซุ่มอยู่ เอวคอดกิ่วราวกับเอวของนางพญาผึ้ง ภายใต้ร่มผ้าที่นางกำลังปลดออก เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันเย้ายวนเพียงเล็กน้อย ราวกับบุปผาแรกแย้มที่กำลังเบ่งบาน ก็สามารถก่อให้เกิดความร้อนรุ่มในหัวใจของบุรุษผู้ใดก็ตามที่ได้พบเห็นจนแทบจะลืมหายใจ
อีกฝั่งหนึ่งเป็สาวน้อยวัยแรกแย้ม ผิวพรรณเปล่งปลั่งราวกับกลีบดอกท้อในยามเช้า กำลังจะดึงผ้าเนื้อบางเบาที่ปกปิดทรวงอกลงต่ำ เผยให้เห็นร่องรอยแห่งเนินเนื้อสีขาวอมชมพูระเรื่อที่กำลังผลิบานตามวัย ราวกับผลท้ออ่อนสองผลที่กำลังอยู่ใน่เวลาแห่งการเก็บเกี่ยว รอคอยผู้มาัั
"ส...สตรี... ถึงสองนาง!" อวี้เหวินอุทานออกมาด้วยเสียงกระซิบแ่เบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นภาพมายา ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นราวกับผลตำลึงสุกที่ต้องแสงตะวัน ก่อนที่เท้าข้างหนึ่งของเขาจะพลั้งก้าวถอยหลังไปโดยมิได้ตั้งใจ ราวกับถูกแรงดึงดูดอันลึกลับ
"แกร๊ก!" เสียงกิ่งไม้แห้งเล็กๆ ที่ถูกเหยียบหักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของป่า ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ทำลายความเงียบลงในพริบตา
"ผู้ใด!!" สาวน้อยนามซินซินร้องะโขึ้นด้วยน้ำเสียงใปนความโกรธเคือง พลางยกมือเรียวเล็กขึ้นปิดบังทรวงอกอวบอิ่มที่เพิ่งจะเผยให้เห็นเพียงเล็กน้อยของตน นางเบิกตากลมโตดุจดวงดาว จับจ้องไปยังทิศทางของต้นเสียงอย่างระมัดระวัง ราวกับลูกแมวที่กำลังขู่ฟ่อ
วูบ! ร่างกายที่กำลังเลือนหายไปราวกับหมอกควันยามเช้าของอวี้เหวิน พลันปรากฏร่างขึ้นมากลางอากาศอย่างฉับพลัน ราวกับภาพลวงตาที่จู่ๆ ก็กลับกลายเป็ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
"บัดซบ! เหตุใดถึงเป็เช่นนี้ไปได้!" อวี้เหวินสบถออกมาด้วยเสียงต่ำอย่างหัวเสีย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาพยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมด ส่งกระแสจิตอันแรงกล้าเข้าไปควบคุมลูกแก้วสีดำสนิทอีกครั้ง แต่ทว่าส่งไปเท่าไรก็ไร้ผล ราวกับลูกแก้วนั้นดื้อรั้นไม่ยอมตอบสนองต่อคำสั่งของเขา
เป็เพียงว่าขีดจำกัดในการใช้ลูกแก้ววิเศษเม็ดนี้ของเขายังมีอยู่มากนัก อีกทั้งครั้งนี้ถือเป็ครั้งแรกที่เขาใช้มันอย่างจริงจังในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ไหนเลยจะล่วงรู้ได้ว่าจะสามารถควบคุมมันไว้ได้นานเพียงใด ผลลัพธ์จึงเป็อย่างที่เห็น ร่างของเขาปรากฏขึ้นต่อหน้าสตรีทั้งสองอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งลงในชั่วขณะนั้นเอง
เมื่ออวี้เหวินตระหนักว่าเงาร่างของตนปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนต่อหน้าสตรีทั้งสอง ไร้ซึ่งหนทางที่จะซ่อนเร้นอีกต่อไป
ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในห้วงสมองคือการสลัดหลุดจากสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนี้ให้เร็วที่สุด ราวกับปลาที่ติดร่างแหย่อมดิ้นรนสุดกำลังเพื่อกลับคืนสู่อิสรภาพในสายน้ำ
ทางด้านสองสาวพี่น้อง เมื่อเห็นว่าอวี้เหวินมิได้มีทีท่าจะขออภัย แต่กลับเหินร่างเตรียมหลบหนี จึงรีบคว้าอาภรณ์เนื้อดีที่วางอยู่ริมธารมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ท่าทางคล่องแคล่วราวกับสายลมวสันต์ที่พัดผ่านแมกไม้
"หยุดนะ! เ้าโจรลามก! บังอาจมาล่วงเกินร่างกายอันบริสุทธิ์ของผู้อื่น อย่าคิดว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของข้าไปได้! หึ่ม!" สาวน้อยนามซินซินตวาดลั่นด้วยความโกรธเคือง ดวงตากลมโตเบิกโพลงราวกับจะพ่นไฟออกมา จ้องมองไปยังร่างของอวี้เหวินที่กำลังจะลับหายไปในหมู่แมกไม้
จากนั้นจึงเหยียดร่างเพรียวบาง พุ่งทะยานตามไปอย่างรวดเร็ว ดุจศรที่ถูกโก่งออกจากแล่งด้วยแรงโทสะ
จากนั้นสองพี่น้องจึงเร่งรุดตามอวี้เหวินไปติดๆ เงาร่างสามสายพุ่งทะยานผ่านผืนป่าเขียวขจี ราวกับดาวตกที่กำลังเคลื่อนที่ อวี้เหวินเมื่อััได้ถึงไอสังหารที่แผ่ซ่านมาจากเื้ั ราวกับคมดาบที่จ่ออยู่บนต้นคอ
เขาจึงเค้นพลังกายทั้งหมดที่มี เร่งความเร็วของฝีเท้าจนถึงขีดสุดของร่างกายตนเอง สายลมหวีดหวิวปะทะใบหน้า ราวกับคมมีดที่กรีดผ่าน แม้ว่าสองพี่น้องคู่นี้จะมีระดับการบ่มเพาะที่สูงส่งกว่าอวี้เหวินหลายขั้น ทว่าอวี้เหวินที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติขั้นที่หนึ่ง ระดับกลาง ได้สำเร็จนั้น ได้เสริมสร้างสมรรถภาพทางร่างกายของเขาให้แข็งแกร่งเหนือกว่าผู้ฝึกตนในระดับเดียวกันไปมากนัก กล้ามเนื้อทุกส่วนทำงานประสานกันอย่างลงตัว ปลดปล่อยพลังออกมาได้อย่างเต็มที่
ดังนั้นต่อให้สองพี่น้องคู่นี้จะเร่งตามมาด้วยความเร็วสูงสุด ก็ยังยากที่จะตามทันเงาร่างที่ว่องไวดุจสายลมของเขา
ทางด้านของหญิงสาวผู้เป็พี่ ดวงตาคู่สวยราวกับน้ำในฤดูใบไม้ร่วง จับจ้องไปยังร่างที่กำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ นางสังเกตเห็นถึงความผิดปกติในท่วงท่าและพลังกายของอีกฝ่าย คนผู้นี้มิได้มีพลังต่ำต้อยดังเช่นคนธรรมดา หากแต่ต้องเป็ผู้บ่มเพาะที่มีระดับขั้นใกล้เคียงกับตนอย่างแน่นอน
'คนผู้นี้ช่างรวดเร็วยิ่งนัก! ความแข็งแกร่งของร่างกายก็มิได้ด้อยไปกว่าข้ามากนัก หากประมาทผลีผลามเข้าโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว อาจจะเสียทีให้แก่ความเร็วของเขาก็เป็ได้' นางครุ่นคิดในใจด้วยความระมัดระวังและรอบคอบ
"ซินซิน พี่สาวขอเหินร่างล่วงหน้าไปดักรอชายผู้นี้ที่บริเวณหน้าผาด้านหน้าก่อน จากนั้นเ้าจึงตามมาสมทบ เข้าใจหรือไม่? จงระวังตัวให้ดี อย่าได้ประมาทพลังของเขา" สาวผู้พี่หันไปมองน้องสาวของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและวางแผนอย่างรวดเร็ว
