๑๙
การบ้านแนะแนว
ข้าพเ้าฝัน เป็ฝันในคืนวันอังคารที่ ๙ กรกฎาคม ๒๕๖๗ ในตอนนี้ข้าพเ้าย้อนอดีตไปเมื่อครั้งเรียนมัธยมปลาย
วิชาแนะแนวสำหรับข้าพเ้านับว่าเป็วิชาน่าเบื่อจริงเจียว แม้นวิชานี้จักไม่ตัดเกรด แต่มีเพียง ผ่าน กับ ไม่ผ่าน เท่านั้นก็เถิด
อาจารย์กัลยาเป็ครูสอนวิชาแนะแนวแกอยู่วัยทอง อายุอานามประมาณ ๕๐ มีผิวขาว ไว้ผมสีดอกเลา ผมหยิกแลยาวประบ่า หูยาวแลไม่กาง ติ่งหูยาว ใส่ต่างหูที่มีลักษณะเป็วงแหวนอันใหญ่ๆ ๑ คู่ ริมฝีปากทาลิปติกสีแดงกุหลาบ ริมฝีปากบนหนากว่าริมฝีปากล่าง หน้าตามีริ้วรอยแลตีนกาพอสมควร จมูกเบี้ยวเล็กน้อย ดั้งหัก สวมแว่นตาเหล็กสีทองรูปทรงวงรี ใส่ชุดกระโปรงผ้าไหมสีชมพู สวมรองเท้าคัทชูสีดำ
อาจารย์กัลยาได้มอบหมายงานอันน่าเบื่อแก่นักเรียนมัธยมปลายรวมทั้งข้าพเ้า
"นักเรียนคะ ในวิชานี้นักเรียนจะต้องทำรายงานส่งครูนะคะ หัวข้อรายงานก็คือ "อาชีพที่ฉันอยากเป็" โดยนักเรียนจะต้องเขียนรายงานเกี่ยวกับอาชีพที่นักเรียนอยากเป็ จากนั้นก็ต้องวิเคราะห์อาชีพที่นักเรียนอยากเป็ด้วยนะ"
"ทำกี่หน้าคะครู" หัวหน้าห้องถามอาจารย์กัลยา
"ไม่น้อยกว่า ๑ หน้าค่ะ"
"โหหหหหห" เสียงนักเรียนอุทานดังลั่น
"กำหนดส่งวันที่ ๒ กันยายนนะคะ ถ้าใครไม่ส่ง ติด มผ"> [1] นะคะ
"หูววววว" เสียงอุทานของนักเรียนดังขึ้นอีก
...
การเขียนรายงานเกี่ยวกับอาชีพที่อยากเป็นี้ ดูไม่ยากอันใดสำหรับคนที่เรียนระดับปริญญา แต่สำหรับเด็กม.ปลายนั้น คงเป็เื่หนักหนาเอาการเลยเทียวกับการเขียนรายงาน ๑๐ หน้า แล้วไหนจักการวิเคราะห์อีก จักเอาอะไรมาวิเคราะห์ให้ครบ ๑๐ หน้า ข้าพเ้าได้แต่คิดในใจแลคิดว่า
"อาจารย์กัลยาแกคงขู่ให้นักเรียนกลัวเล่นๆ มอผงมอผอเหี้ยอะไรไม่มีทั้งนั้นแหละ" ข้าพเ้าคิดในใจแล้วตั้งปณิธานเกี่ยวกับรายงานนี้ว่า
"กูไม่ทำ"
...
