สามวันผ่านไปโดยไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใดๆ เกิดขึ้นอีก เสี่ยวหลงเปาเริ่มรู้สึกว่าความตึงเครียดในวัดค่อยๆ คลายลงทีละน้อย อาจารย์เซวียนคงกลับมานั่งสมาธิยามเช้าตามปกติ แม้จะยังคงฝึกท่าัหลบเงาให้เขาซ้อมทุกวันโดยไม่ขาดสักครั้งก็ตาม
ชีวิตประจำวันค่อยๆ กลับคืนสู่จังหวะเดิมทีละน้อย เสี่ยวหลงเปาตื่นแต่เช้าฝึกวิชา กินข้าวต้มกับอาจารย์ แล้วช่วยงานรอบวัดตามหน้าที่ที่ทำมาตลอดชีวิต แม้จะยังไม่ได้รับอนุญาตให้ลงไปหมู่บ้านหาอาซานเหมือนเดิม แต่ความกลัวที่เคยมีก็เริ่มจางลงตามกาลเวลา ราวกับความทรงจำเื่เงาสีดำและรอยเท้าปริศนาเป็เพียงฝันร้ายที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
เช้าวันที่สี่ ขณะที่เสี่ยวหลงเปากำลังกวาดใบไม้ร่วงหน้าลานวัดตามหน้าที่ประจำวัน เสียงเห่าของสุนัขจรจัดที่มักผ่านมาแถวนี้เป็ครั้งคราวดังขึ้นจากทางลงเขา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ
ใบไม้แห้งกรอบส่งเสียงกรุบกรอบใต้ไม้กวาดของเขา สายลมเช้าพัดเอื่อยผ่านลานวัดพาใบสนร่วงหล่นลงมาเพิ่มอีกเรื่อยๆ ราวกับงานกวาดใบไม้นี้จะไม่มีวันเสร็จสิ้น เสี่ยวหลงเปาผ่อนลมหายใจ ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปด้วยความเคยชิน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นเรื่อยๆ นั้นทำให้เขาต้องหยุดชะงัก
เขาเงยหน้ามองไปทางประตูวัด เห็นร่างชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินขึ้นมาตามทางเดินหิน สวมเสื้อคลุมยาวสีเทาเก่าคร่ำ แบกห่อสัมภาระใหญ่ไว้บนหลัง ใบหน้าซูบผอมมีเคราหนวดรุงรังปกคลุม ดูเหมือนพ่อค้าเร่ที่เดินทางมาไกล
เสี่ยวหลงเปาวางไม้กวาดพิงกับกำแพงหินอย่างเงียบๆ สายตาจับจ้องมองชายแปลกหน้าที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ห่อสัมภาระบนหลังของเขาดูหนักอึ้ง ผูกมัดด้วยเชือกหลายเส้นอย่างแ่า รองเท้าฟางที่สวมใส่มีรอยเปื้อนโคลนราวกับผ่านการเดินทางมาจริง แต่มีบางอย่างในท่วงท่าของเขาที่ทำให้เสี่ยวหลงเปารู้สึกขัดๆ อยู่ลึกๆ แม้จะบอกไม่ถูกว่าคืออะไร
"สวัสดีครับ ขอรบกวนหน่อยได้ไหม"
ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า เสี่ยวหลงเปาวางไม้กวาดลง เดินเข้าไปหาด้วยความสงสัยปนความระแวดระวังเล็กน้อยตามที่อาจารย์เคยกำชับไว้
"มีอะไรให้ช่วยครับ"
"ข้าเป็พ่อค้าเร่ เดินทางมาจากเมืองใต้ หลงทางมาถึงแถบนี้พอดี อยากขอพักแรมสักคืนก่อนเดินทางต่อ พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางแล้ว ไม่รบกวนนานหรอก"
ในระหว่างนั้น อาจารย์เซวียนคงที่ได้ยินเสียงคนแปลกหน้าก็เดินออกมาจากศาลาพระประธานทันที สายตาจับจ้องมองชายผู้นั้นอย่างเฉียบคม ก่อนจะเดินเข้ามายืนกั้นระหว่างเสี่ยวหลงเปากับแขกแปลกหน้าอย่างแเี
ฝีเท้าของอาจารย์เร็วผิดปกติสำหรับชายชราวัยขนาดนี้ ท่านเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่ดูสงบเยือกเย็นภายนอก แต่เสี่ยวหลงเปาที่ยืนอยู่ใกล้สามารถััได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างของอาจารย์อย่างชัดเจน มือข้างหนึ่งของท่านซ่อนอยู่หลังหลัง กำแน่นเป็หมัดโดยไม่รู้ตัว
"อาตมาขออภัยด้วย วัดเล็กๆ แห่งนี้ไม่มีที่พักสำหรับผู้เดินทางหรอก" อาจารย์เซวียนคงพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น "ลงไปที่หมู่บ้านเชิงเขาเถิด มีโรงเตี๊ยมเล็กๆ อยู่ที่นั่น"
