ดาหวันเรียนจบประถมได้ถูกส่งไปเรียนต่อที่ปีนัง ส่วนนารินยังไม่จบและอยากเรียนต่อที่โรงเรียนของพ่อ จนนารินอายุ 14 ปี ซึ่งตรงกับวันเกิดของเธอพอดี แต่พ่อของเธอกลับติดธุระด่วนต้องรีบไปต่างจังหวัดทันที และทิ้งเธอไว้กับแม่เลี้ยงลำพัง 2 คน ในคืนนั้นฝนที่ตกหนัก คนเป็แม่ได้เกิดความ้าทางเพศสูง คนที่เป็สามีก็ไม่อยู่ เธอทรมานมากจนขาดสติ จึงเดินเข้าไปที่ห้องลูกสาวก็คือนาริน จึงได้ลงมือข่มขืนเธอที่อายุเพียง 14 ปี อย่างทารุณและป่าเถื่อนที่สุด เธอระบายออกด้วยร่างกายที่เป็ชายของเธอ ทำให้นารินเ็ปแทบขาดใจ เพราะเธอยังเด็กมาก ถึงจะมีร่างกายที่โตเกินวัยก็ตาม แต่ช่องทางรักของเธอทนรับไม่ไหว ถึงกับหมดสติไปด้วยความเ็ป แต่คนเป็แม่ก็ยังคงไม่หยุด จนเกือบสว่างที่เธอได้สติคืนมาก็เห็นนารินที่นั่งร้องไห้ อยู่ที่หัวเตียงเธอก็รู้ทันทีว่าเธอได้ทำเื่ที่เลวร้ายที่สุดลงไปกับเด็กสาวที่เธอเลี้ยงมาเหมือนลูกแท้ๆเธออยากจะปลอบใจลูกเลี้ยงมาก แต่ภายในใจเธอก็เ็ปไม่น้อยเธอจึงเลือกที่จะใส่เสื้อผ้าและบอกขอโทษลูกเลี้ยงก่อนเดินจากไปปล่อยให้นารินนั่งร้องไห้เสียใจกับสิ่งที่แม่ของเธอทำไว้กับเธอจนเกือบสว่าง ทำให้ร่างกายเธอบอบช้ำไปทั้งตัว โดยเฉพาะที่ช่องทางรัก ที่ฉีกขาดมีแต่คราบเืและน้ำเชื้อที่แม่ของเธอหลั่งเอาไว้บนที่นอนและช่องทางรักของนาริน
เมื่อคนเป็แม่ถือกระเป๋าลงมาจากชั้นบนเพื่อออกจากบ้านหลังนี้ไป ก็พบกับดาหวันที่เรียนจบกลับมาถึงบ้านในวันนี้ เธอก็เห็นกระเป๋า สีหน้าของแม่ที่มีแต่คราบน้ำตาและแววตาที่เ็ป แม่ได้บอกกับดาหวัน
“ดา แม่เสียใจ แม่ขอโทษ แม่คงอยู่ดูแลพวกลูกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว แม่ทำผิดพลาดลงไปอย่างให้อภัยไม่ได้ แม่ฝากดูแลน้อง คอยปลอบใจน้อง ปกป้องน้องไม่ห่างแทนแม่ด้วย ยกโทษให้กับบาปกรรมในครั้งนี้ของแม่ด้วยนะลูก สัญญากับแม่ได้มั้ย ดาหวันว่าจะอยู่ดูแลน้องไปตลอดชีวิตไม่ทิ้งน้องไปไหนและขอให้น้องอโหสิให้แม่ด้วย แม่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆแม่ขอโทษ และนี่จดหมาย แม่ฝากให้พ่อด้วย เมื่อพ่ออ่านก็จะเข้าใจ แม่ลาก่อนนะลูกรัก อภัยให้แม่เลวๆ คนนี้ด้วย”
เมื่อแม่จากไป ดาหวันไม่คิดจะรั้งหรือแม้แต่หันกลับไปมอง แต่เธอรีบวิ่งขึ้นไปหาน้องสาวเธอบนห้องอย่างสงสัยและร้อนใจมาก เพราะเธอรู้มาตลอดว่าแม่ของเธอป่วย และตัวเธอเกิดขึ้นมาได้ยังไง ถึงแม่จะรักเธอมากก็ตาม เธอไปถึงหน้าห้องก็ค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างช้าๆ เพราะเธอไม่อยากคิดว่า เื่ที่เธอกลัวจะเป็ความจริง แต่เธอก็ไม่ได้คิดผิดภาพที่เห็นตรงหน้ามันก็ชัดเจนแล้วว่า นารินถูกแม่ของเธอข่มขืนจริงๆ เมื่อคืน เธอมาช้ากว่ากำหนดแค่คืนเดียว เครื่องขึ้นบินไม่ได้เพราะติดพายุ กว่าเครื่องจะขึ้นบินได้เธอก็เสียเวลาไปเป็คืน เซอร์ไพรส์วันเกิดของนารินกลายเป็เื่ที่เธอต้องถูกแม่แท้ๆ ของดาหวันข่มขืนและสร้างาแทางใจให้เธออย่างสาหัส
