Room 29
ดันเจี้ยนแห่งความมืดมิด (2)
อาชีพในทีมปาร์ตี้ของพวกเขาประกอบด้วยอัศวิน คนเถื่อน นักรบเวทมนตร์ ผู้อัญเชิญ นักเวท มือปืน นักบวช และนักกวี ในบรรดาอาชีพทั้งหมดมีแค่นักเวทกับนักรบเวทมนตร์ที่มีสกิลมอบแสงสว่าง หากไม่ใช่ฝีมือของมิสวันก็ต้องเป็ของมิสซิกอย่างไม่ต้องสงสัย ในเมื่อมิสวันกล่าวชมย่อมไม่ใช่ฝีมือเธอแน่ ส่วนมิสซิกรู้ตัวดีว่าเมื่อครู่เธอโดนตีขัด ไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย ถ้าอย่างนั้นจะเป็ใครไปได้ล่ะ?
หญิงสาวขบคิดหาคำตอบ แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก จึงสรุปในใจว่า GM น่าจะแอบช่วยพวกเขาลับๆ
ส่วนพอร์ชกำลังตกตะลึงเมื่อเห็นว่าตัวเองสามารถจุดไฟได้ มือทั้งสองข้างชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขากลืนน้ำลายลงคอ นี่เป็หนึ่งในทักษะที่ฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ มันเกิดขึ้นั้แ่กลับออกจากเกมรูมหมายเลขเก้าหลังกินผลมนตราเข้าไป คุณเ้าของบอกว่าความสามารถนี้ใช้กับเกมในเครือบริษัทไดนามิก ไม่คิดว่ามันจะใช้กับเกมนี้ได้ด้วย
ชายหนุ่มอยากลองใช้ทักษะอื่นดู แต่พบว่าไม่มีโอกาสอีกแล้ว เพราะไม่นานความมืดก็หายไป เขากลัวว่าถ้าเกิดเขาแสดงความสามารถเกินความจำเป็อาจถูกตรวจสอบโดยบรรดา GM ดีไม่ดีอาจถูกตั้งข้อหาว่าใช้โปรแกรมโกง แบบนั้นชื่อเสียงของเขามีแต่จะเสียหาย
ขณะชายหนุ่มกำลังตกตะลึง คนทั้งหมดก็เริ่มโจมตีบอสอีกครั้ง พอร์ชไม่มีเวลามานั่งคิดอะไรอีก รีบทำการสนับสนุนเพื่อนร่วมทีมอย่างสุดความสามารถ
ไม่นานบอสก็เหลือเืแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ มันกู่ร้องด้วยความโกรธ ก่อนจะใช้ทักษะลอบสังหารทันที และเป้าหมายในครั้งนี้ก็คือมิสเตอร์เท็นกับมิสเตอร์เอท
ทั้งสองสมกับเป็ยอดฝีมือ มิสเตอร์เท็นหลบได้อย่างหวุดหวิด ส่วนมิสเตอร์เอทตั้งรับการโจมตีจนเืเหลือแค่หนึ่งในสาม ต่อมาเพื่อนร่วมมาดึงบอสไป เขาก็ยืนรักษาตัวเองอย่างเงียบๆ ทั้งยังเผื่อแผ่ถึงมิสเตอร์เท็นกับคนอื่นๆ ด้วย
คราวนี้พอบอสเหลือเืสิบเปอร์เซ็นต์ก็ใช้ทักษะแยกเงา พอร์ชมองร่างสีดำเบื้องหน้าก็เม้มปากแน่นก่อนจะใช้เสียงดนตรีเพื่อสะกดความเคลื่อนไหวของมัน จังหวะเดียวกันก็ก้าวถอยหลังเพื่อดึงใบไม้ประกอบฉากออกมากำหนึ่งก่อนจะสาดใส่หน้าเงาร่างนั้น
