จันทร์หม่น
จันทร์หมองหม่นเปรียบดังคนอย่างฉัน
เจ็บช้ำทุกวี่ทุกวัน ์แกล้งกันเกินไป
ใจหมองหม่นเมื่อเจอะเจอคนใจร้าย
เจ็บช้ำตั้งมากตั้งมาย เ็ปไม่หายไม่คลายเลย
* ในทุกๆอณู ของความเจ็บช้ำ
จันทราคมขำ ข้าขอจำนรรจ์ได้ไหม
** ต้องรอเท่าไร ระทมจะหายไปดวงจันทร์รู้บ้างไหม ว่าเมื่อใดจะอวสาน
โสมเ้าไม่ตอบ ไม่มอบความชื่นบานจันทร์หมองเมฆาผ่าน หม่นยาวนานยามค่ำคืน
ชีวิตของฉัน เหมือนจันทร์ยามราตรี ที่ท้องนภีล้วนมีเมฆหมดบดบัง
จันทราคมขำ ข้าขอจำนรรจ์ได้มั้ย
(ซ้ำ **/**)