โลกหมื่นมิติ

   เรื่องรางเกี่ยวกับทักษะภาพมายาและความฝันของเผ่าจิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหางนั้นไม่ได้เป็นความลับเลย ทุกคนรู้ว่าที่เผ่าจิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหางสามารถทำแบบนั้นได้เป็นเพราะว่าพวกมันเข้าใจธาตุทั้งเก้าได้อย่างเชี่ยวชาญ

   แต่โลกที่กว้างใหญ่นี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครที่สามารถเชี่ยวชาญธาตุทั้งเก้าได้ แต่ถึงจะเชี่ยวชาญแล้วยังไงสุดท้ายพวกเขาก็ไม่สามารถสร้างภาพมายาและความฝันแบบที่เผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางทำได้

   ในช่วงแรกเรื่องเหล่านี้ส้างความสงสัยให้กับเผ่าพันธุ์ทั้งหลายเป็นอย่างมาก จนสุดท้ายพวกเขาก็หาข้อมูลจากการจับสมาชิกของเผ่าจิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหางมาได้และอ่านความทรงจำจนทำให้รู้ว่าถ้าทักษะภาพมายาและความฝันนั้นเป็นทักษะสืบทอดทางสายเลือด

   ถ้าไม่มีสายเลือดที่บริสุทธิ์ที่สุด (หมายถึงมีเก้าหาง) จะไม่สามารถปลุกความสามารถนี้ได้เด็ดขาด หลังจากที่เผ่าพันธุ์ทั้งหลายรับรู้ความลับนี้พวกเขาก็ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาแต่สุดท้ายก็ล้มเหลวทั้งหมด

   ต้องยอมรับว่าทักษะของสิบเผ่าสัตว์อสูรชั้นสูงนั้นน่ากลัวอย่างมากและยากที่จะลอกเลียนแบบยกตัวอย่างเช่นการทำสุราวานรวิญญาณของเผ่าวานรสวรรค์ ทักษะด้านมิติของเผ่าพยัคฆ์ขาวแม้จะมีเผ่าพันธุ์ไม่น้อยที่เชี่ยวชาญด้านมิติแต่ก็เทียบเผ่าพยัคฆ์ขาวได้ยาก และยังมีทักษะภาพมายาและความฝันของเผ่าจิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหางอีกทั้งหมดต่างก็เป็นทักษะที่น่าเกรงขามทั้งนั้น

   แค่สามเผ่าก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้วไม่ต้องพูดถึงเผ่าอีกเจ็ดเผ่าเลยเพราะแต่ละเผ่านั้นมีความแข็งแกร่งที่แตกต่างกันอย่างมากโดยเฉพาะพี่ใหญ่อย่างเผ่ามังกร

   ไผ่ดึงสติตัวเองออกมาจากความคิดเมื่อได้ยินเสียงกายเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ตรงหน้า ไผ่ก้มลงไปมองก็เห็นว่าลูกจิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหางทั้งสองตัวกำลังขยับและพยายามจะลืมตาขึ้น

   ไผ่ที่เห็นแบบนั้นจึงรีบเก็บร่างของจิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหางเข้าไปในมิติลึกลับส่วนตัว ก่อนจะอุ้มจิ้งจอกน้อยทั้งสองตัวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

   สาเหตุที่ไผ่ทำแบบนี้ก็เพื่อให้มันได้เห็นหน้าของเขาเป็นคนแรก พวกมันจะได้คิดว่าไผ่คือครอบครัวของมัน ไผ่อุ้มจิ้งจอกน้อยทั้งสองเอาไว้พร้อมกับมองพวกมันด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและใบหน้าแสดงความอ่อนโยนออกมา

   จิ้งจอกน้อยทั้งสองค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อมันลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าไผ่มันก็ร้องออกมาเบา ๆ ด้วยเสียงเล็ก ๆ

   จิ้งจอกน้อยทั้งสองใช้ใบหน้าเล็ก ๆ ของพวกมันถูไปมาที่หน้าอกของไผ่อย่างยินดี ทั้งสองทำแบบนั้นอยู่สักพักก่อนจะร้องออกมาด้วยความหิว

   ไผ่ไม่รู้จะหานมจากไหนให้จิ้งจอกน้อยทั้งสองกิน จึงรีบสำรวจแหวนมิติของตนเองว่าพอมีอะไรที่สามารถให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองกินได้มั่ง หลังจากหาดูสุดท้ายก็ต้องผิดหวังเพราะว่าในแหวนมิติของเขาไม่มีอะไรเลย

