วันต่อมา ทุกคนไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันเมื่อไปถึงคิมกับริวก็เดินห่างกันจนพี่รินอดแซวไม่ได้
พี่ริน: แหม๋... เดินห่างกันจังเลยนะสองคนเนี่ย
คิมกับริว ทำท่ากระอักกระอวนใจจากนั้นเดินไปได้สักพัก ทั้งสองก็เดินแยกกันไปคนละทาง
พี่ริน: นี่ริว พี่ว่าเราอ่ะเลิกงอลคิมเค้าได้แล้วนะ อีกไม่นานเขาก็จะไปเรียนต่อแล้ว กว่าแกสองคนจะได้เจอกันก็อีกหลายปี ไม่คิดจะเข้าไปคุยกับเขาหน่อยหรอ
คิมเดินเที่ยวไปเรื่อยแต่แล้วก็บังเอิญ เดินมาเจอริวอีก ริวจึงหยุดถาม
ริว: จะไปเล่นเครื่องอะไรป่าวไปกันมั๊ย
คิม: อืม... ไปก็ได้
ทั้งสองเดินเข้าไปเล่นรถไฟจักรวาลอวกาศ ริวพาคิมไปนั่งหลังสุดของรถไฟ เมื่อรถไฟออกตัวเนื่องจากคิมที่ไม่ชอบเครื่องเล่นที่มืดๆเสียวๆเท่าไร ก็เลยหลุดกรี๊ดลั่นริวเห็นคิมกรี๊ด เขาก็หัวเราะคิมใหญ่จากนั้นริวก็จับมือคิมแล้วดึงคิมเข้ามาซบอกตามด้วยการเอามือมาบังหัวคิมไว้เพราะกลัวจะไปโดนอะไรเข้า
เมื่อลงจากรถไฟคิมก็เดินไปเล่นชิงช้า์ต่อ
คิม: มึงจะไปเล่นชิงช้า์ไหม
ริว: ไม่อ่ะ กูไม่ค่อยชอบเท่าไหร่มึงไปเล่นเถอะ
คิมจึงเดินไปต่อแถวเพื่อจะขึ้นชิงช้า์เมื่อถึงคิวของคิม ขณะที่คิมเข้าไปนั่ง และพนักงานกำลังจะปิดประตู
ริว: เดี๋ยวก่อนครับพี่
ริวที่เปลี่ยนใจ วิ่งมาอย่างรวดเร็ว
ริว: ขอผมนั่งด้วยอีกหนึ่งคนครับ
พนักงานจึงเปิดประตูและให้ริวเข้าไปนั่งชิงช้า์เริ่มเคลื่อนตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ
ริว: คิม กู...ขอโทษนะ
คิม: ขอโทษเื่อะไร
ริว: ก็... เื่ที่ กูงอลมึงอ่ะ
คิมนั่งเงียบสักพักน้ำตาของเขาก็ไหลออกมา
ริว: เอ้ย นี้มึงร้องไห้ทำไมเนี่ย
คิม: ก็มึงอ่ะ ไม่ยอมพูดกับกูแถมยังทำหน้าบึงใส่ตลอดเวลา
คิมถึงกับร้องไห้
ริว: ร้องไห้เลยหรอขี้แงจัง
คิม: ก็ที่เป็แบบนี้เพราะใครกันล่ะ
คิมหยิกไปที่แขนของริว
ริว: โอ้ย โอ๋ๆ อย่าร้องเลยนะ กูขอโทษ
ริวพูดพร้อมกับใช้มือลูบหัวคิมไปด้วย
คิม: งั้นกูถามหน่อยสิทำไมมึงถึงงอลกู
ริว:ก็มึงชอบทำอะไรโดยที่ไม่บอกกูก่อน แถมยังทำเื่อันตราย ไม่ปรึกษากูสักคำ