พริบตาใบไม้ก็เปลี่ยนเป็นกพิราบสีดำบินหนีไป เงาดำเสียจังหวะไปชั่วขณะ พอร์ชรีบใช้ทักษะร้องเพลงเพื่อกล่อมมันให้นอนหลับทันที
พอมิสเตอร์เท็นหันกลับมาเห็นเงาดำยืนนิ่งไม่ไหวติงจึงเริ่มมองชายหนุ่มในแง่ดีขึ้น เขายกปืนกระหน่ำยิงใส่เงาดำนั้นเพื่อลากมาให้มิสซิกใช้สกิลหมู่โจมตี
ท้ายที่สุดบอสก็ล้มลงพร้อมกับดรอปของออกมาหลายชิ้น แน่นอนพอร์ชไม่ได้สนใจไอเท็มเหล่านี้ เพราะถ้าเขา้าทางเกมก็จะจัดหามาให้อยู่แล้ว
“นายฝีมือไม่เลวนี่” มิสเตอร์เท็นกล่าวชมขณะสมาชิกทีมมัวแต่สนใจไอเท็มที่ดรอป
“ขอบคุณครับ” พอร์ชตอบรับ ก่อนจะพูดเื่ที่ค้างคาใจ “ทีมของคุณตั้งชื่อเป็ตัวเลขหมดเลยเหรอ”
“มันเป็ข้อตกลงของมิสวันกับอาจารย์ฉันน่ะ” มิสเตอร์เท็นตอบเสียงเศร้า
“รสนิยมดีนะครับ ผมก็รู้จักคนที่ใช้ตัวเลขเป็ชื่อเหมือนกัน เขาเป็เ้าของรูมของผม” ชายหนุ่มกล่าว น้ำเสียงเจือด้วยความอบอุ่นเมื่อนึกถึงสถานที่แห่งนั้น
มิสเตอร์เท็นพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรอีก ทั้งสองจึงไปรวมตัวกับสมาชิกที่เหลือเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยนต่อ
.................................................................................
“ฮัลโหลพี่” เสียงของมินนี่ทำให้นพตอบรับทั้งที่งัวเงีย “พี่รู้ไหมว่าคุณพอร์ชเคลียร์ดันเจี้ยนแห่งความมืดมิดด้วยสมาชิกแค่แปดคน แถมเขายังใช้ทักษะหายากหลายครั้งเอาตัวรอดโดยไม่เป็ตัวถ่วงทีมด้วย ทักษะของเขาเหมือนพวกนักมายากลเลย”
“โอ้... ก็ดีแล้วนี่” นพไม่รู้หรอกว่าดันเจี้ยนมืดๆ อะไรนั่นคือดันเจี้ยนอะไร คาดว่าน่าจะเพิ่งเพิ่มเข้ามาเมื่อสองสามเดือนก่อน ตอนที่เขาเลิกเล่นไปแล้ว
“เขายังพูดชมรูมที่เขาเป็สมาชิกด้วย บอกว่าอยู่กันแบบครอบครัว พี่ช่วยสืบหน่อยได้ไหมว่ารูมนั้นชื่อว่ารูมอะไร หนูจะรีบไปสมัครสมาชิก”
“คุณหนูครับ ก่อนเธอจะไปสมัครต้องแย่งชิงกับแฟนคลับนับล้านให้ได้ก่อน แล้วก็เลิกโทรมาหาพี่ตอนดึกด้วยเื่แค่นี้ได้แล้ว พี่ง่วง แค่นี้นะ” ชายหนุ่มวางสายอย่างไม่ไยดี ก่อนจะนอนหลับเป็ตายจนกระทั่งเก้าโมงเช้าของวันถัดไป
เขาตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวัน จากนั้นมานั่งทานข้าวพลางดูข่าวไปด้วย มีข่าวของคุณพอร์ชอยู่เต็มไปหมด บอกว่าเขาเคลียร์ดันเจี้ยนกับกลุ่มยอดฝีมือเท็นจัสติสได้อย่างงดงาม นพชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนี้ แต่ไม่นานก็ปล่อยผ่านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เวลาสิบโมงครึ่งชายหนุ่มล็อกอินเข้ารูมอีกครั้ง ในรูมมีสมาชิกออนไลน์เข้ามาแค่ห้าคน ได้แก่ไทเกอร์ โจเซฟ เมลาลี อาอู และจัสมิน หลังจากรู้จักกันมาพักใหญ่ เขาพบว่า สี่คนแรกมักจะมาแต่เช้าและกลับออกไปตอนดึกดื่นเสมอ ส่วนจัสมินจะเข้ามาไม่เป็เวลา นพเคยพูดคุยกับเธอพบว่าตอนนี้หญิงสาวกำลังทำงานกับที่บ้าน จึงมีเวลาเล่นเกมไม่แน่นอน
นอกจากห้าคนนี้ สมาชิกหลายคนก็มีเวลาเข้าออกค่อนข้างแน่นอน อลิซาเบธจะมาใน่บ่าย และบางครั้งก็มีฟางเซียวมาด้วยอีกคน ออสตันและชเรอดิงเงอร์ไม่ออนไลน์มานานมากแล้ว ส่วนมิสเตอร์แฮนซั่มมักจะออนไลน์เพื่อทิ้งซอมบี้ตัวน้อยไว้แล้วล็อกเอาท์ออกไปทันที
ใน่สองสามวันที่ผ่านมาเป็แบบนี้ วันนี้ก็อีกเช่นกัน เมื่อนพล็อกอินเข้ามาในเกมเห็นสมาชิกวัยผู้ใหญ่กำลังดูถ่ายทอดสดของใครบางคน พอเห็นว่าอาอูกำลังเล่นเกม Zombies Hospital ใบหน้าพลันแข็งค้าง
บ้าจริง! ลืมจำกัดเรทอายุผู้เล่นไปซะสนิทเลย
ตอนนี้เกม Zombies Hospital คงไม่ทันแล้ว ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย นพถอนหายใจก่อนจะเริ่มจำกัดเรทในการเล่นของเกมอื่น
ค่ำคืนนั้นที่คฤหาสน์จำกัดที่ 18 ปี วิ่งพิชิตโลก 15 ปี ฟาร์มหรรษาและฮัลโหลมีมี่ไม่จำกัดเรท...
ชายหนุ่มจัดการทุกอย่างเสร็จก็เข้าไปทักทายสมาชิก พลางพูดคุยเกี่ยวกับเกม Zombie Hospital เล็กน้อย จากนั้นเข้าสู้พื้นที่ปรับแต่ง ่นี้เขากำลังง่วนอยู่กับเกม Pirates Of Death Sea ซึ่งเกมนี้มีรายละเอียดค่อนข้างมาก มันเยอะยิ่งกว่าเกมวิ่งพิชิตโลกและฟาร์มหรรษาเสียอีก
เกม Pirates Of Death Sea เป็เกมแนวผจญภัยโดยผู้เล่นต้องสวมบทบาทเป็กัปตันโจรสลัดเพื่อเดินทางไปล่าขุมทรัพย์แห่งท้องทะเล ระหว่างเดินจะต้องพบกับอุปสรรคมากมาย ไม่ว่าจะเป็การโจมตีของโจรสลัดด้วยกัน การไล่ล่าของทหารเรือ สภาพอากาศอันโหดร้าย สัตว์ทะเลอันบ้าคลั่ง