ดาหวันเดินเข้าไปกอดนารินที่นั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้อย่างหนักอยู่บนเตียงนอนของตัวเอง นารินสะดุ้งสุดตัวและพยายามผลักไสเธอออกไปเพราะคิดว่าเป็แม่ที่จะทำร้ายเธออีกร่างกายเธอรับไม่ไหวแล้วจริงๆ นารินเ็ปมากที่สุดจนแทบขาดใจ
“ไม่นะ ขอร้องล่ะ หยุดได้แล้ว หนูรับมากกว่านี้ไม่ไหวแล้วจริงๆแม่ปล่อยหนูไปเถอะ หนูเจ็บ”
ดาหวันได้ยินคำพูดของนารินที่ไม่แม้แต่แหงนหน้ามองเธอ ดาหวันกอดเธออีกครั้งพร้อมกับลูบหัวเธอเบาๆ อย่างปลอบโยน และพูดเสียงสะอื้นเหมือนคนร้องไห้ ซึ่งเธอกำลังร้องไห้จริงๆแต่หัวใจเธอต่างหากที่ร้องไห้เ็ปเพราะสงสารน้อง ที่แม่แท้ๆของเธอทำรุนแรงกับเด็กสาวในอ้อมกอดเธอคนนี้ได้สาหัสนัก น้ำตาของดาหวันไม่ได้ไหลออกมา แต่มันตกในหัวใจเธอ
“น้องรินนี่พี่ดาเอง พี่กลับมาแล้วไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะพี่กลับมาหาเธอแล้ว”
นารินผละออกจากอ้อมกอดของดาหวันช้าๆแล้วแหงนหน้ามองเธอ ถึงตาของนารินจะพล่ามัวไปด้วยน้ำตาก็ตาม แต่เธอก็แน่ใจได้ว่าคนรูปร่างสูงยาวตรงหน้าเธอคือ ดาหวันจริง เมื่อเธอเห็นแบบนั้น จึงไม่รอช้า โผเข้าไปกอดพี่สาวไว้แน่นอย่างกับหาที่พักพิง ดาหวันทั้งดีใจและปวดร้าวในเวลาเดียวกัน เมื่อน้องสาวระบายออกมาให้เธอฟังทั้งน้ำตาที่ไหลไม่หยุด
“พี่รู้มั้ย เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเค้า เค้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแม่จะทำกับเค้าแบบนี้ได้ แม่เข้ามาหาเค้า เค้าก็คิดว่าแม่แค่อยากมานอนด้วยเฉยๆ เลยไว้ใจ แต่ความไว้ใจของเค้ากลับทำร้ายเค้าสาหัสนัก แม่ข่มขืนเค้าอย่างโหดร้ายที่สุด ด้วยไอ้นั่นของผู้ชาย แม่เป็แม่แท้ๆ พวกเรานะ ทำไมแม่ถึงมีไอ้นั่น แล้วยังมาข่มขืนเค้าที่เป็ลูกสาวแท้ๆ ของแม่อีก แม่ทำกับเค้าแบบนี้ได้ยังไง ทำไมแม่ทำแบบนี้กับเค้า เค้าเ็ปมากเหลือเกินพี่ดา”
นารินกอดดาหวันแน่นกว่าเดิมและใช้เล็บจิกลงไปกลางหลังเธอจนเืซึมออกมาทำให้เธอรู้ว่าน้องสาวต้องทรมานใจมากแค่ไหน เธอได้แต่กอดปลอบใจ และจูบไปที่หน้าผากอย่างรักและห่วงใย ในเวลาไม่นานคนเป็พ่อที่รีบกลับมาเพราะภรรยาโทรตามจึงรีบวิ่งขึ้นมาบนห้องลูกสาวก็เห็นสภาพห้องที่ดูไม่ได้ และลูกสาวแท้ๆที่ร่างกายไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า มีร่องรอยช้ำไปทั้งตัว เมื่อนารินเห็นว่าพ่อเธอกำลังจะก้าวเข้ามาหา เธอก็ะโเสียงดัง