คิม: ก็ถ้ากูบอกมึงแล้วมึงจะยอมให้กูทำไหมล่ะ ถ้าเกิดวันหนึ่ง มึงถูกยิงอีกแล้วไม่โชคดีรอดมาแบบรอบนี้อีก กูจะทำยังไง กูทนไม่ได้หรอกนะที่จะต้องอยู่ด้วยความระแวงว่าจะมีใครมาทำร้ายมึงกับครอบครัวรึไม่ถ้าไม่สะสางให้มันจบ
ริวถึงกับทำหน้าจ๋อย
ริว: กูรู้แล้ว กูถึงมาง้อมึงอยู่นี้ไง
คิม: กู ไม่ ให้ อภัย
ริว: แล้วมึงจะให้กูทำยังไงอ่ะมึงถึงจะหายโกรธกู
คิม: มึงต้องเป็ทาสกู หนึ่งวัน
ตัดภาพมาที่คิมนั้นสั่งให้ริวพาตนไปที่ร้านยิงเป้า
คิม: ยิงให้โดนทุกเป้า ถ้ายิงไม่โดนกูไม่หายงอล
ริวใช้ทักษะทั้งหมดที่มียิงโดนทุกเป้า พ่อค้าถึงกับกุมขมับที่ต้องยกตุ๊กตาทั้งร้านให้ริวแต่ริวบอกเอาแค่ตัวเดียว
ริว: เอาตัวไหน
คิม: ลองทายดูสิว่ากูชอบตัวไหน
ริว: พี่ครับช่วยเอาตุ๊กตาควายที่อยู่ตรงนั้นมาให้หน่อยครับ
เ้าของร้านจึงดึงตุ๊กตามาให้ริวจากนั้นริวก็ยื่นตุ๊กตาให้คิม
คิม: ตุ๊กตาควายเนี่ยนะ นี้มึงหลอกด่ากูป้ะเนี่ย
ถึงคิมจะบ่น แต่เขาก็กอดตุ๊กตาไว้แน่น
ทั้งสองเดินมาต่อแถวเครื่องเล่นปันจี้จั๊ม
คิม: ะโปันจี้จั๊ม แล้วะโว่าขอโทษครับ
ริวทำตามอย่างไม่ลังเลเมื่อเขาะโลงไปริวก็ะโว่า
“ ผมขอโทษครับบบบ....รักคิมที่สุดดดด...... อยากหอมแก้มคิมมมมมม.......
ทำเอาคิมที่ยืนดูอยู่ตรงนั้นเขิลอายสายตาผู้คนไม่น้อย ถึงแม้ผู้คนที่ได้ยินจะไม่รู้ว่าคิมชื่ออะไรแต่พวกเขาก็พอจะเดาออกเพราะริวมากับคิม
ริว: หายโกธรกูหรือยัง
คิม: ยัง มึงต้องพากู ไปเลี้ยงข้าว
ตัดมาที่คิมกำลังนั่งกินข้าวหมูกรอบและไก่ย่างอย่างเอร็ดอร่อยต่อหน้าริวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
คิม: กินไก่ไหม
ริว: กินๆๆ
คิม: ไม่ได้ ต้องตามใจกูดิ่มึงไม่มีสิทธิ์เลือก
ริว: แต่กูหิวนิ่ ขอกูสักคำหน่อยน้าๆๆ
คิมใจดี จึงป้อนไก่ให้หนึ่งคำริวทำท่าดีใจเหมือนเด็กน้อยได้ของเล่น
ริว: พี่ครับ ขอสั่งไก่
คิม: ใครบอกให้สั่ง ห้ามสั่ง
ริวจะสั่งไก่มากิน แต่คิมไม่อนุญาติ
ริว: ใจร้ายอ่า
คิม: นั่งเฉยๆไปเลย
ริว: นั่งเฉยๆ
ริวทำท่านั่งนิ่งๆ ไม่ขยับ
คิม: อย่าขยับนะ
จากนั้นคิมก็เอานิ้วไปจิ้มแก้มริวเล่นด้วยความสะใจ
คิมเดินจูงมือริวไปที่หน้าร้านขายแมลงทอด
คิม: พี่ครับ แมงมุมกับแมงป่องทอดอันละเท่าไหร่ครับ
ริวทำหน้าใ
แม่ค้า: แมงป่องร้อยหนึ่งแมงมุมสองร้อยจ่ะ
คิม: งั้นเอาอย่างละอันครับ
