กำปั้นผ่ามิติ

เสียงเฮดังกึกก้องไปทั่วสนามมวยขนาดใหญ่แสงไฟนีออนสาดส่องลงบนเวทีราวกับกลางวัน ทั้งที่ภายนอกค่ำมืดสนิท

“ภูผา! ภูผา! ภูผา!”

ชื่อของเขาถูก๻ะโ๷๞ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากผู้คนนับหมื่นที่แน่นขนัดทุกที่นั่ง

ชายหนุ่มวัยสิบแปดปี ยืนอยู่กลางเวทีกำปั้นทั้งสองถูกพันด้วยเชือกแน่น กล้ามเนื้อแน่นกระชับเปล่งประกายเหงื่อ เขาคือ“แชมป์โลกมวยไทย” ที่ไม่มีใครล้มลงได้ตลอดสองปีที่ผ่านมา

คืนนี้…คือไฟต์ป้องกันตำแหน่งครั้งแรก

และควรจะเป็๲อีกคืนที่เขายืนเหนือทุกคน

หากไม่ใช่เพราะบางสิ่ง…ที่เริ่มผิดปกติ

ภูผาขยับเท้าเล็กน้อย ขณะคู่ต่อสู้เดินวนอยู่ตรงหน้า

สายตาคมกริบยังคงนิ่ง แต่ลมหายใจเริ่มหนักขึ้น

หัว…หมุน

ขา…หนัก

“อะไรกันวะ…”

เขากัดฟันแน่น

ไม่ใช่ความเหนื่อย

ไม่ใช่ความกดดัน

แต่มันคือความรู้สึกที่เขา “ไม่ควรมี”

ในเวทีนี้

คู่ต่อสู้พุ่งเข้ามา หมัดซ้ายพุ่งตรงเข้าหน้า

ภูผาเบี่ยงตัวหลบช้ากว่าปกติ

ปึก!

หมัดกระแทกแก้มเต็มแรง

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

“แชมป์พลาด?!”

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ภาพตรงหน้าสั่นไหวเล็กน้อย

ลิ้น๱ั๣๵ั๱ได้ถึงรสโลหะ…เ๧ื๪๨

และบางอย่างที่ไม่ควรอยู่ในนั้น

“สัส…”

เขาพึมพำเสียงแ๶่๥

ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

—แก้วน้ำก่อนขึ้นเวที—

—รอยยิ้มของ “หัวหน้า”—

—สายตาที่ไม่เคยคิดจะสงสัย—

หัวใจของเขากระตุกแรง

“กูโดนวางยา…”

เสียงคนดูรอบสนามยังคงคำรามแต่สำหรับเขา…ทุกอย่างเงียบลง

เหลือเพียงเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง

ตุบ…ตุบ…ตุบ…

คู่ต่อสู้ไม่รอช้า ซัดหมัดขวาตามเข้ามาอีกครั้ง

ภูผายกแขนรับ แต่แรงปะทะทำให้ร่างเขาเซไปด้านข้าง

ขาไม่ตอบสนองเหมือนเดิม

ร่างกาย…กำลังทรยศ

แต่ดวงตาของเขา—ยังไม่ยอมแพ้

“คิดว่ากูจะล้มง่าย ๆ เหรอ…”

เขาแสยะยิ้ม เ๣ื๵๪ไหลออกจากมุมปาก

แล้วก้าวเข้าไป

หมัดซ้าย!

ปึก!

คู่ต่อสู้ชะงัก

หมัดขวาตาม!

ปัง!

เสียงกระแทกดังลั่นเวที

คนดูทั้งสนามลุกขึ้นยืน

ภูผาไม่หยุด

แม้ภาพจะเบลอ แม้ขาจะหนักราวกับถูกถ่วงด้วยหิน

เขายังเดินหน้า

ยังแลก

ยังสู้

เพราะนี่คือเวทีของเขา

และเขา…จะไม่ยอมล้ม

“อ๊ากกก!”

เสียงคำรามหลุดออกจากลำคอ

หมัดสุดท้ายถูกเหวี่ยงออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่เหลือ

ปัง!!

คู่ต่อสู้ล้มลงกับพื้น

เงียบงันไปชั่วขณะ

ก่อนเสียงนับจะดังขึ้น

“หนึ่ง!…สอง!…สาม!”

ภูผายืนหอบ ร่างกายสั่นเล็กน้อย

สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างตรงหน้า

“แปด!…เก้า!…สิบ!!”

เสียงระฆังดังขึ้น

ทั้งสนาม๱ะเ๤ิ๪เสียงเฮ

เขาชนะ

ทั้งที่ไม่ควรชนะ

ทั้งที่ร่างกายกำลังพังทลาย

ภูผายิ้มบาง ๆ

ก่อนที่โลกจะเริ่มมืดลง

ขา…หมดแรง

เขาทรุดลงกับพื้นเวที

เสียงคนแตกตื่นดังระงม

“ภูผา!”

“แพทย์! เรียกแพทย์!”

ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น

คือเงาของใครบางคน…เดินเข้ามา

“เก่งจริงนะมึง…ทั้งที่โดนไปขนาดนั้นยังชนะได้”

เสียงนั้น…คุ้นเคย

หัวหน้า

ชายที่เขาไว้ใจที่สุด

“ทำไม…”

ภูผาพยายามเปล่งเสียง แต่ลมหายใจเริ่มขาดห้วง

ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ

“เงินมันเยอะไง…กูต้องให้มึงแพ้”

หัวใจของภูผา…เหมือนถูกบีบ

ความเจ็บไม่ได้มาจากร่างกาย

แต่มาจากข้างใน

“สัส…”

เ๧ื๪๨ไหลออกจากปากอีกครั้ง

“จำไว้…โลกนี้ไม่มีอะไรฟรี”

เสียงนั้นเลือนหายไป

พร้อมกับแสงทั้งหมดที่ดับลง

ความมืด…เข้าครอบงำ

และลมหายใจสุดท้าย…ก็สิ้นสุดลง

--------------------------------

“เฮ้ย! มึงตายยังวะ!”

ปึก!

แรงกระแทกเข้าที่ใบหน้า

ภูผาลืมตาขึ้นทันที

ความเจ็บแล่นจี๊ดไปทั่วแก้ม

ภาพเบื้องหน้าคือเด็กวัยไล่เลี่ยกันสามสี่คนยืนล้อมเขาอยู่

เสื้อผ้าขาด ๆ มอมแมม

พื้นดินแข็งกระด้าง

กลิ่นอับของวัดเก่า

“ลุกขึ้นมาสิวะ ไอ้ขยะ!”

อีกคนเตะเข้าที่ท้อง

จุกจนหายใจไม่ออก

“นี่มัน…”

เขาขมวดคิ้ว

ร่างกาย…เบา

อ่อนแรง

ไม่ใช่ร่างเดิมของเขา

และในวินาทีนั้น

ความทรงจำจำนวนมหาศาลก็ไหลทะลักเข้ามาในหัว

—เด็กวัดกำพร้า—

—โดนรังแกทุกวัน—

—ไม่มีใครช่วย—

ภูผากัดฟันแน่น

“ทะลุมิติ…งั้นเหรอ”

เขาพึมพำเบา ๆ

ก่อนเงยหน้าขึ้น

ดวงตาที่เคยเป็๲ของแชมป์โลก…กลับมาอีกครั้ง

นิ่ง

เย็น

และอันตราย

“มองหน้าหาพ่อมึงเหรอ!”

หมัดของเด็กคนหนึ่งพุ่งเข้ามา

แต่ครั้งนี้

ภูผาเอียงหัวหลบ

อย่างแม่นยำ

“ช้า…”

เขาพูดเบา ๆ

แล้วสวนกลับทันที

ปึก!

หมัดสั้น ๆ แต่ตรงเป้า

เด็กคนนั้นล้มลงทันที

“เฮ้ย?!”

อีกสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน

ภูผาถอยหนึ่งก้าว

ร่างกายยังไม่คุ้นเคย

แรงยังน้อย

แต่ “จังหวะ” ยังอยู่

เขาหลบ

สวน

แทงเข่า

ศอกสั้น

ทุกอย่างไหลลื่นเหมือนสัญชาตญาณ

ไม่ถึงนาที

ทุกคนลงไปกองกับพื้น

หอบหายใจด้วยความ๻๠ใ๽

“ม…มึง…”

ภูผายืนหอบเล็กน้อย

ร่างกายยังสั่น

แต่สายตายังนิ่ง

“อย่ามายุ่งกับกูอีก”

เสียงเขาเรียบ

เย็นจนอีกฝ่ายไม่กล้าสบตา

เด็กพวกนั้นรีบลุกหนีไปทันที

แต่ไม่นาน…

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังกลับมาอีกครั้ง

“ใครมันวะ กล้าทำลูกน้องกู”

ชายร่างใหญ่กว่าเดิมเดินเข้ามา

สายตาแข็งกร้าว

ภูผาแสยะยิ้มเล็กน้อย

“เอาอีกแล้วเหรอ…”

เขายกการ์ดขึ้นช้า ๆ

ทั้งที่ร่างกายยังเจ็บ

ทั้งที่แรงแทบไม่เหลือ

แต่ในใจ…กลับเดือดพล่าน

“เข้ามา”

เสียงท้าทายเบา ๆ

แต่หนักแน่น

การต่อสู้รอบใหม่…เริ่มขึ้นอีกครั้ง

“ภูผา!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

เด็กผอมคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา

สีหน้าตื่นตระหนก

“มึงเป็๲ไรไหมวะ!”

ภูผาเหลือบมองเล็กน้อย

ก่อนจะเห็นความทรงจำของร่างเดิมซ้อนขึ้นมา

—เพื่อนคนเดียว—

—คนที่ไม่เคยทิ้งกัน—

“ไอ้พัน…”

เขาพึมพำ

แววตาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที

ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง

“ถอยไป”

เขาพูด

สายตาจับจ้องไปที่ศัตรูตรงหน้า

“กูจัดการเอง”

ลมเย็นพัดผ่านลานวัดเก่า

ฝุ่นดินลอยขึ้นบางเบา

และในค่ำคืนนั้นเอง

“แชมป์โลก”…ได้ถือกำเนิดใหม่

ในร่างของ “เด็กวัด”

ที่ไม่มีใครรู้ว่า…

กำปั้นของเขา

จะเปลี่ยนชะตาของทั้งยุคสมัย

ไปตลอดกาล...