   ไผ่จึงมองไปที่ร่างของแม่จิ้งจอกในมิติลึกลับและคิดจะเอานมจากแม่จิ้งจอกที่พึ่งตายไปให้ทั้งสองกิน แต่ก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไปเพราะว่าแม่จิ้งจอกนั้นตายไปแล้วอีกทั้งยังตายเพราะร่างกายถูกพิษร้ายแรงมา ถ้าเกิดจิ้งจอกน้อยกินเข้าไปอาจจะติดพิษแล้วตายได้

   ขณะที่สำรวจมิติลึกลับอยู่นั้นไผ่ก็มองไปเห็นน้ำนมปฐพีเข้า ไผ่จึงหัวเราะออกมาแล้วรีบตักน้ำนมปฐพีออกมาสองถ้วยแล้วว่างเอาไว้ตรงหน้าให้จิ้งจอกน้อยกิน เจ้าตัวเล็กทั้งสองได้กลิ่นหอมของน้ำนมปฐพีก็อดใจไม่ไหวรีบกินอย่างรวดเร็ว

   ไผ่มองจิ้งจอกน้อยทั้งสองด้วยแววตาสงสารแล้วพึมพำออกมา “เมื่อกลับไปฉันจะหาเพื่อให้พวกเจ้าทั้งสองเอง เชื่อว่าพวกเจ้าทั้งสองจะต้องดีใจอย่างแน่นอน”

   ในขณะที่จิ้งจอกน้อยกำลังกินน้ำนมปฐพีอยู่นั้นไผ่ก็มองสำรวจร่างกายของแม่จิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหาง เมื่อสำรวจแล้วไผ่ก็พบว่าแก่นแท้ต้นกำเนิดโลหิตหายไปหมดไม่มีหลงเหลืออยู่เลย

   ที่สำคัญแก่นพลังของแม่จิ้งจอกนั้นเต็มไปด้วยพิษที่รุนแรงจนทำให้แก่นพลังถูกกัดกร่อนจนเสียหายไผ่จึงเข้าใจว่าแม่จิ้งจอกได้ใช้พลังของตัวเองดึงเอาพิษทั้งหมดไปไว้ที่แก่นพลังเพื่อไม่ให้เป็นอันตรายต่อลูกของมัน

   ไผ่ก้มลงมองจิ้งจอกน้อยทั้งสองก็รู้สึกได้ถึงแก่นโลหิตที่เข้มข้นอย่างมากแผ่ออกมาจากร่างกายของทั้งสอง เมื่อเห็นเช่นนั้นไผ่ก็เข้าใจได้ในทันทีว่าแม่จิ้งจอกรู้ว่าตัวเองกำลังจะตายจึงเสียสละและแบ่งแก่นแท้ต้นกำเนิดโลหิตออกเป็นสองส่วนแบ่งให้ลูกของมันทั้งสองตัว

   เขาอดไม่ได้ที่จะสะเทือนใจเมื่อรู้ว่ามันถึงยอมเสียสละชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องลูกของตัวเอง

   ไผ่พึมพำด้วยแววตาสงสาร “ไม่แปลกใจเลยที่มันจะเอยอ้อนวอนก่อนตายในระหว่างที่เราเดินเข้าไปใกล้ แม้เราจะไม่ใช้คนดีมากนักแต่เราก็ไม่ใจร้ายพอที่จะทำร้ายเจ้าตัวน้อยทั้งสองได้ลง”

   “ข้าสัญญาว่าจะดูแลลูกของเจ้าให้ดีที่สุด พวกเขาจะเติบโตขึ้นมาอย่างดีและล้างแค้นให้เจ้าในสักวันอย่างแน่นอน”ไผ่เอยคำสัญญาออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมกับนั่งมองจิ้งจอกน้อยทั้งสองกินน้ำนมปฐพีด้วยใบหน้ารอยยิ้มอ่อนโยน

   หลังจากนั่งรอได้สักพักจิ้งจอกน้อยทั้งสองก็กินน้ำนมปฐพีชามใหญ่จนหมด เมื่อทั้งสองกินจนหมดมันก็วิ่งมาหาไผ่พร้อมกับเอาหัวเล็ก ๆ ของมันถูไถขาของไผ่อย่างมีความสุข

   ไผ่ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับอุ้มมันขึ้นมา เมื่อได้ขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดของไผ่ได้ไม่นานจิ้งจอกน้อยทั้งสองก็หลับไป.