ความจริงเกมนี้ไม่จำเป็ต้องปรับแก้มากนักก็ได้ แต่ระบบยังแนะนำให้เขาใส่หลายสิ่งหลายอย่างลงไป และเพิ่มรายละเอียดอีกนับไม่ถ้วน ทั้งยังคะยั้นคะยอให้เขาซื้อปัญญาประดิษฐ์ตัวใหม่เพื่อช่วยให้การควบคุมเกมให้ดูสมจริงยิ่งขึ้น
นพลังเลเมื่อพูดถึงการซื้อปัญญาประดิษฐ์อีกตัว “ถ้าเกมทุกเกมใช้ปัญญาประดิษฐ์ในการควบคุมหมด มันจะเป็การลงทุนไปหรือเปล่า ถึงฉันจะได้รายได้จากสมาชิกต่อเดือนมากมายก็จริง แต่มันไม่คุ้มค่าที่จะลงทุนมากขนาดนั้น”
[หากเ้านายกังวลปัญหาเื่เงิน ผลไม้ในไร่เสมือนจริงหลายชนิดสามารถนำมาขายได้แล้ว และยังมีอีกหนึ่งช่องทางในการทำเงิน เ้านายสนใจหรือไม่]
“ช่องทางอะไร?” แน่นอนว่านพย่อมสนใจ
[ติ้ง! เปิดช่องทางการเข้าถึงสถานที่ดังต่อไปนี้]
หน้าจอสามมิติปรากฏพร้อมข้อความข้างต้น นพตกตะลึง ไม่เข้าใจว่านี่คือฟังก์ชันอะไรกันแน่ เขาลองสอบถามระบบเพิ่มเติม พบว่าไอเท็ม ฉากประกอบ รวมไปถึงข้อมูลของเกมไม่ได้มาตรฐานในบริษัทไดนามิก และเกมในเครือบางเกมที่เลิกให้บริการล้วนถูกทิ้งไว้ที่นี่ มันเปรียบเสมือนถังขยะที่ยังไม่ถูกลบทิ้งโดยสมบูรณ์
[บางครั้งถ้านักออกแบบของบริษัท้าแรงบันดาลใจ หรือ้าวัตถุดิบเก่าก็มักจะไปเยือนสถานที่เหล่านี้ มันสะดวกกว่าการสร้างใหม่มาก]
ในฐานะนักออกแบบ นพย่อมเข้าใจเหตุผลพวกนี้ดี ข้อมูลในสถานที่ทั้งสาม ถึงจะเป็สิ่งที่ไม่ได้ใช้แล้ว แต่ก็ทำใจลบทิ้งไปไม่ได้ อยากเก็บมันไว้ในความทรงจำ ดังนั้นการสร้างแหล่งเก็บพวกมันคือมาถือว่าตอบโจทย์ได้ดีที่สุด
“แล้วฉันจะเข้าไปได้เหรอ” เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้สิทธิ์ในการใช้งานทั้งที่ไม่ใช่พนักงานของบริษัท
[แน่นอนว่าหากชำระเงินย่อมสามารถเข้าไปได้ ถึงอย่างไรสิ่งเหล่านี้ก็เป็ข้อมูลเสมือนจริงที่ทิ้งแล้ว บริษัทย่อมไม่หวงแหน แต่ถึงจะทิ้งแล้ว ของบางอย่างก็มีราคาในตลาดซื้อขายหรือแม้กระทั่งตลาดมืด หลังเ้านายได้สินค้ามาแล้วระบบจะบอกให้ว่าสิ่งไหนสามารถขายได้โดยไม่ผิดกฎ สิ่งไหนต้องนำไปขายในตลาดมืด เพื่อเลี่ยงการถูกตรวจสอบ]
“นายกำลังช่วยฉันโกงบริษัทที่ผลิตตัวเอง?” ชายหนุ่มอดอึ้งไม่ได้