ข้าพเ้าปล่อยให้เวลาผ่านเลยไปนับแรมเดือน กระทั่งถึงวันที่ ๒ กันยายน ซึ่งเป็วันกำหนดส่ง ข้าพเ้าก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาว แลเมื่อถึง่สอบปลายภาค คือวันที่ ๑๖ กันยายน ข้าพเ้าก็งานเข้าอย่างเต็มรัก
มันเป็่ที่ข้าพเ้ากำลังนั่งสอบวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐาน ม.ปลาย ข้าพเ้าซึ่งแต่งตัวด้วยเสื้อนักเรียนสีขาว กางเกงสีกากี เข็มขัดสีน้ำตาลมีหัวเข็มขัดสี่เหลี่ยมสีทอง ถุงเท้าสีน้ำตาล รองเท้าสีน้ำตาลถอดไว้หน้าห้องสอบ แล้วมานั่งบนเก้าอี้ไม้เก่า โต๊ะก็เป็โต๊ะไม้เก่าสีเหลืองทอง เก้าอี้ก็สีเดียวกันกับโต๊ะ เสียดายตรงที่เก้าอี้แลโต๊ะไม่สวยด้วยว่ามีรอยเขียนลิขวิดแลปากกา เต็มไปด้วยข้อความต่างๆ นานาที่ชวนปวดหัว
"มิคขายตูด"
"เจนขายhee โทร. ๐๘๔๑๒๓xxxx"
"ปานdoorใหญ่"
"พ่อไอ้น็อตชื่อสมชาย"
"กันต์ Love ไวตามิลค์"
"แขกดอกทอง"
"ทีมงานทางผ่าน"
"ทีมงาน jeaw หวาน"
"..."
ในระหว่างที่ข้าพเ้ากำลังทำเครื่องหมายกากบาทลงบนกระดาษคำตอบด้วยปากกาน้ำเงินบนโต๊ะเก้าอี้ที่เปื้อนคำอุบาทว์ๆ เ่าั้ สักพักข้าพเ้ารู้สึกได้ว่ามีบุคคลปริศนาเดินมาทางข้างหลังข้าพเ้า จนข้าพเ้าเห็นเงาตะคุ่มๆ
"นายทวีโรจน์!!!"
หญิงคนนั้นเรียกข้าพเ้า เป็เสียงของอาจารย์กัลยา ครูสอนวิชาแนะแนวนั่นเอง
"ครับ" ข้าพเ้าทักทายอาจารย์ด้วยสีหน้างุนงง
"เธอยังไม่ส่งงานครูเลยนะนายทวีโรจน์ เธออยากติด มผ รึไง"
ข้าพเ้าอึ้งไปสามวินาทีเห็นจักได้ ก่อนจักตอบอาจารย์
"ผมทำไม่ถูกอะครับอาจารย์ วิเคราะห์วิแคะอะไรตั้ง ๑๐ หน้า ไม่ทราบจะเอาอะไรมาวิเคราะห์ครับ"
"แล้วเธอจะประกอบอาชีพอะไรในอนาคตล่ะ"
ข้าพเ้าอึ้ง หยุดคิดไปสิบวินาทีเห็นจักได้
"เอ่อออออออ" ข้าพเ้าอุทานพร้อมเกาศีรษะแกรกๆ
ความจริงข้าพเ้าอยากเป็นักพากย์หนังมากๆ เพียงแต่ว่าอาชีพนี้มันเป็แดนสนธยาแลหาข้อมูลยาก ข้าพเ้าไม่ทราบเลยว่าจักไปเอาข้อมูลเกี่ยวกับอาชีพนี้ที่ไหนดี เผอิญว่าบิดาของข้าพเ้า้าให้ข้าพเ้าศึกษาต่อมหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช สาขาวิชาภาษาไทย เพื่อจบการศึกษาเป็ครูภาษาไทย แลบิดาข้าพเ้าก็จักให้เมียของแก (ซึ่งไม่ใช่มารดาของข้าพเ้านั้น) ใช้เส้น "ฝาก" เข้าโรงเรียนในอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ฉันนั้นอาชีพ "ครูภาษาไทย" จึงเป็คำตอบที่ข้าพเ้าตอบอาจารย์กัลยาไป
"ครูภาษาไทย" ครับ
"ครูภาษาไทยเหรอ...งั้นเธอก็เข้าห้องสมุดไปหาหนังสือวิชาภาษาไทยมาอ่านแล้วเอาเนื้อหาบางส่วนของหนังสือมาตอบตามความเข้าใจของเธอสิ "
"ต้องส่งวันไหนครับ"
"เธอมีเวลาถึงวันที่ ๒๐ กันยาเท่านั้นนะนายทวีโรจน์ ถ้าเลยวันที่๒๐ แล้วเธอไม่ส่ง ครูจะให้ มผ เธอนะ เข้าใจ๊!"
