Whisper เพื่อนไม่จริง (จบ)

Whisper เพื่อนไม่จริง

ตอนที่ 5 วุ่นวายเกินไป

“ที่นี้ไปเที่ยวกับเตยได้ยัง?”

จู่ๆ เพื่อนสนิทตลอดชีวิตอย่างเธอก็โชว์เล่มสีน้ำตาลที่มีตราครุฑและข้อความว่า ‘หนังสือเดินทาง ประเทศไทย THAILAND PASSPORT’ หลังจากที่หายไปซื้อก๋วยเตี๋ยวเกือบสามชั่วโมง

“นี่ไม่ใช่ก๋วยเตี๋ยว?”

“เออว่ะ ลืมซื้อ...” เตยหอมเกาหน้าผากตัวเองแล้วยิ้มแหย ขณะที่นักรบมีสีหน้าเปลี่ยนไปจนบรรยากาศกดดัน

“ใครให้เตยทำแบบนี้อะ”

“ทำอะไร เตยก็ตั้งใจจะไปซื้อก๋วยเตี๋ยวอะ”

“ตั้งใจอะไรนะ” นักรบพูดก่อนจะเข้ามาแย่งกระเป๋าสะพายข้างของเตยหอมไปรื้อ และเขาก็เจอคีย์การ์ดตัวเองในกระเป๋าเธอ

“เห้ยรบ เอากระเป๋าเตยไปทำไม”

“ตั้งใจไปคอนโดรบอะเหรอ” เขาหยิบคีย์การ์ดขึ้นชู สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ก็เตย...”

“เตยไม่ต้องพูดอะ เตยวุ่นวายกับรบเกินไปแล้วนะ!” นักรบขึ้นเสียงดุหล่อน และนั่นทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนๆ ที่ขอบตา เธอรู้สึกเหมือนเพื่อนมองไม่เห็นความพยายามของเธอเลย หรือไม่ก็เห็นแต่ไม่อยากให้เธออยู่ข้างๆ แบบในวันวานแล้ว

นักรบหัวเสียก็จริง แต่เขายังมองเตยหอมอยู่ และเขาก็เห็นว่าตาเธอเริ่มจะแดงๆ นั่นทำให้อารมณ์ร้อนของเขาเริ่มเย็นลงช้าๆ

“ขอโทษ...”

“ฮึก”

“รบรู้ว่าเตยหวังดี”

“ขอโทษที่วุ่นวายนะ แต่เราเป็๲เพื่อนกันนี่ ไม่ให้เตยห่วง ฮึก รบ... แล้วให้เตยทำยังไง”

“ไม่ๆ ไม่ต้องขอโทษ รบผิดเอง”

นักรบอารมณ์เย็นลงมากแล้ว เขาเอื้อมไปดึงข้อมือของเธอให้ไปนั่งด้วยกันที่โซฟาของชุดรับแขก และเธอก็ยอมตามไปโดยดีทั้งที่ยังสะอึกสะอื้นน้อยๆ

“ขอโทษ ไม่ร้องนะ” นักรบดึงเตยหอมเข้ามากอดปลอบพลางลูบหลัง เมื่อกี้เขาไม่น่าวู่วามเลย เขาแค่รู้สึกว่าเธอชอบทำตามอำเภอใจ มายุ่งกับชีวิตเขามากเกินไป แต่อันที่จริง ก็เป็๞เขาเองที่อนุญาตให้เธอเข้ามาวุ่นวาย๻ั้๫แ๻่แรก

“ฮือ ก็เตยอยากให้รบหายเร็วๆ อะ ฮือ...” เตยหอมปล่อยโฮออกมา เขาได้แต่ลูบหลังหล่อน

“พี่รบแกล้งอะไรพี่เตยอะ ทัพจะไปฟ้องแม่” กองทัพยืนมองมาจากบันได ในมือของเขามีไม้แขวนพร้อมเสื้อช็อปที่รีดแล้วอยู่สามตัว เ๯้าของเสื้อยืดสีแดงรูปมาริโอ้ส่ายหัวไปมา

“เดี๋ยวๆ ใจเย็นก่อนน้องพี่” นักรบ๻ะโ๠๲โต้ตอบกับน้องชายคนกลาง แต่มือก็ยังต้องลูบหลังเพื่อนสนิทสาวอยู่ไม่หยุด

“ก็เห็นอยู่เนี่ย พี่เตยบอกทัพ... เดี๋ยวทัพบอกแม่ให้”

“กองทัพ ฮึก บอกแม่ให้พี่เตยหน่อย ฮึกๆ บอกว่ารบจะเบี้ยวไม่ไปญี่ปุ่นกับพี่อะ”

นั่น... เพื่อนรักอย่างเตยหอมเล่นเขาแล้วไง หล่อนปิดประตูทุกทางไม่ให้เขาสามารถปฏิเสธที่จะไปต่างประเทศกับเธอได้อีก

โอเค ยอมแล้ว

“โห เตย... เอางี้เลยอ่อ”

หญิงสาวตรงหน้าที่ยังมีน้ำตานองหน้ากลับมายิ้มแฉ่งให้เขาอีกครั้ง

“ได้พี่เตย เดี๋ยวทัพบอกให้” ส่วนไอ้น้องชายอย่างกองทัพที่เดินจะลงบันไดไปชั้นหนึ่งแล้วก็รับคำอย่างดิบดีราวกับรับบัญชาจากนายทัพใหญ่

“หยุดๆๆๆ ไปแล้ว ไปญี่ปุ่นด้วยแล้ว ทัพ แกไม่ต้องไปฟ้องแม่แล้ว โอเคมั้ยทุกคน?”

“โอเค/โอเค”

ไอ้กองทัพนี่มันน้องชายเขาหรือน้องชายเตยหอมวะ ทำไมเข้ากันได้ดีเป็๲ปี่เป็๲ขลุ่ยขนาดนี้ มองหล่อนแล้วก็หมั่นไส้ เขาเลยอดเอื้อมมือไปยีผมของเธอไม่ได้