[สำหรับระบบเ้านายสำคัญที่สุด]
“บริษัทไดนามิกคงไม่ได้วางแผนเรียกร้องค่าเสียหายทีหลังหรอกนะ” นพเคลือบแคลงใจ
[การถูกตรวจสอบดังกล่าวไม่เกี่ยวกับบริษัท แต่เป็การตรวจสอบจากตำรวจไซเบอร์ เพราะแม้ว่าสถานที่ทั้งสามแห่งจะเป็สิทธิ์อันชอบธรรมของบริษัท แต่บางครั้งก็มีคนแอบเอาอะไรบางอย่างมาทิ้งไว้เหมือนกัน และส่วนใหญ่มักจะเป็สิ่งที่ขโมยมา เ้านายต้องเข้าใจว่า ‘แค่จ่ายเงินก็เข้าได้แล้ว’ หมายถึงอะไร]
“บริษัทตรวจสอบไอเท็มเ่าั้ไม่ได้เหรอ” เขาถาม
[ปริมาณข้อมูลมีมากมายมหาศาลเกินกว่าจะไล่ตรวจสอบความผิดปกติได้]
ใบหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนเป็จริงจัง ความหมายของระบบคือบางครั้งก็มีคนไม่ประสงค์ดีจ่ายเงินเพื่อทิ้งบางสิ่งบางอย่างไว้ อาจเป็ของที่ขโมยหรือแฮ็กมา ซึ่งอาชญากรไซเบอร์แบบนี้นับว่ามีเกลื่อนในยุคปัจจุบัน
“ฉันเข้าใจแล้ว ค่าเข้าเท่าไหร่” ในฐานะนักออกแบบ เขาอยากเข้าไปััสถานที่ทั้งสามแห่งเหมือนกัน เผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือหรือได้รับแรงบันดาลใจบางอย่าง
[โรงทิ้งขยะหมายเลข 10 ค่าเข้า 1 วัน : 3,000 เครดิต, สุสานเกมที่ 5 ค่าเข้า 1 วัน : 5,000 เครดิต, ซากสมรภูมิโลกอันรกร้าง (ส่วนนอก เขตที่ 1) ค่าเข้า 1 วัน : 10,000 เครดิต]
หางคิ้วของนพกระตุก แพงงขนาดนี้ทำไมไม่ปล้นกันเลยล่ะ ต้องรู้ก่อนว่าก่อนจะมีระบบผู้ช่วย เขามีรายได้จากรูมแค่เดือนละ 3,000 เครดิต ค่าเข้าโรงทิ้งขยะหนึ่งวันพอๆ กับรายได้ทั้งเดือนแล้ว
“เื่ปัญญาประดิษฐ์ที่ใช้ควบคุมเกม ฉันจะลองคิดดูอีกทีหลังจากลองไปค้นของเก่าดูแล้ว” ชายหนุ่มบอกระบบเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันไปปรับแก้เกม Pirates Of Death Sea ต่อ
จนกระทั่งถึงตอนเย็น นพออกจากพื้นที่ปรับแต่ง การถ่ายทอดสดยังคงดำเนินต่อไป คราวนี้มันกำลังฉายภาพจัสมินเล่นเกมวิ่งพิชิตโลก
จัสมินสมกับเป็สมาชิกเก่า แม้จะเริ่มช้ากว่าคนอื่น แต่ก็สามารถเคลียร์ไปได้ถึงสองด่าน และตอนนี้กำลังติดอยู่ในด่านที่สาม
