@ร้าน P Coffee Cafe'
คมกริชเดินเข้ามาในร้านของปัทมา ผู้หญิงคนนี้มีพร์และรสนิยมในเื่นี้จริงๆ เขาชักชอบบรรยากาศที่นี่ซะแล้วสิ
ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังชื่นชมบรรยากาศในร้าน สายตาคมก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งที่กำลังเช็ดทำความสะอาดโต๊ะอยู่...ชายหนุ่มจึงดุ่มๆ เข้าไปหาเธอ
"คุณ? "
เกวลินชะงักไปเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในร้าน...
'ไอ้ผู้ชายสารเลว! '
เกวลินแอบด่าเขาในใจเพราะคิดว่านั่นคือคทาธรปัทมาบอกเองว่าเขาเป็คนบอกเลิกเ้านายของเธอ แล้วเขากล้าดียังไงถึงได้มาที่นี่อีก!
แต่เดี๋ยวนะ! ทำไมยิ่งมองหน้าเขาชัดๆ ก็รู้สึกเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน... แต่ยิ่งพยายามนึกเท่าไหร่หญิงสาวก็คิดไม่ออกสักที
"เธอคงเป็เด็กในร้านใช่มั้ย" คมกริชก้มลงมองยัยทอม ชายหนุ่มกำลังทดสอบดูว่าเธอจะจำเขาได้รึเปล่าแต่ดูเหมือนยัยนี่จะลืมวีรกรรมที่เคยก่อไว้หมดสิ้นแล้วสิท่า
"แล้วปัทมาอยู่ข้างในรึเปล่า? "
ชายหนุ่มถามเธอพร้อมกับมองเข้าไปด้านหลังของร้านเพื่อตามหาปัทมา
"ไม่อยู่"
เกวลินตอบเขาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ แล้วทำงานของตนต่อ...ส่งคนให้คนที่อยู่ตรงหน้าต้องขมวดคิ้ว
ยัยเด็กนี่นิสัยยังคงเหมือนเดิมจริงๆ สินะ!
"นี่ปัทมาคิดอะไรอยู่ถึงได้จ้างเด็กไม่มีมารยาทอย่างเธอไว้ในร้าน"
@อัศวะไดมอนด์ กรุ๊ป
คมกริชเดินเข้ามาในบริษัทท่ามกลางสายตาของสาวออฟฟิศที่พากันมองเขาเป็ตาเดียวกัน
หี! นี่คงคิดว่าเขาคือเ้าเพลย์บอยคทาธรสินะถึงได้มองกันตาเยิ้มแบบนี้ ชายหนุ่มคิดในใจ
นานๆทีเขาจะเข้ามาที่นี่ก็คงไม่แปลกที่น้อยคนในออฟฟิศจะรู้ว่าทั้งคู่เป็ฝาแฝดกัน
"บอส...? "
เสียงของเลขาหน้าห้องดังขึ้นด้วยความงุนงงเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินตรงมา แต่หล่อนก็จำได้ว่าประธานหนุ่มนั่งอยู่ในห้องทำงานเพราะตนเพิ่งเข้าไปเสิร์ฟกาแฟมานี่นา...?
"เ้านายของเธออยู่ในห้องรึเปล่า? " คมกริชถามเลขาสาว
"คะ? " เลขาสาวยิ่งงงเข้าไปใหญ่กับคำถามนั้น
"ฉันเป็พี่ชายของมัน ไอ้คีย์อยู่ในห้องรึเปล่า? " คมกริชถามหล่อนอีกครั้ง
"อะ...อยู่ค่ะ"
เลขาสาวบอกเขาแล้วหันไปยังโทรศัพท์เพื่อต่อสายบอกคนที่อยู่ข้างใน แต่ก็ยังช้ากว่าคมกริชที่เปิดประตูเข้าไปในห้องทันทีที่ได้คำตอบจากหล่อน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
คมกริชเคาะประตูพร้อมกับรอยยิ้มเ้าเล่ห์ เขาแสร้งเคาะพอเป็พิธีเพื่อกันน้องชายบ่นและเสียงประตูถูกเปิดเข้ามา ทำให้คนที่นั่งอยู่ในห้องทำงานต้องหันไปมอง
"ทำไมแกถึงไม่รู้จักเคาะประตูบ้างวะไอ้เคน"
คทาธรเอ่ยขึ้นอย่างเซ็งๆ เมื่อเห็นคมกริชแฝดผู้พี่เดินเข้ามา
"ฉันเคาะแล้ว แต่นายไม่ได้ยินเอง" คมกริชบอกอย่างกวนๆ
"เมื่อคืนแกหายหัวไปไหนมาล่ะ"
คมกริชแสร้งถามน้องชาย เขาได้ยินตอนที่แม่บ่นถึงลูกชายคนรอง อันที่จริงเขาก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าคงจะไม่พ้นคอนโดของปัทมาหรอก
"หึ! เอาเื่ตัวเองให้รอดก่อนเถอะไอ้พี่ชาย"
"ได้ข่าวว่าแม่กำลังจะหาเมียให้แกอยู่นี่" คทาธรตอกกลับไปอย่างกวนๆ
"หึ! เื่นั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก ฉันจะหาเมียเมื่อไหร่ก็ได้"
คมกริชยักไหล่อย่างไม่แคร์เพราะเขามักจะหาทางเอาตัวรอดได้เสมอจนกลายเป็เื่ธรรมดาไปเสียแล้ว
"คิดๆ ดูแล้วถ้านายกับปัทมาไม่ได้เป็อะไรกันจริงอย่างที่บอก...."