"เ้าค่ะ ท่านพี่ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านพี่ไม่ต้องเป็ห่วง ข้าจะตามไปสมทบอย่างรวดเร็วที่สุด" สาวน้อยซินซินรับคำอย่างหนักแน่น พลางพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธบัดนี้กลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและเชื่อมั่นในตัวพี่สาวของตน
ทันใดนั้นเอง หญิงสาวผู้เป็พี่ก็หยิบยาเม็ดสีฟ้าใสราวกับน้ำทะเลลึกที่สะท้อนแสงจันทร์ออกมาหนึ่งเม็ด บรรจงใส่เข้าไปในริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อราวกับกลีบดอกท้อของนาง พลันบังเกิดลมปราณอันเร้นลับหมุนวนรอบกาย ราวกับพายุที่กำลังก่อตัว
ฟึ่บ! ร่างอรชรของนางก็พลันทวีความเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน ราวกับสายลมที่พัดกระโชกผ่านหุบเขา พุ่งทะยานไปข้างหน้า แซงหน้าน้องสาวของตนไปอย่างรวดเร็ว
ทางด้านของอวี้เหวิน เมื่อเห็นว่าตนเองสามารถรักษาระยะห่างจากผู้ที่ตามมาได้พอสมควร จึงผ่อนคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความประมาทนั้นเอง ที่สายลมสีเขียวสายหนึ่งกำลังเคลื่อนที่มาทางเขาด้วยความเร็วอันน่าสะพรึง ราวกับอสนีบาตที่ฟาดผ่าลงมาจากฟากฟ้า หนึ่งกระพริบตา สองกระพริบตา สามกระพริบตา
ฟึ่บ! ร่างงดงามในชุดสีเขียวอ่อนราวกับใบไม้ผลิที่ต้องแสงตะวัน ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของอวี้เหวินอย่างมิคาดฝัน
อวี้เหวินเมื่อเห็นเงาร่างที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ราวกับเห็นภูตผีปีศาจที่ออกมาจากนรก เขาเตรียมที่จะหันหลังกลับ เหินร่างหลบหนีไปยังทิศทางอื่น แต่ทว่าความตั้งใจนั้นไม่อาจสำเร็จได้ เมื่อร่างของสาวน้อยนามซินซินได้เหยียบย่างเข้ามาประชิดด้านหลังของเขาในชั่วพริบตานั้นเสียแล้ว
"เ้าโจรลามก!! วันนี้ต่อให้เ้ามีปีกบินดุจวิหค์ ก็มิอาจหนีรอดเงื้อมมือข้าไปได้อีก!" ซินซินกล่าวออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุกที่ต้องแสงตะวัน
ทางด้านอวี้เหวิน เมื่อตกอยู่ในสภาพที่ถูกล้อมหน้าล้อมหลังเช่นนี้ เขารู้สึกจนหนทางราวกับนกน้อยที่ติดอยู่ในกรง จึงตัดสินใจเอ่ยกล่าวความจริงออกไป หวังจะขอความเห็นใจจากสตรีทั้งสองผู้มีใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังดวงหน้างดงามราวกับจันทร์เพ็ญที่ส่องสว่างในคืนมืดมิดของหญิงสาวในชุดสีเขียว
"แม่นาง... ข้ามิได้มีเจตนาที่จะล่วงเกินท่านทั้งสองจริงๆ ข้ามิได้คาดคิดว่าพวกท่านจะเป็สตรี ข้าเพียงแต่รู้สึกตัวเหนียวเหนอะหนะจากการฝึกฝน จึงได้ก้าวเดินตามเสียงธารน้ำมาเพื่อหวังจะชำระล้างกายาตนเองให้สะอาด แต่บังเอิญข้าได้ยินเสียงของมนุษย์ ทว่ามิอาจแยกแยะได้ว่าเป็บุรุษหรือสตรี จึงได้เเต่ซ่อนตัวเพื่อป้องกันตนเอง มิได้มีเจตนาอื่นใดแอบแฝงเลยแม้แต่น้อย ขอพวกท่านโปรดเมตตาข้าด้วยเถิด" เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขมขื่นและจริงใจ แววตาคมกริบกลับฉายแววแห่งความสำนึกผิดและขอความเห็นใจ