ชายแปลกหน้ายิ้มอย่างเข้าใจ โค้งคำนับเล็กน้อย แต่สายตาของเขากลับกวาดมองไปทั่วบริเวณวัดอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังสำรวจจดจำทุกซอกทุกมุม ั้แ่ตำแหน่งประตู แนวกำแพง ไปจนถึงจำนวนอาคารทั้งหมด ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้อาจารย์เซวียนคงอย่างสุภาพราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เข้าใจแล้วครับ ขอโทษที่มารบกวน"
เขาหันหลังจะเดินจากไป แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตูวัด สายตาของเขากลับเหลือบมองมาที่เสี่ยวหลงเปาแวบหนึ่ง เป็สายตาที่แปลกประหลาด ราวกับกำลังจดจำใบหน้าของเขาไว้อย่างตั้งใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไรอีก
เสี่ยวหลงเปายืนมองหลังชายแปลกหน้าจนลับตาไปในความมืดของแนวป่า รู้สึกขนลุกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาหันไปมองอาจารย์ เห็นสีหน้าของท่านเคร่งเครียดยิ่งกว่าตอนที่เจอรอยเท้าปริศนาเมื่อหลายวันก่อนเสียอีก
ลมเย็นพัดผ่านลานวัดทำให้ใบไม้ที่กวาดกองไว้ปลิวกระจายอีกครั้ง เสี่ยวหลงเปายืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่คิดจะเก็บกวาดต่อ สายตายังคงจับจ้องไปยังจุดที่ชายแปลกหน้าเดินลับหายไป ราวกับกลัวว่าเขาจะย้อนกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้
"อาจารย์ครับ ท่านคิดว่าเขาเป็..."
"เข้าไปข้างในก่อน"
อาจารย์เซวียนคงตัดบทอย่างรวดเร็ว มือหนึ่งจับไหล่เสี่ยวหลงเปาดันเข้าไปในศาลาพระประธาน ก่อนจะปิดประตูและลงกลอนแ่าเช่นเดียวกับครั้งก่อน
"ท่านนั้น...ไม่ใช่พ่อค้าธรรมดาแน่ๆ ใช่ไหมครับ"
เสี่ยวหลงเปาถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง คราวนี้เขาไม่ยอมปล่อยผ่านง่ายๆ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา อาจารย์เซวียนคงมองหน้าศิษย์อยู่นาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะบอกความจริงมากน้อยแค่ไหน
"มือของเขาไม่มีรอยด้านจากการหาบของหนัก" อาจารย์เอ่ยในที่สุด น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังวิเคราะห์สถานการณ์ "ท่วงท่าเดินของเขามั่นคงเกินกว่าคนที่เดินทางไกลมาหลายวันจะเป็ได้ และสายตาที่มองเ้าเมื่อครู่...ไม่ใช่สายตาของคนที่มองเด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไป"
เสี่ยวหลงเปารู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง ความทรงจำเื่สายตาแปลกประหลาดของชายคนนั้นก่อนจะจากไปยังคงติดตาอยู่
"เขามาสอดแนมศิษย์หรือครับ"
"ข้าไม่อยากด่วนสรุป แต่เราต้องระวังตัวให้มากกว่านี้" อาจารย์เซวียนคงตอบพลางเดินไปที่หน้าต่าง แง้มมองออกไปเล็กน้อยด้วยความระมัดระวัง "นับจากวันนี้ เ้าจะไม่ลงไปหมู่บ้านคนเดียวอีกจนกว่าข้าจะบอกว่าปลอดภัยแล้ว"
ท่านยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างนานหลายลมหายใจ สายตาจับจ้องไปยังจุดที่ชายแปลกหน้าเดินจากไปเมื่อครู่ ราวกับกำลังคำนวณระยะเวลาและทิศทางที่เขาอาจจะเดินไปจริงๆ แทนที่จะเป็เส้นทางลงหมู่บ้านตามที่อ้าง เสี่ยวหลงเปาสังเกตเห็นกล้ามเนื้อที่ขากรรไกรของอาจารย์เกร็งแน่น เป็สัญญาณที่เขาเริ่มเรียนรู้ว่าหมายถึงความกังวลระดับสูงสุด
"แต่อาซาน..."
