ย้อนอดีตกับระบบ Ai

สาวสวยขุ่นเคือง
หลังจากลู่เซี่ยวเซี่ยวตามซูฉิงอู่ไปจัดการเรื่องสัญญาณซื้อขายห้องคอนโด ฉิงเฉินก็นั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟา เขาเอนหลังพิงกับโซฟาและหลับตาลง แต่เขาก็ต้องลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อถูกมือเล็กๆสะกิด
“พี่ชายหนูเปิดทีวีได้ไหม?” เป็นสาวน้อยลู่หลิงหลิง เธอนั่งอยู่ข้างๆเขา การแสดงออกทางใบหน้าของเธอเป็นที่เบื่อหน่ายเล็กน้อย กับการที่จะต้องรอพี่สาวกลับมา
“ตามสบาย” ฉิงเฉินยิ้มและพูดเบาๆ เขาพยักหน้าให้สาวน้อยคนนี้ ก่อนจะปิดตาลงอีกครั้งเหมือนกับว่าเขาต้องการที่จะพักสายตา
“พี่ชายขอบคุณค่ะ” ลู่หลิงหลิงดีใจ เธอไม่ได้ดูทีวีมานานมากแล้ว เพราะต้องขายมันออกไปเพื่อให้ได้เงินมาใช้
เมื่อเห็นว่าฉิงเฉินอนุญาตแล้วเธอก็ลงจากโซฟา วิ่งไปข้างหน้าที่มีทีวีจอแบนขนาด 32 นิ้วอยู่ เธอเปิดมันและค้นหาช่องที่มีการ์ตูนอยู่สักพัก ก่อนจะกลับมานั่งโซฟาข้างๆฉิงเฉินเช่นเดิม
เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว 15 นาทีก็ได้ผ่านพ้นไป ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉิงเฉินทำเพียงนั่งหลับ ส่วนลู่หลิงหลิงก็เอาแต่ดูการ์ตูนด้วยใบหน้าที่มีความสุข
ลู่เซี่ยวเซี่ยวเองก็ได้กลับมาพร้อมกับถุงเอกสารสีน้ำตาล แต่เธอไม่ได้มาคนเดียวซูฉิงอู่ยังตามเธอมาด้วย
เมื่อพวกเธอเข้ามาในห้องฉิงเฉินได้เปิดเปลือกตาขึ้น มองไปทางซูฉิงอู่และขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณเข้ามาทำอะไร?”
“ฉัน...” ซูฉิงอู่รู้สึกขุ่นเคือง เธออุตสาห์รีบจัดการสัญญาซื้อขาย เพื่อจะมาขอคำแนะนำจากเขา แต่ผู้ชายคนนี้กลับทำอย่างกับว่าเธอจะมาขอข้าวกินยังไงยังงั้น!
“ฉันแค่มาตรวบสอบความเรียบร้อยของห้อง”
“เหรอ?...งั้นคุณออกไปได้แล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดี พวกผมจะได้นอน หากคุณอยู่มันจะเป็นการรบกวนมากกว่า” ฉิงเฉินโบกมือไปมา และไล่เธอให้ออกไปด้วยคำพูดสุภาพ
“คุณ!” ใบหน้าของซูฉิงอู่แดงกร่ำ เธอโกรธมาก ผู้ชายหน้าตาธรรมดาคนนี้ ไม่เพียงไม่ต้อนรับสาวสวยแบบเธอ แต่เขายังไล่เธออีก หากเป็นคนอื่นเธอได้ตบคว่ำไปแล้ว แต่อย่างฉิงเฉิน เธอไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่กัดฟัดกรอดๆ
“พวกคุณไปพักห้องทางขวาแล้วกัน ส่วนผมจะพักห้องทางซ้าย” ฉิงเฉินละเลยซูฉิงอู่โดยสมบูรณ์ เขาไม่ได้สนใจว่าเธอจะโกรธหรือไม่
ภายในห้องแห่งนี้ ห้องนอนถูกแบ่งออกเป็นสองห้องนั่นคือทางซ้ายและทางขวา ส่วนที่พวกเขาอยู่ตอนนี้คือห้องนั่งเล่น ถัดไปเป็นห้องครัวและห้องน้ำ
หากพูดตามควรจริงภายในห้องแห่งนี้มีเพียง 6 ห้อง คือห้องนอนสองห้องและห้องน้ำสองห้อง ส่วนห้องนั่งเล่นและห้องครวเป็นเหมือนห้องโถงใหญ่ที่เชื่อมต่อกัน และมีห้องน้ำส่วนกลางอีกห้องหนึ่ง
“เข้าใจแล้วค่ะ” ลู่เซี่ยวเซี่ยวพยักหน้า จากนั้นเธอก็หันไปหาลู่หลิงหลิงที่ดูการ์ตูนอยู่ “หลิงหลิงมาเร็วไปดูห้อง”
ลู่หลิงหลิงพยักหน้าเธอลุกไปปิดทีวีและรีบตามพี่สาวไปดูห้อง ก่อนไปลู่เซี่ยวเซี่ยวก็ไม่ลืมที่จะไปลากกระเป๋าใบใหญ่ของเธอไปด้วย
พอสองพี่น้องเข้าห้องไป ภายในห้องนั่งเล่นก็เหลือเพียงแค่คนสองคน ซึ่งก็คือซูฉิงอู่ที่มีการแสดงออกอย่างขุ่นเคืองและฉิงเฉินผู้ไร้อารมณ์ที่จะสนใจเธอ