"ท่านพี่ ท่านอย่าได้เชื่อวาจาเสแสร้งของบุรุษผู้นี้! ท่านแม่เคยกล่าวไว้ว่าวาจาของบุรุษนั้นล้วนเชื่อถือมิได้ คำพูดของพวกเขามีแต่คำโกหกหลอกลวง..." สาวน้อยซินซินกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตจ้องมองอวี้เหวินอย่างไม่ไว้วางใจ ราวกับกำลังจ้องมองอสรพิษร้ายที่ซ่อนพิษสงอยู่ แต่ก่อนที่นางจะกล่าวจบประโยค
อวี้เหวินที่ยืนหันหลังให้นางอยู่ พลันหันหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว ด้วยหวังจะโต้แย้งและอธิบายความบริสุทธิ์ใจของตนเองให้สาวน้อยผู้นี้ได้เข้าใจ
ทางด้านซินซิน เมื่อได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลางดงามราวกับเทพบุตรลงมาจากสรวง์ของอวี้เหวิน แสงจันทร์ยามเย็นที่สาดส่องลงมากระทบใบหน้าคมสันราวกับรูปสลัก ทำให้เห็นโครงหน้าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ดวงตาคมกริบราวกับดวงดาวที่ส่องประกายเจิดจ้าในยามค่ำคืน จมูกโด่งเป็สันราวกับคมดาบ ริมฝีปากหยักได้รูปราวกับดอกท้อแรกแย้มที่ต้องหยาดน้ำค้าง
คำพูดที่กำลังจะกล่าวออกมาพลันถูกกลืนลงคอไปในทันใด ความคิดมากมายที่จะตำหนิและเอาผิดอวี้เหวินล้วนอันตรธานหายไปในเสี้ยววินาทีนั้น ราวกับเวลาได้หยุดเคลื่อนไหว นางนิ่งค้าง จ้องมองไปยังใบหน้าของอวี้เหวินอยู่สองอึดใจ ราวกับต้องมนต์สะกด
'มีบุรุษรูปงามปานนี้อยู่ในโลกมนุษย์ด้วยหรือ? หรือว่าเขาจะเป็เทพเซียนที่แปลงกายลงมาบนโลกมนุษย์กัน?' ความคิดของนางเลื่อนลอยออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมที่พัดพาเมฆหมอกสีขาวบริสุทธิ์ไปในท้องฟ้าอันกว้างใหญ่
"แม่นาง! ใบหน้าของข้ามีสิ่งใดผิดปกติหรือ? เหตุใดท่านจึงจ้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น" อวี้เหวินยกมือขึ้นแตะใบหน้าของตนเองอย่างงุนงง พลางหันไปมองสาวน้อยนามซินซินด้วยความสงสัยใคร่รู้
คำถามนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ ปลุกซินซินให้หลุดพ้นจากภวังค์แห่งความตะลึงงัน กลับคืนสู่โลกแห่งความเป็จริงที่นางยืนอยู่ริมหน้าผาอันเงียบสงบ
"อ่...มิได้...มิได้มีสิ่งใดผิดปกติ" นางตอบกลับด้วยอาการประหม่า ใบหน้าแดงก่ำราวกับดอกท้อในยามเช้า ดวงตากลมโตดุจดวงดาวหลุกหลิกไม่กล้าสบตาอวี้เหวิน ในขณะนั้น สมองน้อยๆ ของนางก็เริ่มประมวลเื่ราวที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางคิดถึงความเป็ไปได้ต่างๆ เกี่ยวกับเด็กหนุ่มรูปงามราวกับเทพบุตรที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง
"เ้า...เ้าชื่นชอบข้ารึ?" ทันใดนั้น นางก็พลันเอ่ยถามคำถามที่แม้แต่ตัวนางเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจ ว่าเหตุใดจึงหลุดปากถามออกไปเช่นนั้น หากภายหลังนางได้กลับมาทบทวนสิ่งที่ตนเองได้พูดออกไปในวันนี้ นางคงแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นจากความอับอายขายหน้า