“ฉันคิดว่าด่านที่สองยากแล้ว ด่านนี้ยังยากกว่าอีก” อลิซาเบธพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ด่านที่สามมีฉากหลังเป็สุสาน สภาพแวดล้อมดูวังเวง บรรยากาศสุดหลอน ท้องฟ้าปกคลุมด้วยความมืดยามราตรีตลอดเวลา เหตุการณ์ส่วนใหญ่ล้วนเป็เื่เกี่ยวกับผีประหลาดซึ่งเธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“สำหรับคุณตา ด่านนี้ไม่นับว่ายากเกินไปล่ะมั้ง” ไทเกอร์เหลือบมองโจเซฟ ชายชราไม่เถียงเพียงแค่ส่งยิ้มกลับมา ที่ชายหนุ่มร่างกำยำพูดนับว่าไม่ผิด ความมืดจะช่วยเสริมพลังให้กับเส้นทางรัตติกาล ด่านนี้จะทำให้เขาสามารถแสดงความสามารถได้อย่างเต็มที่
บรรดาผู้ชมพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น ก่อนอาอูจะสังเกตมาการถึงของเขา เด็กชายรีบจูงซอมบี้ตัวน้อยวิ่งเข้ามาหาชายหนุ่มทันที
“ทำไมข้าถึงเล่นเกมค่ำคืนนั้นที่คฤหาสน์กับวิ่งพิชิตโลกไม่ได้” ใบหน้าเด็กชายบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
“เกมเหล่านี้มีความรุนแรงไม่เหมาะสำหรับเด็ก” นพตอบน้ำเสียงจริงจัง “ต่อให้มีผู้ใหญ่มาด้วยก็เล่นไม่ได้อยู่ดี”
เื่นี้มันคนละกรณีกับการสมัครสมาชิก กรณีหลังแค่ผู้ปกครองสมัครใจจะจ่ายเขาก็พูดอะไรมากไม่ได้ แต่กรณีแรกมันเกี่ยวพันถึงกฎหมายและสภาพจิตใจของเด็ก นพไม่อาจปล่อยปะละเลยได้
“แต่นายสามารถเล่นเกมฮัลโหลมีมี่ได้นะ” นพรีบแนะนำเมื่อเห็นเด็กชายเบะปาก “หรือจะเล่นเกมฟาร์หรรษาก็ได้”
“ข้าอยากเล่นเหมือนคนอื่น” อาอูกล่าวใบหน้าเคร่งขรึม
“ฮัลโหลมีมี่ดีกว่าเกมวิ่งพิชิตโลกซะอีก ของรางวัลก็เยอะกว่า นายลองไปเล่นดูก่อนไหมล่ะ จะให้ซอมบี้ตัวน้อยไปเล่นด้วยก็ได้”
หลังพูดจบนพรีบถามระบบในใจทันทีว่าสามารถใน AI ตัวนี้เข้าเล่นเกมได้ไหม ระบบบอกว่าถ้าเ้านายตกลงมันก็สามารถเล่นได้เหมือนผู้เล่นคนอื่น แต่จำกัดเฉพาะบางเกมซึ่งตอนนี้ก็มีแค่ฮัลโหลมีมี่กับฟาร์มหรรษาสองเกม
“แน่นอนว่าชินต้องได้รับอนุญาตจากมิสเตอร์แฮนซั่มก่อน” เขาเสริม
อาอูคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจแล้วจูงมือซอมบี้ตัวน้อยกลับไปยังโซฟาเพื่อดูการถ่ายทอดสดต่อ
นพเป่าปากอย่างโล่งอก รับมือกับเด็กไม่ใช่เื่ง่ายเลยจริงๆ
...........................................................................................
