“ภูผา_วาตา”

        “ยายยยยยยยยยยย!!!!!!!!! อย่าไปนะ อย่าไป อย่าไป อย่า... วาตาอย่าไป ยายช่วยผาด้วย อย่าให้เขาไปนะยาย อย่าให้เขาไปปปปปปปป.... “

        จู่ ๆ ภูผาก็๻ะโ๠๲สุดเสียงทำเอาเมธีที่กำลังจัดร้านหันมองตามเสียงด้วยความ๻๠ใ๽ รีบผละจากงานตรงหน้าดิ่งมาตามเสียงอีกฝ่ายที่ตอนนี้หอบจนตัวโยน ใช่ เขาฝันไป

        “พี่ผา มีอะไรหรือเปล่า๻ะโ๠๲ลั่นร้านเลย” เมธีว่าเมื่อมาหยุดตรงหน้าอีกฝ่ายที่เพิ่งตื่นเพราะเสียงเรียกของอีกฝ่ายในเช้าวันรุ่งขึ้น

        “ยายยังไม่กลับมาหรอกนะ เนี่ย ผมก็รออยู่เหมือนกัน ส่วนวาตาค๊อฟพี่ก็ยังอยู่น่ะพี่ไม่ได้หายไปไหน” เมธีบอกตามประสาซื่อนึกไปว่ารุ่นพี่ห่วงร้านจนเก็บเอาไปฝัน ภูผาเอามือลูบหน้าตัวเองอีกรอบอย่างทบทวนว่าตัวเองเผลอพูดอะไรไป

        “อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้ ... ละเมอ?? แล้วจำไม่ได้ว่าพูดอะไรออกมา “คนถามถามอย่างไม่มั่นใจขึ้นมาบ้าง จนเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าก็เลยรีบอธิบาย

        “เมื่อกี้พี่เรียกหายายบอกว่าอย่าไปอย่าให้เขาไป อย่าให้ใครไปอะไรซักอย่างนี่แหละ แล้วก็เรียกแต่วาตา วาตา ชื่อร้านเรา พี่ผาจำไม่ได้เลยหรอ” คราวนี้ภูผาเริ่มชักจะนึกออกขึ้นมาบ้าง แปลว่าทั้งหมดคือฝันหรอมันแค่ความฝันจริง ๆ ใช่ไหม

        “พี่ฝันไปหรอวะ”

        “อือ ฮึ” อีกฝ่ายพยักหน้า

        “แล้ว....” ชายหนุ่มส่งสายตาค้นหาอะไรบางอย่างไปรอบ ๆ ทำเอาเด็กหนุ่มมองตามและร้องถาม

        “พี่ผาหาอะไรหรือเปล่าครับหรือว่ามองหาใครหรือเปล่า”

        “เอ่อออ เปล่า ๆ ว่าแต่นายเข้ามาไม่เห็นใครเลยหรอ”

        “ใครหมายถึงใครครับ ไม่เอาน่าพี่ถามแบบนี้ผมก็เสียวหลังแว๊บบบเลย ไม่มีใครสิพี่เข้ามาก็เจอพี่หลับอยู่ นี่ก็ว่าจะถามว่านึกยังไงมานอนหลับอยู่ตรงนี้ทำไมไม่เข้าไปนอนในห้อง หนาวก็หนาว “

        “ก็.... อยากเปลี่ยนบรรยากาศนะอย่าสนใจเลย ไม่มีอะไรหรอก งั้น เดี๋ยวพี่เก็บที่นอนก่อนน่ะ เดี๋ยวลูกค้ามาเห็นจะดูไม่ดี ส่วนนายรีบเตรียมร้านเถอะ” ภูผารีบบอกก่อนจะลุกเก็บที่นอน เมธีมองตามท่าทีร้อยรนนั้นราวกับปกปิดอะไรไว้ก่อนจะยอมเดินไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ

        “นี่ออกไปก่อนมีใครมาเห็นจริง ๆ สินะ”

        ภูผาพึมพำเมื่อนึกใครอีกคนที่นอนกอดเขาทั้งคืน แปลกที่วันนี้เขากลับนึกอยากให้อีกคนร่ำลาก่อนไปมากกว่ากลับไปเงียบ ๆ แบบนี้

ถ้าคราวหน้าเขาบอกว่า “จะไป” แล้วไปโดยที่เขาไม่รู้ตัวแบบนี้อีกเขาควรจะจัดการกับความรู้สึกใจหายของตัวเองยังไงดี