ข้าพเ้าอ้าปากค้างพร้อมทั้งหน้าซีด แล้วจึงตอบอาจารย์กัลยาด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจว่า
"ครับ"
หลังจากนั้นอาจารย์กัลยาก็เดินออกไปจากห้องสอบ ข้าพเ้าจึงทำข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐานต่อไป แลเมื่อข้าพเ้าทำข้อสอบเสร็จข้าพเ้าก็ตรงดิ่งไปที่ห้องสมุดทันที
ภาพจำสุดท้ายของฝันตอนนี้คือข้าพเ้าอ่านหนังสือภาษาไทยเพื่อจักนำเนื้อหาไปเขียนรายงาน ซึ่งข้าพเ้ายอมรับโดยดุษณีว่าข้าพเ้าไม่เข้าใจความหมายของคำว่า"วิเคราะห์" ดังนั้นข้าพเ้าจึงลอกเนื้อหาจากหนังสือมาทั้งดุ้นในลักษณะของ copy-paste! แลอาจผิดสังกัปของอาจารย์กัลยาที่้าให้นักเรียนเขียนรายงานแบบวิเคราะห์ไม่ใช่แบบคัดลอก
ในโลกแห่งความเป็จริง ข้าพเ้าก็มิเข้าใจดอกว่าคำว่า "วิเคราะห์" แท้ที่จริงมันคืออันใดกันแน่ ด้วยเหตุนี้เองกระมังข้าพเ้าจึงไม่ประสบความสำเร็จในการเรียน แลข้าพเ้ามักวิพากษ์วิจารณ์ตนเองเสมอว่า ข้าพเ้ามีสมองเพื่อเรียนได้สูงสุดแค่ มัธยมศึกษาปีที่ ๖ เท่านั้น ในระดับปริญญาซึ่งมีการวิเคราะห์มากมาย มันจึงป่วยการสำหรับข้าพเ้าหากจักศึกษาต่อถึงขั้นนั้น
อย่างไรก็ตาม แม้นข้าพเ้าจักทึกทักว่าข้าพเ้าเรียนได้สูงสุดชั่วแค่ ม.๖ แต่ข้าพเ้าก็ฝืนศักยภาพตนเองจนเรียนปริญญาตรีใบที่ ๒ ในปรัตยุบัน
ข้าพเ้าไม่รู้ดอกว่าในที่สุดข้าพเ้าได้ส่งรายงานแก่อาจารย์กัลยาหรือไม่ หรือถ้าส่งแล้วข้าพเ้าส่งภายในวันที่ ๒๐ หรือเปล่า ฤๅว่างานที่ข้าพเ้าส่งไปอาจารย์กัลยาอาจถือเป็โมฆะแล้วแจก "มผ" แก่ข้าพเ้าหรือไม่ ก็สุดวิสัยที่ข้าพเ้าจักพึงทราบได้ เพราะฝันมันพลันอวสานเสียก่อนในเช้าวันพุธที่ ๑๐ ก.ค. ๒๕๖๗
จ๊ะ เสือไบ
๑๒ ก.ค. ๒๕๖๗
[1] มผ หมายถึง ไม่ผ่าน
![พิษสวาทรัก..ปริศนามรณะ[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086893_23174633.webp)
5K