อวี้เหวินเมื่อได้รับคำถามที่แปลกประหลาดและไม่คาดฝันในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ถึงกับงงงวยไปชั่วขณะ แม้แต่พี่สาวของสาวน้อยซินซินเองก็ยังแสดงสีหน้าตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเห็นเื่เหลือเชื่อ กับคำถามที่น้องสาวนางเอ่ยออกมาอย่างฉับพลัน
ก่อนที่อวี้เหวินจะได้ทันกล่าวตอบกลับมา สาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็รีบพูดขึ้นมาก่อนด้วยความเขินอายจนลามไปถึงใบหู "มิใช่ๆๆ เหตุใดเ้าถึงมาเเอบดูพวกเรา?" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมราวกับผลทับทิมสุก
"ข้าได้กล่าวไปแล้วว่าข้ามิได้มีเจตนาแม้แต่น้อยที่จะแอบดูพวกท่าน ข้าเพียงแต่้าป้องกันตนเองจากอันตรายที่อาจเกิดขึ้น และเกิดความสงสัยว่าผู้ใดกันที่มาอยู่ในสถานที่อันตรายท่ามกลางป่าอสูรเช่นนี้" อวี้เหวินส่ายศีรษะอย่างจนใจ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง แววตาคมกริบกลับฉายแววแห่งความบริสุทธิ์ใจ
"เป็เช่นนั้น... งั้นเ้าคิดจะชดใช้ความผิดนี้ให้แก่พวกเราอย่างไร? หรือว่า..." แต่ก่อนที่นางจะกล่าวคำต่อไปออกมา พี่สาวของนางราวกับล่วงรู้ถึงสิ่งที่น้องสาวกำลังจะพูด นางจึงส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างมีท่าที และเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นและน่าเชื่อถือ
"สหายจอมยุทธ์ ข้าเชื่อมั่นในคำกล่าวของท่าน" แม้ว่าสถานการณ์ภายนอกจะดูเหมือนว่าอวี้เหวินจงใจแอบดูพวกนาง ทว่านางได้สังเกตเห็นถึงท่าทางที่บริสุทธิ์ใจ และคำพูดที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจของเขา ซึ่งมิใช่วิสัยของคนโกหกปลิ้นปล้อนแต่อย่างใด เพียงแต่เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเท่านั้นเอง ดวงตาคู่สวยราวกับดวงจันทร์ในคืนเพ็ญของนางจ้องมองอวี้เหวินอย่างพิจารณา ราวกับ้าอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ในใจของเขาให้ทะลุปรุโปร่ง
"ขอบคุณแม่นางที่เข้าใจในความบริสุทธิ์ของข้า พวกท่านมิจำเป็ต้องกังวลใจไป ข้าผู้นี้แซ่อวี้ นามเหวิน ขอให้คำมั่นสัญญาด้วยเกียรติของข้า ว่าวันหนึ่งข้างหน้า หากข้ามีโอกาส จักต้องตอบแทนความเมตตาของพวกท่านในวันนี้และชดเชยในสิ่งที่ข้าได้ล่วงเกินไปโดยมิได้ตั้งใจ จึงใคร่ขอเรียนถามนามของแม่นางทั้งสอง เพื่อจะได้จดจำไว้ในใจ" อวี้เหวินกล่าวด้วยความเคารพอย่างแท้จริง ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววสำนึกผิดอย่างชัดเจน พร้อมกับประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ท่าทางสง่าผ่าเผยแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วน
"ข้า เเซ่กู้ มีนามว่า เจียอี้ ส่วนน้องสาวข้าผู้นี้คือกู้ซินซิน ยินดีที่ได้รู้จักสหายอวี้" นางตอบกลับด้วยรอยยิ้มละไมราวกับดอกไม้ในยามเช้า ดวงตาคู่สวยของนางจับจ้องไปยังอวี้เหวินด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเมตตา นางทำมือประสานคารวะตอบเช่นกัน
