เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        การที่หานรั่วซีสวมชุดราตรีแบบเดียวกันกับซูเจี่ยนอันมาเข้าร่วมงานในครั้งนี้ทำให้ทุกคนต่างฮือฮาและเรื่องนี้ได้กลายเป็นหัวข้อหลักที่ทุกคนต่างพูดถึงตั้งแต่เกิดเรื่องซูเจี่ยนอันก็สัมผัสได้ถึงสายตาประเมินอย่างจับผิด ที่พยายามเปรียบเทียบเธอกับหานรั่วซีของคนทั่วทั้งงาน

        มาเลย เธอไม่สนใครทั้งนั้น

        หานรั่วซีเองก็ไม่ได้มีทีท่าไยดีอะไรเธอยืนคุยกับเพื่อนๆ ในวงการ ชนแก้วกับบรรดานักธุรกิจอย่างเป็นมืออาชีพทำให้คนรอบกายไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามเรื่องชุดของเธอกับซูเจี่ยนอันที่เหมือนกันอย่างกับแกะ

        เพียงแต่ยามที่มีโอกาสเธอก็มักจะลอบมองซูเจี่ยนอันอย่างอดใจไม่ได้

        ซูเจี่ยนอันกำลังควงแขนลู่เป๋าเหยียนพลางยิ้มอย่างมีความสุขเธอทำตัวปกติราวกับไม่ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย

        ที่ซูเจี่ยนอันมั่นใจได้ขนาดนี้คงเป็นเพราะเธอมีลู่เป๋าเหยียนคอยปกป้อง

        หานรั่วซีกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปไหนมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว

        อีกด้านชายวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาลู่เป๋าเหยียนซูเจี่ยนอันเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่าพวกเขาคงคุยกันอีกกว่าครึ่งชั่วโมงเธอจึงกระซิบลู่เป๋าเหยียนเสียงเบา

        “ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ”

        “อืม”ลู่เป๋าเหยียนปล่อยมือเธอ “รีบกลับมาล่ะ”

        ซูเจี่ยนอันพยักหน้ายิ้มๆและเดินเข้าห้องน้ำไป ขณะกำลังล้างมืออยู่นั้นหานรั่วซีก็เดินเข้ามาก่อนจะปิดประตูห้องน้ำตามหลัง

        “ฉันตั้งใจมาหาเธอ”เธอพูดอย่างไม่อ้อมค้อม

        เซนเซอร์อัตโนมัติตรงอ่างล้างมือหยุดทำงานทันทีที่สิ้นเสียงของหานรั่วซีทั้งห้องน้ำเงียบกริบจนได้ยินแค่เพียงเสียงพัดลมระบายอากาศ

        ซูเจี่ยนอันไม่แปลกใจเธอดึงกระดาษออกมาเช็ดมือ

        “เธออยากจะพูดอะไร”

        “ฉันตั้งใจ”หานรั่วซีพูดพลางเอนพิงอ่างล้างมือ ก่อนจะหยิบบุหรี่มวนยาวสำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะออกมาจุดกลิ่นบุหรี่ที่มีกลิ่นมิ้นท์จางๆ ลอยไปทั่วห้องน้ำ เธอถามอย่างนึกขึ้นได้

        “คงไม่เป็นไรใช่ไหมถ้าฉันจะสูบบุหรี่”

        ซูเจี่ยนอันไม่ตอบเธอแค่ถามกลับไป

        “วันนั้นหลังจากฉันกลับเธอเห็นชุดของฉัน?”

        “ใช่”หานรั่วซีตอบก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกมาด้วยท่าทางเซ็กซี่เย้ายวน“หลังจากเห็นชุดของเธอ ฉันก็ให้คนแก้ชุดของฉัน ซูเจี่ยนอันเราคงตัดสินกันไม่ได้ในเร็ววันว่าใครจะได้ลู่เป๋าเหยียนไปถ้ายังไงวันนี้เรามาหาผู้ชนะกันก่อนดีไหม”

        หานรั่วซีเป็นฝ่ายได้เปรียบเธอเป็นนางแบบที่อยู่ในวงการมานานหลายปี ไม่ว่าจะเป็นแฟชั่นสนามบิน สตรีทแฟชั่นหรือการเลือกชุดเวลาออกงาน เธอไม่เคยแพ้ใครและมักถูกนำไปเป็นแบบอย่างด้านแฟชั่นเสมอมาไหนจะยังท่าทางการเดินที่โดดเด่นสะดุดตาเธอคือคนที่สามารถพรีเซนต์เสื้อผ้าออกมาได้ดีอย่างมั่นใจ ในตอนนี้เธอกำลังเอาจุดแข็งของตัวเองออกมาท้าทายซูเจี่ยนอัน

        แต่ซูเจี่ยนอันเองก็ไม่เกรงกลัวสักนิด

        “ได้สิรอดูหน้าหนึ่งของนิตยสารกอสซิบวันพรุ่งนี้เป็นไง?”