“นี่คุณยังไม่ไปอีกเหรอ?” แต่เขาก็ไม่วายที่จะเปิดปากพูดเพื่อขับไล่เธออีกครั้ง ว่ากันตามความจริงก็คือเขาไม่ได้ชอบนิสัยของเธอ จึงช่วยไม่ได้ที่เขาจะไม่อยากให้เธออยู่ในห้องแห่งนี้
“คุณ! คุณ!” ในตอนนี้ซูฉิงอู่ราวกับปิ๊ดแตก เห็นได้ชัดว่าเธอโกรธมาก เธอพูดออกมาแบบกัดฟันจนหลงลืมความหวาดกลัวที่มีต่อฉิงเฉินก่อนหน้านี้ไปแล้ว
อย่างไรก็ตามฉิงเฉินยังคงละเลยเธอ เขาทำเพียงนั่งเฉยๆ แต่ทันใดนั้นเสียงจากภายในห้องนอนทางขวาของสองพี่น้องก็ได้ยินมา
เทียบกับการได้ยินของคนทั่วไปแล้ว ผู้ฝึกตนอย่างฉิงเฉินได้ยินชัดกว่ามาก ยิ่งผู้ฝึกตนที่อยู่ในอาณาจักรฉีระดับสูงๆ ยิ่งมีการได้ยินที่ดี แม้ว่าเสียงนั้นจะมาจากภายในห้องที่มีผนังกลั้นอยู่ก็ตาม
หลังจากได้ยินสิ่งที่ลู่เซี่ยวเซี่ยวและลู่หลิงหลิงพูดคุยกัน ฉิงเฉินก็จมลงสู่ห้วงความคิดเล็กน้อย
เรื่องที่พวกเธอพูดคุยกันนั้น ดูท่าจะเป็นปัญหาเล็กน้อย แต่เหมือนสวรรค์จะเข้าข้างเขาอยู่บ้าง ดวงตาของเขาพลันสว่างขึ้นเมื่อมองไปที่ซูฉิงอู่ สาวสวยที่กำลังอยู่ในอารมณ์โกรธเนื่องจากขุ่นเคืองเขา
ฉิงเฉินตบโซฟาข้างตัวเองเบาๆ “คุณมานั่งนี่”
“อะไร? คุณต้องการอะไร?” เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉิงเฉินพูด อารมณ์โกรธของซูฉิงอู่ก็หายไป เธอก้าวถอยหลังออกไปอย่างแตกตื่น พร้อมๆกับยกแขนขึ้นมาปิดหน้าอกของตัวเอง เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้ต้องคิดอะไรไม่ดีกับเธอแน่ ถึงได้บอกให้เธอไปนั่งข้างๆแบบนี้
“อะไรกัน? ไม่ใช่ว่าคุณต้องการให้ผมเป็นอาจารย์หรือไง?” ฉิงเฉินไม่สนใจการแสดงออกราวกับลูกกระต่ายหนีเสือของเธอ เขาเริ่มพูดอย่างยั่วยุไปที่เธอ
“คุณ!” ซูฉิงอู่หมดคำพูด เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ต้องคิดอะไรไม่ดีกับเธอแน่ ไม่งั้นทำไมเขาถึงได้มาพูดเรื่องนี้เอาตอนนี้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขายังอยากไล่เธอออกจากห้องนี้อยู่เลย
ฉิงเฉินไม่ต้องการเสียเวลาอีกต่อไป เขาทำเพียงยกมือขึ้นมาขยับเบาๆ พลังปราณจางๆก็ปรากฏขึ้นรอบๆนิ้วของเขา เพียงพริบตาเดียวเปลวเพลิงสีแดงก็ถูกจุดขึ้น มันทำให้อากาศบิดเบี้ยวเล็กน้อย
“นะ...นี่คือทักษะของผู้ฝึกตน!” ดวงตาของซูฉิงอู่เบิกกว้าง ร่างของเธอสั่นอย่างรุนแรง ร้องออกมาอย่างแตกตื่น
สิ่งที่ฉิงเฉินแสดงต่อหน้าของเธอตอนนี้ ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากหนึ่งในทักษะของผู้ฝึกตน ในโลกนี้ความแข็งแกร่งไม่ได้วัดกันอยู่เพียงแค่อาณาจักรฉีเท่านั้น ยังคงมีทักษะเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วย
โลกนี้มีทักษะอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นทักษะต่อสู้ ทักษะสังหาร และทักษะอื่นๆมากมาย
ตั้งแต่อดีตมา...ว่ากันว่าทักษะของผู้ฝึกตน มีจุดเริ่มต้นมาจาก 3 ปรมาจารย์ ได้แก่ ปรมาจาย์เต๋า ปรมาจารย์เพลิง และปรมาจารย์มังกร
ทั้งสามคนล้วนเป็นตำนานของโลกผู้ฝึกตน ตามตำนานกล่าวเอาไว้ว่า พวกเขาทั้งสามได้บรรลุถึงอาณาจักรฉีระดับ 11!
จบบทที่ 11

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11 : สาวสวยขุ่นเคือง

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11 : สาวสวยขุ่นเคือง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้