จากนั้น คิมก็ยื่นแมงป่องให้ริวกิน
คิม: อ้ะ กินซะ
ริว: โห่ว มึงไม่ให้กูกินข้าวแต่ให้มากินแมงป่องทอดแทนเนี่ยนะ
คิม: จะกินไม่กิน ถ้าไม่กินไม่หายงอลนะ
ริวถึงกับเหงื่อออกท้วมตัว
ริว: กินก็ได้ แต่ขอทำใจแปป
ริว บ่นเป็ระยะๆเนื่องจากต้องกินแมงป่อง
ริว: มึงกูหลอนมาก เอาว้ะมันต้องลองครั้งแรกมันก็ต้องมี ฮือTTเอาแล้วนะ
คิม: เออ
ริว: โอ้ย ยากว่ะ
คิมยิ้มหัวเราะเมื่อริวกัดเข้าไปคำแรก
ริว: อื้อหื้อ!แข็งมากเลยมึง
ริวถอนหายใจ
ริว: รู้สึกเหมือนไม่ได้หายใจเลยเดี๋ยวนะ อร่อยว่ะ
คิม: ห๊ะ อร่อยหรอ ว่าไป
ริว: จริงๆ ลองป่าว
ริวหักหางแมงป่องแล้วป้อนเข้าปากคิม
ริว: เป็ไง อร่อยไหม
คิม: อืม เห้ย อร่อยเฉยเลยว่ะ
หลังกินแมงป่องเสร็จคิมก็ยื่นแมงมุมมาให้ริวกิน
ริว: มึง มันมีขนด้วย
คิม: ก็ใช่ไงแมงมุมมันก็ต้องมีขนป่าวว้ะ
ริว: ทำใจยากกว่าแมงป่องอีกว่ะไม่รู้จะเอาเข้าปากองศาไหนเลย
คิม: มึงก็หักขามันมากินสิ
ริวจึงเริ่มกินจากส่วนขา
ริว: อืม อร่อยดีว่ะ
คิมสงสัยจึงลองหยิบมากิน
คิม: แหวะ ไม่เห็นอร่อยเลยอันนี้กลิ่นแรงมาก ขึ้นจมูกเลย
ริว: มาเดี๋ยวกูกินให้หมดเอง
จากนั้นริวก็โชว์กินแมงมุมจนหมด
ริว: รสชาติเหมือนปลากรอบ
คิมถึงถึงกับอึ้งไปเลยเพราะเขาไม่คิดว่าริวจะกินได้
ต่อไป....
คิม:มึงไปเต้นหน้าเวทีแข่งกับพวกนั้นสิ
มีคอนเสิร์ตเล็กๆกำลังจัดแสดงอยู่ข้างล่างเวที มีผู้คนเต้นเต็มไปหมด ริวไม่รอช้า วิ่งเข้าไปแจมกับกลุ่มคนที่กำลังเต้นด้วยแถมดูท่าว่าเขาจะชอบ เพราะริวนั้นเต้นด้วยท่าทางสนุกสนาน
สุดท้าย….
คิม: มึงต้องเข้าบ้านผีสิง คนเดียว
ริว: คนเดียวเลยหรอว้ะมึงเข้าเป็เพื่อนกูหน่อยสิ
คิม: ไม่ได้ มึงต้องพิสูจน์ความกล้าเข้าไปคนเดียว
คิม รู้ว่าริวกลัวผี จึงสั่งให้เข้าเล่นบ้านผีสิงคนเดียวริวยืนทำใจอยู่สักพักก็เดินเข้าไป
เวลาผ่านไปนานพอสมควรแต่ริวก็ยังไม่ออกมาจากบ้านผีสิงคิมที่ยืนรออยู่ด้านนอกรู้สึกแปลกใจว่าทำไมริวถึงไม่ออกมาสักที ด้วยความเป็ห่วงเขาจึงตัดสินใจ เดินเข้าไปในบ้านผีสิงเพื่อตามหาริว
คิมเดินเข้าไปได้สักพักก็เจอผีประมาณห้าตัวมารุมหลอก คิมโดนผีวิ่งไล่ เขาวิ่งหนีมาเรื่อยๆก็รู้สึกว่ามีใครบางคนจู่โจมมาจากด้านหลังแล้วกอดเขาไว้แน่น
คิม: ไอ่ริว!