ออสตันโล่งใจเมื่อมาถึงเมืองหลวง คราวนี้เขาไม่จำเป็ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เพื่อเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นอีก ไม่รู้ว่าป่านนี้คนอื่นเคลียร์เกมไปถึงไหนแล้ว ครั้งล่าสุดได้ยินมาว่ากำลังเล่นเกมวิ่งพิชิตโลกกันอยู่
แม้ชายวัยกลางคนจะไม่ค่อยชื่นชอบเกมประเภทใช้กำลัง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่อยากลองดู ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาอดทนอดกลั้นไม่ให้ตัวเองเข้าไปในรูมหลายต่อหลายครั้ง เพราะกลัวว่าลูกน้องจะมองเห็นความผิดปกติ
ชายวัยกลางคนมีความคิดมากมายในหัว ขณะเดินเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าสมาคมแดนดิไลออนเพื่อรายการตัว
“หลานรัก ครั้งนี้เธอทำได้ดีมาก” หัวหน้าสมาคม ‘โทมัส เบอร์วิน’ ลุกขึ้นต้อนรับอย่างอบอุ่น
ออสตันส่งยิ้มให้ลุงสามของเขา “โชคดีครั้งนี้โบสถ์รุ่งอรุณไม่ได้ลดปริมาณองุ่นพิสุทธิ์ที่ขายให้กับเรา และผมยังบังเอิญได้รับมันจากตลาดมืดอีกจำนวนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นการไปครั้งนี้คงขายทุนมากกว่าได้กำไร”
โทมัสฟังคำพูดถ่อมตัวของหลานชายก็ไม่ได้เก็บมันมาคิดจริงจัง ั้แ่ออสตันเข้ามาทำงานหอการค้าแดนดิไลออน ไม่เคยมีสักครั้งที่อีกฝ่ายทำการค้าแล้วขาดทุน
“ครั้งนี้ลุงจะให้หลานพักผ่อนอยู่ในเมืองหลวงสักสองสามเดือน ก่อนจะไปทำการค้าที่เมืองนอร์แลนด์ตอน่ต้นเดือนสิบเอ็ด”
ออสตันขมวดคิ้ว เมืองนอแลนด์่เดือนสิบเอ็ดคือ่ที่เกิดคลื่นสัตว์ร้าย ครั้งนี้เขามีผลงานโดดเด่นจึงไม่ควรถูกส่งไปไม่ใช่เหรอ
“คำสั่งหัวหน้าตระกูล?” ชายวัยกลางคนอดถามไม่ได้
“เฮ้อ...” โทมัสถอนหายใจด้วยความอ่อนล้า “ลุงใหญ่เห็นว่าครั้งนี้หลานทำได้ดี จึงเป่าหูปู่ของหลานว่าถ้าส่งหลานไปที่นั่น ไม่แน่ว่าอาจจะได้กำไรมากกว่าปีที่แล้วเป็เท่าตัว”
“แล้วคุณปู่ก็เชื่อ?”
ชายชรานิ่งเงียบ “ระหว่างที่หลานไม่อยู่แอรอนกลายเป็คนสนิทของท่านผู้กล้า ตอนนี้สถานะของตระกูลสูงขึ้นเพราะเขา ต่อให้หลานทำผลงานได้ดีแค่ไหนก็ไม่อาจเทียบกับเด็กคนนั้นได้ ไม่แปลกถ้าปู่จะเห็นด้วยกับความคิดของลุงใหญ่”
ผู้กล้า?
ออสตันคล้ายได้ยินว่าเมื่อไม่นานมานี้ผู้กล้าถูกพาตัวมาเมืองหลวงเพื่อฝึกฝนตัวเอง หากเป็ก่อนหน้าเขาคงยำเกรงอีกฝ่ายไม่น้อย แต่หลังจากแลกเปลี่ยนความรู้กับสมาชิกในสถานที่แห่งนั้น เขารู้ว่าผู้กล้าไม่นับว่าเป็อะไรเลย
เส้นทางยุติธรรมที่ไม่สมบูรณ์ ทั้งชีวิตเป็ได้แค่ผู้วิวัฒนาการลำดับหก แน่นอนว่าสังคมผู้วิวัฒนาการปัจจุบันของทวีปไอเดน ลำดับหกก็นับว่าสุดยอดมากแล้ว
สาวน้อยช่างคุยคนนั้นยังแบ่งปันข้อมูลอีกว่า ผู้กล้าคือิญญาที่สิงร่างคนตายเพื่อเป็หูเป็ตาให้กับเทพเ้านอกโลก และยังเป็เครื่องมือของเหล่าทวยเทพในโลกนี้คอยใช้ขัดขวางบรรดาเทพมาร
สิ่งที่เรียกว่าผู้กล้า มันต่างจากสายลับตรงไหนกัน...