"ยินดีที่ได้รู้จักแม่นางกู้ทั้งสอง ข้าน้อมรับความผิดที่ได้ล่วงเกินพวกท่านไปโดยมิได้เจตนา บัดนี้ข้ามิมีสิ่งล้ำค่าใดติดตัวมากมาย มีเพียงดาบเหล็กเก่าๆ เล่มนี้เท่านั้น" อวี้เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น ดวงตาของเขาแสดงความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม
"ข้ารู้ดีว่ามันอาจมิอาจทดแทนสิ่งที่ข้าได้กระทำแก่พวกท่าน แต่ข้าเพียงแค่อยากมอบสิ่งนี้ไว้เป็ประกันแห่งสัญญาของข้า ว่าในวันหนึ่งข้างหน้า ข้าจักต้องกลับมาชดใช้ให้แก่พวกท่านอย่างแน่นอน" อวี้เหวินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น พร้อมกับดึงดาบเหล็กที่เก็บไว้ในสัมภาระของเขาออกมาอย่างระมัดระวัง ดาบเหล็กเล่มนี้ดูเก่าคร่ำคร่า แต่ก็ยังคงความคมกล้าเอาไว้ เป็อาวุธธรรมดาที่ซ่งเหยียนเฟยมอบให้เขาในยามที่เขาเริ่มฝึกฝนวิชา
"ดา...ดาบขั้นนภา!!" กู้ซินซินอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองไปยังดาบเหล็กในมือของอวี้เหวินอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา นางถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความประหลาดใจ ราวกับได้เห็นสิ่งที่ไม่คาดฝัน
อวี้เหวินทำหน้างุนงงเล็กน้อย เอามือข้างหนึ่งเกาศีรษะแกรกๆ ด้วยความสงสัยว่าเหตุใดสาวน้อยผู้นี้ถึงได้แสดงอาการตกอกใกับอาวุธที่ดูซอมซ่อและธรรมดาในสายตาของเขานัก เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดดาบเหล็กเล่มนี้จึงทำให้เด็กสาวผู้นี้ถึงกับแตกตื่นได้ถึงเพียงนี้
"ท่าน...ท่านไม่ทราบหรือว่าดาบเล่มนี้มีระดับขั้นถึงนภา?" กู้เจียอี้ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคู่สวยของนางจับจ้องไปยังดาบในมือของอวี้เหวินอย่างละเอียดถี่ถ้วน ราวกับ้าจะค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ในดาบเล่มนั้น นางขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย
"ข้าไม่เคยทราบเลยว่าดาบเองก็มีระดับขั้นเช่นกัน" อวี้เหวินหัวเราะแหะๆ ด้วยความขำขันให้กับความไม่รู้ของตนเอง พลางส่ายศีรษะอย่างเอือมระอาตัวเองเล็กน้อย
"ในแคว้นตงชิงอันกว้างใหญ่นี้ อาวุธวิเศษนั้นแบ่งออกเป็ห้าระดับชั้น ขั้นต่ำสุดคือปฐี เปรียบเสมือนดินที่รองรับทุกสรรพสิ่ง ขั้นที่สองคือ นภา ดุจท้องฟ้าอันไร้ขอบเขต และขั้นที่สาม สี่ ห้า คือ โลก ์ ตำนาน ตามลำดับ เพียงแต่ระดับตำนานนั้นเลือนรางดุจดั่งเื่เล่า มิเคยมีผู้ใดได้พบเห็นเป็ประจักษ์มาก่อน ดาบที่อยู่ในมือของท่านนั้นเป็ถึงอาวุธขั้นนภา แม้ว่าจะอยู่ในระดับที่สอง แต่กระนั้นภายในดินแดนภาคใต้ หรือแม้แต่ในแคว้นตงชิงแห่งนี้เอง ก็ยังถือว่าเป็ของหายากยิ่งนัก มีเพียงตระกูลใหญ่ หรือบุคคลผู้มีวาสนาเท่านั้นที่จะได้มัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์เช่นพวกเรา อย่างดีที่สุดที่พอจะหามาได้ก็เพียงอาวุธขั้นปฐี มีน้อยคนนักที่จะมีโอกาสได้ดาบขั้นนภา ท่านช่างโชคดีนักที่มีมัน ท่านเก็บรักษาเอาไว้เถิด" กู้เจียอี้กล่าวอธิบายแก่อวี้เหวินด้วยน้ำเสียงสุภาพและจริงใจ ดวงตาคู่สวยของนางยังคงจับจ้องอยู่ที่ดาบในมือของเขาอย่างชื่นชม