ใช่แล้ว คนที่กอดคิมไว้ คือริวนั้นเอง
คิม: ริว ทำไมมึงไม่ยอมออกไป
ริว: ก็กูรอใครบางคนเข้ามา
คิม: แผนสูงนักนะมึง
จากนั้นริวก็หอมไปที่แก้มของคิมฟ้อดใหญ่ต่อหน้าผีห้าตัวที่ยืนดูอยู่
คิม: เห้ย มึงทำอะไรเนี่ย อายเค้า
ริว:กูจะปล่อยก็ต่อเมื่อมึงหายงอลกูแล้ว
คิมเงียบไปสักพัก
ริว: ถ้าไม่หายงอล จะจูบอีกนะ
บทสนทนาของทั้งสองทำเอาผีห้าตัวที่ยืนมองอยู่ รู้สึกเขิลไปด้วย
คิม: เออๆ กูยอมแล้ว ยอมแล้วก็ได้
ริว: จริงนะ
คิม: อืม... ปล่อยกูได้แล้ว
คิมกับริวจึงกลับมาคืนดีกันทั้งสองเดินจูงมือกันออกมาจากบ้านผีสิง
ตัดภาพมาที่พี่รินกับป้าอั๋นที่นั่งรอริวกับคิมอยู่ เมื่อพี่รินมองไปที่ทั้งสองก็พบว่าทั้งสองเดินจับมือกันอยู่ และกำลังตรงมาที่พี่รินเธอจึงเข้าใจว่าริวและคิมคงจะคืนดีกันแล้ว
พี่ริน: แหม่ๆ หายไปนานเลยนะไปเที่ยวไหนกันมาจ๊ะ
ริว: โห้วเยอะแยะเลยครับพี่รินแถมยังได้แฟนกลับมาด้วย
พี่รินกับป้าอั๋นยิ้มใหญ่คิมเขิลจึงตีไปที่แขนของริว
พี่ริน: อ้อพี่ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ เดี๋ยวมา
ป้าอั๋น: ริน ป้าไปด้วย คิม ริวป้าฝากดูกระเป๋าให้ด้วยนะ
ขณะที่ทั้งสองนั่งรอป้าอั๋นและพี่รินก็บังเอิญมีลุงขายข้าวเกรียบว่าว เดินผ่านมา ริวจึงซื้อข้าวเกรียบมานั่งกินกับคิมแต่กินแผ่นเดียวกันแบบไม่หัก ยิ่งแผ่นข้าวเกรียบเหลือน้อย ทั้งสองก็ยิ่งเขิลยิ่งละลาย...