“ออกไปนะ อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามาใกล้รินเลย รินขอร้อง”
เมื่อคนเป็พ่อได้ยินลูกสาวแท้ๆแทนตัวเองว่า ริน ไม่ใช่ลูกอีกต่อไป เขาก็รู้ทันทีว่า ลูกสาวภายในใจเธอ ไม่ไว้ใจผู้ใหญ่อีกต่อไป แม้กระทั่งเขาเองที่เป็พ่อแท้ๆ เพราะนารินคิดมาตลอดว่า แม่คือแม่ผู้ให้กำเนิดเธอ พ่อทำท่าจะบอกอะไรบางอย่างกับนาริน แต่ดาหวันห้ามไว้ แล้วเดินไปหาพ่อโดยหยิบจดหมายในเสื้อโค้ทของเธอให้พ่อ
“แม่บอกว่า เมื่อคุณอ่านจะเข้าใจเองทุกอย่างค่ะ ตอนนี้แม่ออกไปจากบ้านนี้แล้วด้วยความรู้สึกผิด แม่ไม่ได้เอาอะไรของคุณติดตัวไปเลย นอกจากกระเป๋าเดินทางของแม่ใบเดียว”
คนเป็พ่อมองหน้าดาหวัน ก็รู้ว่าลูกสาวคนโตที่ไม่ใช่สายเืของเขา ก็มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็คนนอกเช่นกัน เด็กทั้ง 2 คน กำลังเว้นระยะห่างจากเขาออกไป ดาหวันเองก็กลัวว่าคนเป็พ่อ จะทำร้ายเธอ เพื่อแก้แค้นแทนนาริน เมื่อพ่อเอื้อมมือจะมาจับไหล่เธอ เธอก็รีบถอยหลังออกไปอย่างเร็วพร้อมกับเสียงะโของนาริน
“อย่าแตะต้อง พี่ดานะ ไม่งั้นรินจะฆ่าตัวตายให้คุณดู”
คนเป็พ่อเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รีบถอยหลังออกห่างจากดาหวันทันที และบอกกับดาหวันเบาๆ
“ดา พ่อฝากน้องด้วย ต่อไปนี้ พ่อยกนารินให้ดาหวันดูแลนะลูก เพราะพ่อคิดว่านารินคงไม่เชื่อใจพ่อเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ทั้งน้ำเสียงคำพูดและแววตา มันไม่ใช่ลูกสาวพ่อคนเดิมอีกแล้ว ตอนนี้พ่อคือคนแปลกหน้าสำหรับพวกลูกไปแล้ว และอีกเื่ฝากบอกน้องเื่แม่ด้วย บอกความจริงทั้งหมด เผื่อน้องจะรู้สึกดี ถ้ารู้ความจริง อย่างน้อยก็ทำให้หยุดร้องไห้ได้ก็ยังดี เพราะดวงตาของนารินบวมแดงมาก เหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มาหลายชั่วโมง”
ดาหวันยิ้มที่มุมปากทำให้คนเป็พ่อที่มองอยู่ใจหายวาบเธอพูดกับคนเป็พ่อก่อนจะปิดประตูใส่
“ถ้าเื่นี้เกิดขึ้นกับดา โดยน้ำมือคุณ ดาคงทนไม่ได้ ฆ่าตัวตายไปนานแล้วค่ะ”
คำพูดสุดท้ายของลูก ทำให้คนเป็พ่อกลัวมาก แต่คิดอะไรไม่ออก ได้แต่เปิดจดหมายอ่าน