"สิ่งที่นางกล่าวมานั้นเป็ความจริง แต่ในโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้แล้ว ยังมีระดับของอาวุธที่สูงส่งยิ่งกว่านั้นอีกมากมายนัก" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวขึ้นในห้วงความคิดของอวี้เหวินหลังจากที่เงียบหายไปนาน ราวกับพึ่งจะตื่นจากการหลับใหล
ทางด้านอวี้เหวินเมื่อได้ยินคำพูดของซ่งเหยียนเฟย ที่ดังขึ้นในมโนสำนึกของตนเอง จึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีเงาของบุรุษผู้นี้ติดตามตนอยู่
'เ้านี่ช่างเป็สหายที่น่าขันนัก ยามเมื่อข้าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก กลับนิ่งเฉยไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ ออกมาช่วยเหลือ แต่เมื่อข้ารอดพ้นจากอันตรายมาได้แล้ว จึงค่อยเปิดปากพูดจาออกมา' อวี้เหวินรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ในใจเล็กน้อย แต่ก็มิได้แสดงออกทางสีหน้า
"รับไปเถิดแม่นางกู้ หากข้าเพียงคิดจะทวงคืนดาบเล่มนี้ในภายหน้า เพียงเพราะล่วงรู้ถึงคุณค่าของมัน ข้าก็คงเป็เพียงคนกลับกลอกไร้สัจจะ พวกท่านทั้งสองจงรับไว้เถิด" เขากล่าวขึ้นด้วยสีหน้าแน่วแน่และจริงใจ ดวงตาคมกริบของเขาหันไปมองกู้ซินซินใน่ท้ายประโยค ราวกับ้ายืนยันความจริงใจของตน
"เช่นนั้นพวกเราก็ขอรับน้ำใจของท่านไว้ ณ ที่นี้แล้วกัน" กู้เจียอี้ยื่นมือเรียวงามราวกับกิ่งไผ่ไปจับดาบเหล็กที่อวี้เหวินยื่นมอบให้ด้วยความเต็มใจ
ทันทีที่มือของนางัักับด้ามดาบ ก็บังเกิดประกายแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ วูบหนึ่ง ก่อนที่นางจะเก็บดาบเล่มนั้นใส่ลงไปในแหวนมิติที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย ติ้ง! อวี้เหวินเห็นภาพเหตุการณ์นั้นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ราวกับได้เจอสิ่งที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน
"หากข้ามีสิ่งนี้ คงจะสะดวกสบายไม่น้อยเลยทีเดียว" เขาละสายตาจากแหวนวงนั้นด้วยความอยากได้
"ขอบคุณแม่นางที่เข้าใจในความบริสุทธิ์ใจของข้า พวกท่านมิจำเป็ต้องกังวลใจไป ผู้เเซ่อวี้ ขอให้คำมั่นสัญญาด้วยเกียรติของตนเอง ว่าวันหน้า หากมีโอกาส ข้าจักไปเยี่ยมเยือนพวกท่านถึงที่อย่างแน่นอน" อวี้เหวินกล่าวด้วยความเคารพอย่างแท้จริง ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววสำนึกผิดอย่างชัดเจน พร้อมกับประสานมือคารวะให้แก่สองพี่น้องแซ่กู่อย่างนอบน้อม
