ตอนที่สิบ ผีฟ้าเอย
“ดีมากอาเจ็ก เดี๋ยวพวกเราเปิดห้องแถวห้องหนึ่งของพ่อกำนันเป็ที่ประชุมของพวกเราชั้นจะเป็คนดูแลสถานที่และเขียนรายชื่อต่างๆไว้บนกระดานดำ--”
และรายละเอียดอีกสองสามอย่าง ซึ่ง อาเจ๊กก็เดินออกไปอย่างสบายอารมณ์คดาหวังว่าจะได้รายได้จากดอกเบี้ยของมือต่างๆที่เข้าร่วมแชร์ หารู้ไม่ว่ามันมีโอกาสการล้มสูงมาก
ตามทฤษฎี วงแชร์จะมีรายได้ตลอดกาลหากทุกคนร่วมมือและซื่อสัตย์กันตลอดกาลแต่จะเป็ไปได้ในโลกความจริงหรือ?
แบบเดียวที่ในหนังจีนแนวเซียนพนันเราได้เสตรทฟลัช โฟร์การ์ด แต่ในโลกความเป็จริงโอกาสสูงกว่ามากๆที่จะไม่ได้ไพ่อะไรเลยนั่นเอง
คนที่เข้าร่วมและไม่ชำระหนี้ตามแชร์อาจจะไม่ใช่คนที่ไม่ซื่อสัตย์ เขาอาจจะเป็เพียงแค่คนที่ไม่อาจแบกภาระดอกเบี้ยหน้ามืดของแชร์ได้ที่หากประมูลดอกเบี้ยไปในราคาสูงอาจจะเทียบเท่ากับต้องจ่ายดอกเบี้ยเกินกว่ายี่สิบเปอร์เซ้นของยอดเงินภายในระยะเวลาที่ส่งแชร์เลยก็เป็ได้
แต่ท่าทางใบหน้าที่ยิ้มจากไปของของอาเจ๊กก็คงไม่อาจหายไปจากใจของผมได้
ตอนนี้คนยังคงมีความสดใสอยู่เพราะไม่มีโซเชี่ยลมีเดียสินะ
เลยคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองที่โดนเบี้ยวแชร์คือความโชคร้าย
หากได้รับรู้ว่าที่โดนเบี้ยวแชร์ไม่ใช่ความโชคร้ายแต่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะระบบมันออกแบบมาส่งผลอย่างนั้นก็คงสายเกินไปสูญเสียเงินที่เก็บมาตลอดชีวิตไปจนหมดแล้ว
นี่คือสัจธรรมของชีวิตเรา
คิดว่าคนรวยโง่หรือที่เลือกเล่นหุ้นหรือตราสารหนี้ต่างๆไม่ได้เล่นแชร์ที่ดอกเบี้ยดูดีขนาดนี้?
ผมจ่ายเงินให้กับแม่ชบาเ้าของร้ายขายน้ำแข็งหวานเย็นและให้ไอ้ห้อยไอ้โหนเก้บข้าวของ
“จะไปไหนกันต่อหรือพี่เจิดนงพะงากับผกากรองไปไกลลิบๆโน่นแล้ว เราจะเร่งขี่ม้าตามไปดีไหมพี่เจิด”
“ใช่จ๊ะพี่เจิด พี่คุยนานไปหน่อย”
ไอ้ห้อยไอ้โหนพูดจาสลับกัน
“ไม่ล่ะข้ามีเื่ต้องไปทำที่ห้องสมุดประชาชนเสียหน่อย”
“ห้องสมุดประชาชน?”
ใช่แล้ว ห้องสมุดประชาชน ด้วยความที่ผม้าข่าวสารบ้านเมืองบ้าง
ผมเลยนำไอ้ห้อยไอ้โหนเดินไปตามเส้นทางที่จะมีห้องสมุดอยู่ผม้าอ่านหนังสือพิมพ์และสารานุกรมของโลกใบนี้ว่าสามารถเทียบกับโลกเดิมที่ผมจากมาได้หรือไม่ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงเพลงที่ทำให้หัวใจของผมเย็นเฉียบ
“ผีฟ้าเอย ผีปู่ผีตา”
นางรำคนหนึ่งหน้าตาสวยงามร้องเพลงผีฟ้าเต้นรำอยู่กลางตลาด
ชม้ายชายตามองไปรอบๆ ชายหนุ่มน้อยใหญ่เหลียวมองด้วยความสนใจ
ผมก็จ้องมองพักหนึ่ง
“พี่พี่ ไปดูวงนางรำคนสวยนั้นไหมจ๊ะพี่เจิด”
“ใช่ใช่ รูปหล่ออย่างพี่อาจจะได้รำคู่กับเธอก็ได้”
“ผีฟ้าเอยเจื้อยแจ้วเจรจา”
เสียงใสหวานแหววของนางรำทำให้จิตใจเป็สุขคนในบริเวณทำหน้าตาเคลิบเคลิ้ม แม้แต่สาวๆที่อิจฉานางรำที่หน้าตาสวยงามก้ยอมรับว่าหน้าตาเสียงร้อง การรำของนางรำนั้นสวยงามจริงๆ
ผมถีบไอ้ห้อยไอ้โหนอย่างอ่อนโยน
จนพวกนั้นคะมำลงกับพื้น
“โธ่ลูกพี่ ถีบกันอีกแล้ว”
“อู๊ยเจ็บ”
ใช้ได้ท่าทางความเ็ปจะช่วยให้คนพ้นจากมนต์สะกดได้ตามหลักแนวโชวเน็นที่สามารถทำร้ายตนเองเพื่อให้ตนเองหายจากมนต์สะกด
“ไม่ต้องทำอะไรไร้สาระตามข้ามา ข้าจะรีบไปรีบกลับก่อนฟ้ามืด”
ตูไม่อยากอยู่ในตลาดที่มีผีฟ้าอยู่หรอกนะเว้ยผมคิดในใจ
1K