“ฉันขอโทษในสิ่งที่ฉันทำลงไปกับนารินเมื่อคืนนี้ มันคงสร้างาแภายในใจให้ลูกของคุณมาก เหมือนกับที่ฉันเคยเจอ และไม่ใช่แค่ลูกคุณ ดาหวันเองก็คงจะมีแผลในใจเช่นกัน เพราะลูกสองคนฉันเลี้ยงเขามาด้วยกัน พวกเธอรักใคร่กันมากโดยเฉพาะดาหวันที่ปกป้องนารินทุกอย่าง รักั้แ่พบนารินครั้งแรก คอยช่วยฉันเลี้ยงดูนารินไม่เคยห่าง ถึงแม้จะต้องไปเรียนไกลถึงปีนังก็ยังไม่อยากจะไป เื่ที่ฉันอยากจะบอกและอยากจะขอคุณครั้งสุดท้ายเพื่อลูกสองคนของพวกเรา ฉันฝากดาหวันให้คุณเลี้ยงดูส่งเสียเธอเรียน ฉันไว้ใจคุณมากที่สุดว่าคุณเป็คนดีกว่าฉันที่จะไม่ขาดสติ จนไปข่มขืนลูกเลี้ยงแบบฉันแน่นอน และถ้าหลังจากนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นระหว่างคุณกับลูกๆขอให้คุณเข้าใจพวกเธอด้วย ว่าคนเป็แม่อย่างฉันที่พวกเธอไว้ใจมาก ทำร้ายจิตใจพวกเธอไว้หนักหนามาก ฉันขอให้คุณใจเย็นกับลูกที่มีาแในหัวใจด้วย และถ้าในอนาคตมีอะไรเปลี่ยนแปลงอีกครั้งระหว่างดาหวันกับนารินขอให้คุณทำใจรับมันให้ได้ ปล่อยให้พวกเธอตัดสินใจกันเองคอยมองดูพวกเธอด้วยความรักอยู่ห่างๆ ก็ พอ ฉันจะไม่ขออะไรจากคุณไปมากกว่านี้อีกแล้ว นอกจากเื่ลูกของเราตอนนี้ฉันท้องได้สองเดือนกว่า ถ้าลูกคลอดเมื่อไหร่ฉันจะพาเขาคืนให้คุณเอง ไม่ต้องออกตามหาเรา ฉันสัญญาว่าฉันจะคืนลูกให้กับคุณเพราะฉันรู้ตัวแล้วว่าคนแบบฉันไม่เหมาะจะดูแลใครเลย ลาก่อนค่ะ สามีที่รักของฉัน”
เมื่ออ่านจดหมายจบเขาก็เข้าใจในสิ่งที่ภรรยาเขียนทิ้งไว้ ซึ่งมันตรงกับความคิดของเขาเหมือนกัน ว่าเขาควรปล่อยลูกสองคนและเฝ้ามองห่างๆ คอยส่งเสียให้พวกเธอเรียนจนจบ
ทางด้านนารินกับดาหวัน ดาหวันกลับไปนั่งลงบนเตียงแล้วบอกเื่แม่ให้เธอฟัง เมื่อนารินฟังจบก็มองตาพี่สาวที่เธอคิดมาตลอดว่าคือสายเืเดียวกันแต่กลับไม่ใช่ เธอทั้งสองไม่มีความเกี่ยวโยงกันทางสายเืเลยแม้แต่น้อย ในเวลานี้คนที่นารินไว้ใจมากที่สุดกลับเป็ดาหวัน คนที่เธออยากอยู่ใกล้ๆมากที่สุดก็คือดาหวัน เธอทั้งดีใจและเสียใจ ที่ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆนารินทุบลงไปบนอกของดาหวันแล้วตัดพ้อเธอ
“ทำไมถึงไม่มีใครบอกเื่นี้กับเค้าเลยสักคน ทั้งเื่แม่ที่ไม่ใช่แม่แท้ๆ เื่แม่ที่ป่วยและมีสองเพศ ถ้าเค้ารู้มาก่อน เค้าจะได้ระวังตัวมากกว่านี้ ทำไมถึงไม่บอกเค้าให้เร็วกว่านี้ ทำไมคะ”
ดาหวันที่โดนนารินทุบอย่างแรงจนเจ็บหน้าอก จึงดึงเธอเข้ามากอดแล้วตอบเบาๆ ทั้งน้ำตา
“พี่ขอโทษค่ะ พวกเราไม่คิดว่าจะเกิดเื่แบบนี้ขึ้น ทุกคนก็อยากอยู่แบบครอบครัวที่สมบูรณ์โดยที่มีพ่อกับแม่และเราสองคน พวกเราไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจะเกิดเื่แบบนี้ขึ้นกับน้องริน พี่ดาขอโทษ นารินพี่ดาขอโทษ”
นารินที่เ็ปทั้งร่างกายและจิตใจ ทนรับรู้ความจริงอะไรอีกต่อไปไม่ได้ เธอทุบไปกลางหลังของดาหวันอย่างแรงสุดเท่าที่กำลังเธอมีเหลืออยู่ ก่อนจะหมดสติไป ด้วยความเ็ป
3K