หลายวันต่อมายิ่งเข้าใกล้วันที่คิมต้องไปเรียนต่อมากเท่าไหร่ ริวยิ่งกระวนกระวายมากเท่านั้น
เนื่องจากตอนนี้พี่ริน้าให้คิมเตรียมตัวเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยจึงไม่ได้ให้คิมทำงานเป็ รปภ. แล้ว
คิมเดินทางมาเยี่ยมลุงทุนและริวที่บริษัทตอนเลิกงาน
คิม: ไอ่ริว เลิกงานแล้วไปกินหมูจุ่มกันไหม เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง
ริว: ได้ๆ
ณ ร้านหมูจุ่ม
คิม: ร้านนี้ อร่อยสุดแล้วในระแวงนี้มึงต้องลองหมูนุ่ม โครตอร่อยอ่ะ
ริว: อืม อร่อยว่ะทำไมวันนี้ถึงพามากินหมูจุ่มว้ะ
คิม: ก็ตอนวันเกิดมึงอ่ะกูสัญญาไว้ว่าจะพามึงมาเลี้ยง แต่ก็ไม่ได้พามึงมากินสักที ตอนนี้กูก็พามาแล้วนะถือว่าชดเชยให้ก็แล้วกัน
ริวยิ้มออกมา อย่างมีความสุข
ริว: แล้ว มึงต้องเดินทางวันไหนอ่ะ
คิม: เดือนหน้าอ่ะ
ริว: หรอ
ริวทำหน้าเศร้า
ริว: ถ้ามึงไปแล้วกูต้องเหงามากแน่ๆเลย
คิม: หน่า ไม่แหงาหรอกเดี๋ยวกูโทรหามึงทุกวันเลย
ริว: จริงอ่ะ สัญญานะ
คิม: อืม สัญญา
ริว: ถ้ากินเสร็จแล้วมึงไปที่ๆหนึ่งกับกูได้ไหม
คิม: ได้ดิ่ ที่ไหนว้ะ
ตัดภาพมาที่ริวพาคิมนั่งรถกลับมาที่บริษัท
คิม: มึงพากูกลับมาที่บริษัททำไมเนี่ย
ริวไม่ได้พูดอะไรเขาเดินจูงมือคิมแล้วพาขึ้นไปบนด่านฟ้าของบริษัท เมื่อคิมเดินมาถึงก็พบว่าบนด่านฟ้านั้นถูกประดับตกแต่งไปด้วยแสงไฟสีส้ม และกีต้าร์ พร้อมกับดอกกุหลาบสีขาวอย่างสวยงามลมเย็นๆที่พัดผ่านกับวิว้าที่มองออกไปแล้วสามารถเห็นเมืองทั้งเมือง
คิม: โห่ว ริวนี้มึงขึ้นมาตกแต่งด่านฟ้าตอนไหนเนี่ย
ริว: ั้แ่เมื่อเช้าแล้ว สวยไหม
คิมจ้องไปที่ดวงตาของริว
คิม: สวยมาก
ทั้งสองนั่งชมวิวด้วยกันริวหยิบกีต้าร์ขึ้นมาดีดให้คิมฟัง ทั้งสองนั่งซบไหล่ และจับมือกันโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรก็โรแมนติกแล้ว
ริวกระซิบไปที่หูคิม
“กูโครตชอบมึงเลยว่ะคิม”
คิมยิ้มเขิล ทำตัวไม่ถูก
ริว: ถ้ามึงไปเรียนที่นู้นมึงอย่าลืมกูนะ
คิม: กูไม่มีวันลืมมึงได้หรอก
ริว: สัญญานะ
คิมยิ้มและหัวเราะเบาๆ
คิม: สัญญา
จากนั้นทั้งสองก็เกี่ยวก้อยกัน
ริวหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมาจากกระเป๋า
คิม: อะไรน่ะ
ริว: ส่งมือมาสิ่
ริวหยิบแหวนราคาแพงในกล่องออกมาแล้วสวมแหวนที่นิ้วนางให้คิม
ริว: กูจองมึงแล้ว ไปอยู่นู้นมึงห้ามแอบไปมีแหม่มที่ไหนเด็ดขาด
คิม: โอ้โห้ ถึงกับจองไว้ก่อนเลยหรอ
ริว: ใช่ อยู่นู้นผู้หญิงฝรั่งสวยๆเยอะจะตาย ถ้าพวกนั้นเห็นแหวนวงนี้ จะได้รู้ ว่ามึงมีคู่หมั้นแล้ว
คิมดีใจมากเขายิ้มทั้งน้ำตาจากนั้นคิมก็หยิบแหวนอีกวงในกล่อง มาสวมให้ริวบ้าง
คิม: มึงก็เหมือนกันระหว่างที่กูไม่อยู่ ถ้าแอบไปมีคนอื่นล่ะก็ กูจะกลับมาหักขามึง
ริว: ครับผม!
จากนั้นคิมก็สวมกอดริวทันที
11K