"ไอ้เคน! "
คมกริชพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกคทาธรขัดคอขึ้นมาเสียก่อน ชายหนุ่มได้แต่นึกขำในใจกับสิ่งที่น้องชายแสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว
'ปากก็บอกว่าไม่...แต่มันกลับทำตัวเป็หมาหวงก้างอยู่เสมอ'
"ทำไมล่ะ ฉันว่าแม่ของเราน่าจะชอบผู้หญิงเรียบร้อยอย่างเธอนะ ปัทมาเป็แม่บ้านแม่เรือนทุกอย่างจริงๆ"
"ต่อไปแม่จะได้เลิกหาคู่ให้ฉันสักทีไงล่ะ"
คมกริชพูดต่ออย่างขำๆ เพื่อกวนประสาทคนปากแข็งอย่างคทาธร
"แกจะอยากได้ผู้หญิงคนไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ปัทมา" คทาธรยื่นคำขาด
"ทำไมล่ะ ไหนบอกว่าแกไม่ได้เป็อะไรกับเธอไง? " คมกริชสังเกตท่าทีของน้องชาย
"เฮ้...ร้านที่ปัทมาเปิดอยู่ในห้างของยัยนิดใช่มั้ย สงสัยฉันต้องไปประสานความสัมพันธ์กับเธอซะหน่อยแล้วล่ะ" คมกริชแกล้งลองเชิง
"ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรคู่ควรกับแกหรอก! " คทาธรบอกเขา
"เื่แบบนี้มันต้องลองก่อนสิวะถึงจะได้รู้ว่ามันใช่หรือไม่ใช่..." คมกริชยักคิ้วให้แล้วเดินออกจากห้องไปหาเป้าหมายทันที
.
.
.
.
@ร้าน P Coffee Cafe'
คมกริชเดินเข้ามาในร้านของปัทมา ผู้หญิงคนนี้มีพร์และรสนิยมในเื่นี้จริงๆ เขาชักชอบบรรยากาศที่นี่ซะแล้วสิ น้องชายของเขานี่มีตาแต่หามีแววไม่จริงๆ
ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังชื่นชมบรรยากาศในร้าน สายตาคมก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งท่าทางคุ้นๆที่กำลังเช็ดทำความสะอาดโต๊ะอยู่...ชายหนุ่มจึงเดินดุ่มๆ เข้าไปหาเธอ
โลกมันกลมจริงๆสิน่า...
"คุณ? "
เกวลินชะงักไปเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในร้าน...
'ไอ้ผู้ชายสารเลว! '
เกวลินแอบด่าเขาในใจเพราะคิดว่านั่นคือคทาธรปัทมาบอกเองว่าเขาเป็คนบอกเลิกเ้านายของเธอ แล้วเขากล้าดียังไงถึงได้มาที่นี่อีก!
แต่เดี๋ยวนะ! ทำไมยิ่งมองหน้าเขาชัดๆก็รู้สึกเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน... แต่ยิ่งพยายามนึกเท่าไหร่หญิงสาวก็คิดไม่ออกสักที
"เธอคงเป็เด็กในร้านนี้ใช่มั้ย"
คมกริชก้มลงมองยัยเด็กทอมผมสั้นที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย นี่ล่ะมั้งที่เขาจำยัยนี่ได้ในทันทีที่เห็นเธอ
ชายหนุ่มกำลัง้าทดสอบดูว่าเธอจะจำเขาได้รึเปล่าแต่ดูเหมือนยัยนี่จะลืมวีรกรรมที่เคยก่อไว้หมดสิ้นแล้วสิท่า
"แล้วปัทมาอยู่ข้างในรึเปล่า? "
ชายหนุ่มถามเกวลินพร้อมกับมองเข้าไปด้านหลังของร้านเพื่อตามหาปัทมา
"ไม่อยู่"
เกวลินตอบเขาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ แล้วทำงานของตนต่อ...ส่งคนให้คนที่อยู่ตรงหน้าต้องขมวดคิ้ว
นอกจากนี้แล้วยัยเด็กนี่นิสัยยังคงเหมือนเดิมจริงๆสินะ!