"ลาก่อน สหายอวี้" กู้เจียอี้ประสานมือตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ยังคงแฝงไว้ด้วยความสงสัยใคร่รู้ในตัวเด็กหนุ่มผู้นี้
เมื่อเห็นว่าอวี้เหวินกำลังจะหันหลังเดินจากไป กู้ซินซินที่ก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความขวยเขิน พลันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว นางยื่นมือออกมาเล็กน้อย ทำท่าจะเอ่ยบางสิ่งบางอย่าง แต่เหมือนมีถ้อยคำมากมายจุกอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้
"พวก...พวกเรา...เราพำนักอยู่ที่เมืองลั่วเฉิน!!" กู้ซินซินรวบรวมความกล้าและพลังทั้งหมดที่มี ะโออกไปด้วยเสียงอันดังก้องกังวาน ขณะที่อวี้เหวินก้าวเดินจากไปโดยมิได้หันหลังกลับ
อวี้เหวินยกมือขวาชูขึ้นเหนือศีรษะ เป็สัญลักษณ์บอกว่าเขารับทราบถึงถ้อยคำนั้นแล้ว จากนั้นจึงก้าวเดินจากไปจนลับสายตาของสองแม่นางแห่งตระกูลกู้ ทั้งสองหารู้ไม่ว่าทั่วทั้งร่างของอวี้เหวินในยามนี้นั้นเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบที่ไหลรินลงมา เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผากของตนเองอย่างโล่งอก
"ในที่สุดข้าก็รอดออกมาได้เสียที" เขาพึมพำกับตนเองเบาๆ พร้อมกับเร่งฝีเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
"ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงห้ามข้ามิให้กล่าวออกไป?" กู้ซินซินถามขึ้นด้วยใบหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวังเล็กน้อย
นางส่ายศีรษะอย่างอ่อนโยน พร้อมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยเหตุผล "ซินซิน พวกเรายังมิรู้จักภูมิหลังความเป็มาของเขา ทั้งนิสัยใจคอก็ยังมิอาจหยั่งถึง การพบพานเพียงครั้งเดียวมิควรผลีผลามกล่าวสิ่งใดให้มากความ อีกทั้งเ้าเป็สตรี การเอ่ยเช่นนั้นออกไปอาจมิงามนัก อย่างไรก็ตาม คำกล่าวของเขาดูมิได้เสแสร้ง หากมีโอกาสคงได้พบพานกันอีก การที่เขารับปากจะชดเชยให้แก่พวกเราก็ถือว่าเพียงพอแล้ว" นางหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดูน้องสาว
"แล้วข้าจะได้พบเจอเขาอีกหรือไม่ ท่านพี่?" นางพูดด้วยน้ำเสียงซึมๆ ใบหน้าสวยหวานนั้นเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
"หากมีโอกาสย่อมได้พบกันอีก ดูจากท่าทีของเขาแล้ว เป็ผู้ที่ยึดมั่นในคำสัญญา มิมีทางที่จะผิดคำพูดอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นคงมิยอมมอบดาบขั้นนภาอันล้ำค่าให้แก่พวกเราโดยมิอาลัยอาวรณ์ จริงหรือไม่?" กู้เจียอีตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา พร้อมกับยกมือเรียวลูบศีรษะน้
องสาวของตนด้วยความอ่อนโยน
"อื้ม... แล้วข้าจะรอ" เมื่อได้รับคำตอบที่เต็มไปด้วยความหวังจากผู้เป็พี่ จิตใจที่ห่อเหี่ยวของนางจึงกลับมาเบิกบานขึ้นอีกครั้ง
*1จิน เท่ากับ 0.5กิโล
*1จั้ง เท่ากับ 3.33เมตร
*1ลี้ เท่ากับ 0.5กิโล
926