"ข้ารู้ว่าเ้าเป็ห่วงเพื่อน" อาจารย์ตัดบทด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย "แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของเ้าสำคัญกว่า ข้าสัญญาว่าเมื่อทุกอย่างสงบลง เ้าจะได้กลับไปหาเพื่อนเหมือนเดิม"
เสี่ยวหลงเปาก้มหน้าเงียบ แม้จะไม่พอใจนักแต่ก็เข้าใจถึงความหวังดีของอาจารย์ เขาพยักหน้ารับคำสั่งอย่างไม่เต็มใจ
ในใจเขานึกถึงอาซานที่คงกำลังรอเขาอยู่ที่ลำธารตามที่เคยสัญญากันไว้ อยากจะส่งข่าวบอกเพื่อนสักคำก็ยังทำไม่ได้ แต่เมื่อคิดถึงสีหน้าเคร่งเครียดของอาจารย์ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะเอาแต่ใจตัวเอง
บ่ายวันนั้น อาจารย์เซวียนคงพาเสี่ยวหลงเปาเดินตรวจสอบแนวเขตรอบวัดอย่างละเอียดกว่าที่เคยทำมา ทั้งสองเดินวนรอบกำแพงหินเตี้ยๆ ที่ล้อมรอบบริเวณวัด ตรวจดูจุดที่อาจเป็ช่องโหว่ให้คนแปลกหน้าเล็ดลอดเข้ามาได้ อาจารย์ชี้ให้ดูพุ่มไม้หนาทึบบางจุดที่สามารถใช้กำบังตัวได้ดี พร้อมสอนให้เสี่ยวหลงเปาจดจำเส้นทางหลบหนีสำรองในกรณีฉุกเฉิน
แดดบ่ายแผดจ้าส่องกระทบกำแพงหินเก่าจนร้อนระอุ เสี่ยวหลงเปาเดินตามอาจารย์ไปทุกย่างก้าว จดจำทุกจุดสำคัญที่ท่านชี้ให้ดูอย่างตั้งใจ ั้แ่ต้นไม้ใหญ่ที่มีรากพันกันจนเป็โพรงพอให้คนตัวเล็กหลบซ่อนได้ ไปจนถึงก้อนหินขนาดใหญ่ที่วางเรียงกันเป็แนวกำบังธรรมชาติ ทุกรายละเอียดที่อาจารย์อธิบายล้วนมีเหตุผลรองรับอย่างรัดกุม ราวกับท่านเคยผ่านสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนในอดีต
ระหว่างเดินผ่านมุมหนึ่งของกำแพงที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบ อาจารย์เซวียนคงหยุดยืนนิ่งอยู่นานผิดปกติ มือลูบไปตามก้อนหินเก่าที่มีรอยแตกร้าวเป็ทางยาว สีหน้าของท่านมีแววเศร้าปนอยู่ลึกๆ ราวกับสถานที่ตรงนี้เก็บความทรงจำบางอย่างที่ท่านไม่อยากพูดถึง เสี่ยวหลงเปาสังเกตเห็นแต่ก็ไม่กล้าถาม เพียงเดินตามต่อไปอย่างเงียบๆ
"หากมีเหตุร้ายเกิดขึ้นและเราพลัดหลงกัน" อาจารย์ชี้ไปทางแนวป่าด้านทิศตะวันออกของวัด "ให้เ้าวิ่งไปทางนั้น มีถ้ำเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังน้ำตก เคยเป็ที่หลบภัยของข้าสมัยยังหนุ่ม ไม่มีใครรู้จักที่นั่นนอกจากข้ากับเ้าเท่านั้น"
เสี่ยวหลงเปาฟังอย่างตั้งใจ แม้ในใจจะรู้สึกหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ กับคำพูดที่ฟังดูเหมือนการเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุด เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตอันสงบสุขที่วัดแห่งนี้จะต้องมาถึงจุดที่ต้องวางแผนหลบหนีเช่นนี้
เมื่อพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ทั้งสองกลับเข้าไปในศาลา อาจารย์เซวียนคงจุดตะเกียงเพิ่มหลายดวงกว่าปกติ แสงสว่างสาดทั่วห้องราวกับพยายามขับไล่ความมืดที่อาจซ่อนอันตรายไว้ให้ห่างไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
มื้อค่ำวันนั้นเงียบกว่าปกติมาก ทั้งสองกินข้าวไปอย่างเงียบๆ โดยไม่มีเสียงหัวเราะเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เสี่ยวหลงเปาแอบชำเลืองมองอาจารย์เป็ระยะ เห็นสีหน้าครุ่นคิดที่ไม่เคยจางหายไปเลยั้แ่เช้า แม้แต่ตอนกินข้าวท่านก็ยังคงเหลือบมองไปทางหน้าต่างเป็ระยะ ราวกับกำลังเฝ้าระวังเสียงผิดปกติใดๆ ที่อาจดังขึ้นจากภายนอก
คืนนั้น เสี่ยวหลงเปานอนโดยไม่ถอดเสื้อผ้าเป็ครั้งแรกในชีวิต ดาบไม้เล่มใหม่ที่อาจารย์มอบให้วางอยู่ข้างที่นอนในระยะที่เอื้อมถึงได้ทันที เขานอนหลับตาลงท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมทั้งวัด รู้สึกได้ว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังใกล้เข้ามาทุกทีโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
เขาฟังเสียงลมพัดผ่านยอดไม้นอกหน้าต่างอยู่นาน พยายามข่มใจให้หลับ แต่ภาพสายตาของชายแปลกหน้าที่มองมาเมื่อเช้ายังคงวนเวียนอยู่ในหัว ผสมกับคำเตือนของอาจารย์เื่เส้นทางหลบหนีไปยังถ้ำหลังน้ำตก ทุกอย่างราวกับกำลังปะติดปะต่อกันเป็ภาพใหญ่ที่เขายังมองไม่เห็นครบถ้วน กว่าดวงตาทั้งสองข้างจะปิดลงได้ในที่สุด ก็ล่วงเข้าดึกดื่นไปมากแล้ว
4K