"นี่ปัทมาคิดอะไรอยู่ถึงได้จ้างเด็กไม่มีมารยาทอย่างเธอไว้ในร้าน"
คมกริชตำหนิหญิงสาว ยัยนี่เข้าใจนิยามของคำว่างานบริการแค่ไหนกัน เขามองกี่ทีๆ ยัยเด็กคนนี้ก็ไม่เหมือนผู้หญิงเลยสักนิด
"มารยาทน่ะมี แต่ฉันมีไว้ให้คนที่สมควรจะได้รับเท่านั้น...ไม่ได้มีไว้ให้คนใจร้ายใจดำอย่างคุณ! "
เกวลินต่อว่าเขา เธอเชื่ออย่างสนิทใจเลยว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคทาธร ดีนะที่เวลานี้ไม่ค่อยมีแขกเข้ามาในร้านเท่าไร หญิงสาวจึงได้ต่อว่าผู้ชายอย่างเขาได้อย่างเต็มที่
"คุณบอกเลิกพี่ปัทไปแล้ว กล้าดียังไงถึงได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก! "
"คุณกล้าดียังไง! " เกวลินต่อว่าเขา เธออยากจะะโถีบขาคู่ผู้ชายคนนี้นัก!
"ห๊ะ!? "
คมกริชงงเป็ไก่ตาแตกกับคำพูดของเกวลิน...หรือว่ายัยนี่จะเข้าใจว่าเขาคือน้องชายฝาแฝด
ดีล่ะ งั้นเขาจะเล่นละครเป็คทาธรกับหล่อนสักวัน
แต่เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้ยัยนี่พูดว่าน้องชายของเขาบอกเลิกปัทมาแล้วงั้นหรอ?
"เมื่อกี้เธอพูดว่าฉันบอกเลิกปัทมาหรอ? " ชายหนุ่มทวนคำพูดของเธอ
"คุณนี่แก่แล้วสมองกลับรึไง? รู้มั้ยว่าคุณทำให้พี่ปัทเสียใจขนาดไหน"
"ไอ้คนนิสัยไม่ดี! " เกวลินต่อว่าเขา
"แล้วปัทมาอยู่ข้างในรึเปล่า? "
คมกริชไม่สนใจคำพูดของเกวลินอีก ชายหนุ่มแค่ถือว่ายัยนี่ด่าคทาธร...ไม่ได้ด่าเขาซะหน่อย เขาแค่ดันมาซวยเพราะหน้าเหมือนไอ้ตัวเ้าปัญหาแค่นั้นเอง
"ก็บอกว่าไม่อยู่ไง"
เกวลินเดินมาขวางทางชายหนุ่มที่เดินพุ่งเข้าไปในร้านโดยไม่สนใจคำห้ามเธอเลยสักนิด
"หลีกไป"
"ว๊าย! "
คมกริชเดินแทรกร่างเล็กที่ยืนเกะกะขวางทางเขาในระหว่างที่เดินข้าไปในครัว แต่กลายเป็ว่าชายหนุ่มคงจะใช้แรงกระแทกมากไปจนทำให้ยัยนี่เสียหลักเกือบล้มไปอยู่ที่พื้น
บอบบางจริงๆเลยแม่คุณ...
"ก็บอกว่าพี่ปัทไม่อยู่ไง..."
เกวลินเสียงขาดหายเมื่อมือหนาจับแผ่นหลังบางไว้ เขาช่วยพยุงเธอไม่ให้ล้มลงไป แต่ทว่าเขากลับตวัดร่างเธอเข้ามาหาตัวจนลมหายใจอุ่นๆรดใบหน้าซึ่งกันและกัน
"เป็อะไรรึเปล่า? "
คมกริชถามหญิงสาวเสียงแ่เบาพร้อมกับมองสบตาเธอ ยัยเด็กนี่หน้าแดงได้ด้วยแฮะ.
"ปะ...เปล่า" เกวลินบอกเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก.
"เธอไม่เป็อะไรจริงหรอ...? หน้าเธอแดงนี่"
"ไปหาหมอมั้ย....? " เขาถามเกวลินเสียงแ่
................................................
ไรท์ขอฝากนิยายกากๆ เื่นี้ด้วยนะคะ
1K