        หานรั่วซีเหยียดยิ้มก่อนจะดับบุหรี่ในมือ

        “เธอดูมั่นใจดีนะคิดว่าตัวเองจะชนะฉันหรือยังไง”

        “อือฮึ”ซูเจี่ยนอันจงใจพูดแทงใจดำหานรั่วซี “ไม่งั้นฉันจะได้แต่งงานกับลู่เป๋าเหยียนและได้เป็นคุณนายลู่แบบนี้เหรอ”

        “อย่าดีใจให้มันเร็วไปนักเลย!”หานรั่วซีมองไปยังแหวนเพชรบนนิ้วของซูเจี่ยนอัน นัยน์ตาของเธอลุกโชนด้วยเพลิงริษยา

        ซูเจี่ยนอันขยับสร้อยคอเพชรของตัวเองเล็กน้อย

        “ฉันดีใจเร็วไปงั้นเหรอ? เขาสั่งทำเครื่องเพชรชุดนี้ให้ฉันตั้งแต่ตอนที่เราตกลงแต่งงานกันแต่เธอกลับพยายามทำให้พวกสื่อเข้าใจผิดว่า เขาประมูลเพชรชิ้นนี้มาให้เธอ คุณหานคะฉันว่าคนที่ดีใจเร็วเกินไป...น่าจะเป็นคุณมากกว่า”

        ตอนนั้นคนทั้งโลกต่างเห็นพ้องกันว่าลู่เป๋าเหยียนซื้อมันมาให้เธอเธอจึงแอบดีใจอยู่ลึกๆ มาตั้งนาน แถมยังเอาเรื่องนี้ไปขู่ซูเจี่ยนอันอีก

        ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาซื้อมันมาให้ซูเจี่ยนอันแถมยังบอกกับสื่ออีกว่าเพชรชิ้นนี้เหมาะสมกับซูเจี่ยนอันอย่างมาก

        “ฉันไม่มีทางยอมแพ้แน่”หานรั่วซีพูดก่อนจะปิดล็อกกระเป๋า “ซูเจี่ยนอัน ฉันไม่ได้ด้อยกว่าเธอสักอย่างลู่เป๋าเหยียนไม่ควรเป็นของเธอ รอดูแล้วกัน!”

        พูดจบเธอก็ผลักประตูออกไปซูเจี่ยนอันค่อยๆ หยิบกระดาษทิชชู่ที่เธอนำมาเช็ดมือไปทิ้งลงถังขยะก่อนจะสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง และเดินออกจากห้องน้ำ

        แต่ก็ต้องแปลกใจเพราะที่หน้าห้องน้ำ เฉินเสวียนเสวียนกำลังยืนรอเธออยู่

        ภาพของคุณหนูไฮโซผู้แสนเย่อหยิ่งไม่รู้หายไปไหนหมดเฉินเสวียนเสวียนในวันนี้แต่งตัวเรียบง่าย ดวงตาของเธอแดงก่ำเมื่อเห็นซูเจี่ยนอันเดินออกมา เธอก็รีบพุ่งตัวเข้ามาหา

        “ซูเจี่ยนอัน ไม่สิคุณนายลู่ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษเธอจริงๆ เธอปล่อยฉันไปเถอะนะ”

        เธอพูดอย่างกับคนไร้สติ“ฉันรู้ตัวแล้วว่าทำผิดไป ฉันไม่ควรทำตัวไร้มารยาทกับเธอ ไม่ควรขับรถชนเธอแต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ยกโทษให้ฉันด้วยขอแค่เธอยอมรับปากว่าจะปล่อยครอบครัวของฉันไป ฉันจะไม่มาโผล่หน้าให้เธอเห็นอีก”

        ถึงเธอจะพูดอย่างนั้นซูเจี่ยนอันก็ไม่คิดจะใจอ่อน เฉินเสวียนเสวียนกำลังรับผลกรรมที่ตัวเองก่อคนเราต้องรับผิดชอบในการกระทำของตัวเอง

        เธอดึงมือของเฉินเสวียนเสวียนออกก่อนจะเอ่ย

        “เรื่องร้านอาหารของครอบครัวเธอที่ไม่ผ่านมาตรฐานด้านความสะอาดเป็นเรื่องจริงซึ่งมันไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันคงช่วยเธอไม่ได้”

        “ฉันผิดไปแล้ว”เฉินเสวียนเสวียนร้องไห้โฮ “เธอช่วยฉันไม่ได้ แต่คุณลู่ช่วยได้นี่ ขอแค่เขาเอ่ยปากบ้านฉันก็จะรอดจากวิกฤตนี้ไปได้ เธอช่วยบอกเขาหน่อยได้ไหม เขาต้องฟังเธอแน่ขอร้องล่ะ ช่วยฉันที”

