วินาทีที่ฝ่าเท้าของยามหน้าบากลอยขึ้นจากพื้น...แววตาที่เคยแกล้งสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวของเด็กหนุ่มก็พลันแปรเปลี่ยนเป็ความว่างเปล่าที่ลึกล้ำดุจก้นเหว
ขวับ!
ทลายฟ้าใช้สองมือยันพื้นรับน้ำหนักตัวที่อ้วนท้วนก่อนจะอาศัยแรงเหวี่ยงตวัดขาถีบสวนเข้าไปที่ "หัวเข่า"ของชายหน้าบากเต็มเหนี่ยว!
กร๊อบ!!
เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นหวั่นไหวขาข้างนั้นพับงอผิดรูปในทิศทางที่น่าสยดสยอง ชายหน้าบากเบิกตาโพลงค้างกลางอากาศความเ็ปแล่นพล่านจนยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องร่างของมันก็ทรุดฮวบลงกองกับพื้นเหมือนตุ๊กตาไขลานที่สปริงขาดผึง
ยังไม่ทันที่อีกสองคนจะหายตะลึงทลายฟ้าอาศัยจังหวะที่มือยังยันพื้น คว้ากำทรายขึ้นมาเต็มกำมือแล้วสะบัดใส่หน้าสมุนทางซ้ายทันที!
"อ๊าก!! ตาข้า!!"
เมื่อตัดการมองเห็นไปหนึ่งทลายฟ้าก็ดีดตัวลุกขึ้นพุ่งเข้าประชิดชายทางขวาที่ยังยืนงงง้างหมัดฮุกซ้ายตอกอัดเข้าไปที่ "กล่องดวงใจ" กลางเป้ากางเกงอย่างแม่นยำ
ปึก!
ไร้เสียงร้อง...มีเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วง หน้าของมันเปลี่ยนจากสีแดงเป็เขียวคล้ำตัวงอเป็กุ้งต้ม สิ้นสภาพการต่อสู้ในหมัดเดียว
ทลายฟ้าคว้าไม้กายสิทธิ์จากมือของชายที่กำลังจุกจนตัวงอมาถือไว้เขามองดูมันแวบหนึ่ง... แม้จะไม่รู้วิธีร่ายเวทแต่น้ำหนักและความแข็งของไม้เนื้อดีปลายแหลมนี่... สำหรับเขา มันก็คือ 'เหล็กขูดชาร์ป' เกรดพรีเมียมดีๆ นี่เอง!
เด็กหนุ่มหันขวับกลับมาหาชายหน้าบากที่นอนกุมเข่าร้องโอดโอยมือข้างหนึ่งของมันยันพื้นเพื่อพยุงตัว... และนั่นคือเป้าหมาย
ฉึก!
"อ๊ากกกกกก!" เสียงกรีดร้องระลอกสองดังลั่นทุ่ง เมื่อทลายฟ้าปักปลายไม้แหลมทะลุฝ่ามือข้างนั้นตรึงติดกับพื้นดินเืสดๆ พุ่งกระฉูด ทลายฟ้าแสยะยิ้มเย็นะเืพึมพำประโยคที่เ้าของร่างเดิมคงไม่กล้าแม้แต่จะคิด
"มือที่ทำแต่เื่ระยำ... ก็ไม่ควรมีมันไว้!"
หางตาเหลือบเห็นไอ้ตัวที่โดนปาทรายเริ่มลืมตาขึ้นมาได้มันพยายามตะเกียกตะกายชักไม้กายสิทธิ์ที่เอวเพื่อสวนกลับทลายฟ้ากระชากไม้ออกจากมือเหยื่อรายแรกเืสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าแต่มิอาจหยุดยั้งความบ้าคลั่งร่างท้วมพุ่งเข้าประชิดตัวเหยื่อรายที่สองราวกับรถถังเบรกแตก
ฉึก!
ไม้กายสิทธิ์พุ่งแทงเข้าไปที่ไหปลาร้าของเหยื่อล็อกแขนข้างที่กำลังจะชักอาวุธจนขยับไม่ได้ ก่อนที่ความโหดร้ายจะตามมาติดๆ...เขาง้างเท้าเตะผ่าหมากเข้าไปที่จุดยุทธศาสตร์!