ชายวัยกลางคนลอบถอนหายใจในใจ ยิ่งรู้ข้อมูลมากยิ่งทำให้ความรู้สึกที่มีต่อผู้กล้าน้อยลง ดังนั้นพอได้ยินว่าตระกูลเบอร์วินกำลังประจบประแจงอีกฝ่าย เขารู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น
แน่นอนว่าทั้งหมดคือความรู้สึกในใจ ต่อหน้าลุงสามออสตันยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉย “ในเมื่อเป็การตัดสินใจของหัวหน้าตระกูล พวกเราคงทำอะไรไม่ได้”
หากเป็เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนเขาคงไม่ยอมรับ ทว่าตอนนี้มันต่างไปจากเดิมมากแล้ว ในเมื่ออีกฝ่าย้าส่งเขาไปยังสถานที่ผีสางอย่างเมืองนอแลนด์ อย่างนั้นชายวัยกลางคนก็ต้องเรียกร้องค่าตอบแทนให้คุ้มค่าเสียหน่อย
“แต่ผมมีข้อแม้ว่าต้องมอบบันทึกเงื่อนไขลำดับสองถึงสี่เส้นทางการค้า สมบัติวิเศษระดับสาม และบันทึกเงื่อนไขลำดับสี่เส้นทางสมุทรกับเส้นทางโลหิตให้กับผม และผมสามารถเลือกลูกน้องได้เอง”
ตอนนี้เขาพร้อมวิวัฒนาการไปสู่ลำดับสองของเส้นทางเงินตราแล้ว ส่วนลำดับสามและสี่ก็คงอีกไม่นานนัก ขอบันทึกเงื่อนไขล่วงหน้าจะได้ไม่ทำให้ทุกคนผิดสังเกต
“ปกติหลานไม่ได้สนใจเกี่ยวกับการวิวัฒนาการไม่ใช่เหรอ ทำไมครั้งนี้ถึงได้ขอบันทึกเงื่อนไขลำดับสองถึงสี่ได้ล่ะ” โทมัสสงสัย ออสตันแสร้งพ่นลมหายใจพลางพูดเสียงเศร้า
“ต้องไปสถานที่อันตรายอย่างเมืองนอแลนด์ ไม่เตรียมตัวคงไม่ได้หรอก ไม่รู้ว่าไปครั้งนี้จะได้กลับมาอีกเมื่อไหร่”
“นั่นไม่มีปัญหาเลย ลุงจะคุยกับปู่ของหลานให้” โทมัสกล่าวด้วยน้ำเสียงเห็นใจ แถมค่าตอบแทนที่ออสตันเรียกร้องไม่ได้มากมายอะไร “แล้วหลานจะเอาบันทึกเงื่อนไขลำดับสี่เส้นทางสมุทรกับเส้นทางโลหิตไปทำไม? สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์อะไรกับหลานนี่”
หอการค้าแดนดิไลออนมีบันทึกเงื่อนไขที่มีลำดับต่ำกว่าห้าอยู่มากมาย สิ่งเหล่านี้สามารถทำสำเนาขายได้เรื่อยๆ ทำให้ไม่มีค่ามากนัก ทว่าเนื่องจากการจ้องมองของศาสนจักรทั้งหลาย พวกเขาจึงไม่ค่อยขายพวกมันออกไปถ้าไม่จำเป็
แน่นอนว่าต้องเอาไปแลกเปลี่ยนกับสมาชิกคนอื่น... ออสตันไม่อาจบอกความจริงได้ เขาตัดสินใจโกหกออกไป “คนรู้จักของผมกำลังมองหาบันทึกเงื่อนไขทั้งสองเส้นทางนี้ แต่หากทำการซื้อขายผ่านหอการค้าแน่นอนว่าผมจะได้ส่วนแบ่งแค่ 30%”
โทมัสพยักหน้าคล้ายเข้าใจ ก่อนจะพูดคุยกับออสตันเื่อื่นแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายไปพัก หลังออกมาจากอการค้าแดนดิไลออนสาขาใหญ่ ชายวัยกลางคนที่มุ่งตรงกลับคฤหาสน์ทันที
5K