        ภูผารีบสลัดความรู้สึกฟุ้งซ่านของตัวเองออก ก้มหน้าก้มตาเก็บที่นอนอีกครั้งแล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อพบว่าข้อมือข้างซ้ายมีอะไรบางอย่างคล้องอยู่ เขายกข้อมือตัวเองมาดูอย่างนึกสงสัยสร้อยข้อมือหนังเล็ก ๆ สีน้ำตาลเข้มถูกผูกไว้อย่างประณีตไม่คับไม่หลวมจนเกินไป แล้วใครกันมาใส่ให้เขาแบบนี้

        ไม่ทันที่จะนึกไปถึงไหน ๆ เสียงไลน์ก็ดังขึ้นรัว ๆ สองสามครั้งจนต้องเหลือบตาไปมอง คราวนี้เขารีบเปิดอ่านทันที่เมื่อเห็นว่าใครส่งข้อความเข้ามาซึ่งต่างจากทุกครั้งที่เขาจะปล่อยให้มันดังอยู่แบบนั้น

        ---ตื่นหรือยังครับผม---

        --- ชอบของฝากจากผมไหม มันน่ารักดีเลยนึกถึงคนหน้าเคร่งขรึมอย่างคุณ---

        --- ก้อนหินกับดอกไม้ แตกต่างแต่อ่อนโยนเหมือนคุณกับสร้อยอันนี้---

        --- อ่านไม่ตอบ แปลว่าชอบของขวัญจากผมนะครับ--- แล้ววาตาก็ส่งสติ๊กเกอร์ดีใจ๠๱ะโ๪๪จนตัวลอยมาให้

        ***ไร้สาระ*** ประโยคเดียวที่ภูผาพิมพ์ตอบ สติ๊กเกอร์ที่ส่งกลับมาเลยกลายเป็๲หมีหน้าเศร้าแทน เขาแอบนึกขำก่อนจะส่ายหน้าให้กับหน้าจอโทรศัพท์

        --- ผมซ้อมเดินแบบก่อนนะครับ เดี๋ยวเสร็จแล้วจะไลน์ไปหา วันนี้เรามีนัดกันนะครับ---

        ***ให้มันจริง***

        --- งั้นเอานี่ไปจะได้รู้ว่าผมไม่เคยลืมสัญญา---

        ไม่ถึงห้าวิ ภาพภูผาหลับตาพริ้มในอ้อมกอดโดยมีวาตาส่งยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุขถูกส่งเข้ามา แม้จะแค่ภาพเดียว แต่ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงจนแทบแทรกแผ่นดินหนีรีบส่งสติ๊กเกอร์โมโหสุดชีวิตรัว ๆ กลับไปแทบจะทันที

        “โอ้ยยยยยย!!!!!!!!!”

        ภูผาร้องเสียงดังอย่างขัดใจที่อีกฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าอีกจนได้ ทำเอาเมธีหันมามองหน้าตาตื่นอีกรอบ จนภูผาต้องรีบยกมือบอกไม่มีอะไรแล้วรีบยกเครื่องนอนไปเก็บด้วยท่าที ...ปั้นปึง

        ก็แค่โดนผู้ชายจีบ จะอายอะไรนักหนา....

        แต่สรุปวันนี้ทั้งวันสายตาภูผาก็เอาแต่จ้องไปที่ประตู เขาจะเงยหน้าอย่างตื่นเต้นทุกครั้งที่ประตูถูกผลักเข้ามา  และทุกครั้งอีกเช่นกันที่เขาต้องก้มหน้าสนใจหนังสือพิมพ์ตรงหน้าอย่างผิดหวังลึก ๆ

        “พี่ผาจะทุ่มนึงแล้วผมขอกลับก่อนน่ะพี่ วันนี้ผมนัดแม่ไว้จะพาไปกินข้าวนอกบ้าน” เมธีเอ่ยขออนุญาตต่อเ๽้านายหนุ่มที่ยังคงนั่งจมอยู่กับกองหนังสือพิมพ์

        “อื้มมมม เอาสิ กินเผื่อด้วยละกันฝากบอกป้าอาจว่าว่าง ๆ พี่จะแวะไปหา”

        “ครับผม ผมเก็บร้านแล้วนะพี่ ล้างจานล้างแก้วเรียบร้อยถ้าไม่มีลูกค้าโผล่มาอีก พี่ก็ปิดร้านนอนเกาพุงได้เลย”

        “เอออออออออออ ขอบคุณครับคุณน้องงงงงงงงงงงง ไปได้แล้วไป”

        ภูผาพูดทีเล่นทีจริงอย่างนึกขำ เมธียิ้มให้ก่อนจะเก็บกระเป๋าเดินออกจากร้านไป วันนี้ภูผาตั้งใจว่าจะปิดร้านเร็วหน่อย เขาอยากรวบรวมข้อมูลสำหรับการเริ่มสมัครงานพรุ่งนี้