ชายคนนั้นตัวงอลงด้วยความจุกเสียดจนหน้าแทบแนบพื้นทลายฟ้าไม่ปล่อยให้มันได้กรีดร้อง เขาง้างหมัดซ้ายเต็มแรงเหวี่ยง ซัดเข้าที่ปากเต็มรัก!
ผัวะ!
ฟันหน้าทั้งแผงหลุดกระเด็นว่อนพร้อมลิ่มเืหัวของผู้ใหญ่สะบัดไปด้านหลังตามแรงหมัดเด็กชาย ก่อนร่วงลงไปนอนแน่นิ่งสลบเหมือดคาที่ "ปากดีนัก... แดกหมัดตูนี่!"
ทลายฟ้าสะบัดเืออกจากมือหันกลับมามองเหยื่อรายสุดท้าย... ไอ้หน้าบากที่ขาหักและมือทะลุมันมองปีศาจในร่างเด็กหนุ่มด้วยความหวาดกลัวสุดขีดพยายามใช้มืออีกข้างที่ยังดีอยู่ ตะเกียกตะกายเอื้อมไปหาไม้กายสิทธิ์ของตัวเองเพื่อหวังจะร่ายเวทบทสุดท้าย
หมับ!มือข้างนั้นถูกฝ่าเท้าของทลายฟ้าเหยียบกดไว้แน่นจนจมดิน
"อ๋อ... อยากได้ไอ้นี่เหรอ?" ทลายฟ้าถามเสียงเรียบเขาหยิบไม้กายสิทธิ์อันนั้นขึ้นมา ควงเล่นในมือหนึ่งรอบก่อนจะโน้มตัวลงไปจ้องตาชายหน้าบาก ั์ตานั้นไร้ซึ่งความเมตตาปรานี
"เอาไปสิ 2 อันเลย"
ฉึก!
"อ๊ากกกก!" ไม้กายสิทธิ์ถูกตอกทะลุฝ่ามือ ทีเดียวทั้ง 2 ข้างตรึงร่างนั้นไว้กับพื้นหญ้าอย่างสมบูรณ์แบบราวกับตรึงกางเขนนักโทษปะา
เสียงกรีดร้องบาดหูทำให้ทลายฟ้าเริ่มรำคาญร่างกายของคีลหอบจนตัวโยน หัวใจเต้นรัวเร็วเกินขีดจำกัดแต่สัญชาตญาณนักฆ่ายังไม่จบงาน เขาง้างหมัดขวาขึ้นสูง สายตาจับจ้องไปที่ขมับเตรียมจะทุบกะโหลกเพื่อให้เสียงน่ารำคาญนี้เงียบไปตลอดกาล
แต่ทว่า...
หมับ!
ข้อมือของเขาถูกใครบางคนคว้าไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก!
ทลายฟ้าชะงักกึกสัญชาตญาณสั่งให้สะบัดหลุดแล้วสวนกลับทันทีเพราะคิดว่าเป็ศัตรูแต่หางตาเหลือบไปเห็นท่าทีของเบลเสียก่อนสาวใช้ผู้าเ็รีบร้อนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ทั้งที่แผลยังเจ็บเธอทิ้งตัวลงกราบแทบเท้าชายผู้มาใหม่ ตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกต้องลมพายุ
ทลายฟ้าเงยหน้ามองเ้าของมือปริศนา...
ชายวัยกลางคนอายุราว40 ปีกลางๆ รูปร่างสมส่วน ไม่ผอมแห้งแต่ก็ไร้มัดกล้ามแบบนักรบสวมชุดหรูหราสีน้ำเงินขลิบทองดูภูมิฐานใบหน้าคมเข้มประดับหนวดเคราที่ตัดแต่งอย่างดี และที่สำคัญ...ผมสีดำสนิทและโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากคีลราวกับพิมพ์เดียวกัน
ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองทลายฟ้านิ่งลึกล้ำจนอ่านอารมณ์ไม่ออก
ทลายฟ้าค่อยๆลดหมัดลง ผ่อนลมหายใจที่หอบถี่
‘ใครวะ?’
532