        “เรื่องงานของเขาฉันไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเธอมาหาคนผิดแล้ว”

        พูดจบเธอก็เดินอ้อมตัวเฉินเสวียนเสวียนกลับไปยังห้องจัดงานเฉินเสวียนเสวียนยืนนิ่งอยู่ที่ปลายทางเดิน เธอมองตามแผ่นหลังซูเจี่ยนอันไปสายตาที่สิ้นหวังโศกเศร้าเมื่อครู่ วินาทีนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นสายตาเยือกเย็นและโหดเหี้ยม

        เธอจะไม่ยอมให้ตระกูลเฉินต้องถึงจุดจบแบบนี้

        และจะไม่ยอมปล่อยซูเจี่ยนอันไปง่ายๆแบบนี้

        ...

        ซูเจี่ยนอันเดินกลับเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยผู้คนแสนคึกคักต่างจากตรงทางเดินเมื่อครู่ราวกับคนละโลก เธอกำลังมองหาลู่เป๋าเหยียน

        แขกเกรื่อมากมายเดินไปเดินมาทำให้ยากที่จะหาเขาเจอ เธอกำลังจะถามบริกรว่าเขาอยู่ไหนตอนนั้นเองเสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากไกลๆ

        “เจี่ยนอัน”

        เธอหันตามไปเสียงก็เห็นลู่เป๋าเหยียนกำลังยืนคุยอยู่กับแขกอีกหลายคนด้านหลังเธอมิน่าล่ะเธอถึงหาเขาไม่เจอ

        เธอยิ้มอย่างสดใสก่อนจะเดินไปหาเขา

        คนที่ลู่เป๋าเหยียนยืนอยู่ด้วยคือมู่ซือเจวี๋ยและพวกผู้ชายอีกหลายคนที่อายุไล่เลี่ยกัน ดูท่าพวกเขาจะสนิทกันดีหนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า

        “ฉันได้ยินชื่อคุณหนูรองของตระกูลซูจากน้องชายไม่เอาไหนที่อยู่อเมริกามานานแล้ว สวยสมคำร่ำลือจริงๆ ซะด้วยมิน่าน้องชายฉันได้เจอแค่ครั้งเดียวดีใจไปหลายวัน”

        ชายคนหนึ่งตบบ่าลู่เป๋าเหยียนเบาๆ

        “ก่อนจะแต่งงานนี่ปิดข่าวเงียบเชียวนะคงไม่อยากให้พวกฉันเห็นเธอล่ะสิ เลยแอบไว้ซะมิดเลย”

        ปกติคำพูดเย้าแหย่แบบนี้ลู่เป็นเหยียนไม่เคยคิดจะใส่ใจแต่ว่าครั้งนี้...พวกเขาพูดถูกแล้ว

        ซูเจี่ยนอันมักจะอยู่ในชุดลำลองลากรองเท้าส้นเตี้ยไปไหนมาไหนแค่ภาพอันแสนเป็นธรรมดาเหล่านั้นก็ทำให้หัวใจเขาสั่นไหวมานับครั้งไม่ถ้วนมาวันนี้เธอแต่งหน้าแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน ยิ่งทำให้เธอดูงดงามจนคนมองแทบหยุดหายใจ

        ใบหน้าเรียวรูปไข่โครงหน้าได้รูป ผิวขาวนวลเนียน ดวงตากลมโตที่สุดสกาวราวลูกกวางน้อยในขณะเดียวกันก็ดูใสบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน

        ชุดราตรีของเธอในวันนี้ขับความเป็นเอกลักษณ์ของเธอให้โดดเด่นเธอดูเหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ในขณะเดียวกันก็ดูสง่าสมฐานะแค่เธอเดินมาพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ลู่เป๋าเหยียนก็ไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้

        ไม่ใช่ว่าไม่มีคนสงสัยเบื้องหลังการแต่งงานของลู่เป๋าเหยียนในครั้งนี้แต่เมื่อได้เห็นแววตาที่เขามองซูเจี่ยนอัน ทุกคนก็เข้าใจในทันทีว่าแล้วจึงพากันสลายตัวปล่อยให้สองสามีภรรยาอยู่กันตามลำพัง

        ซูเจี่ยนอันเดินมาถึงก็คล้องแขนเขาอย่างออดอ้อนลู่เป๋าเหยียนโอบตัวเธอไว้ก่อนถาม

        “ทำไมไปตั้งนาน”

        ซูเจี่ยนอันถอนหายใจ“ฉันจะไม่ไปไหนแล้ว อยู่กับนายปลอดภัยที่สุด”

        ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้ว“เธอไปเจอใครมา”

        “เฉินเสวียนเสวียน”ซูเจี่ยนอันไม่ได้บอกเรื่องที่เธอเจอหานรั่วซีนั่นเป็นการแข่งขันระหว่างพวกเธอสองคนเท่านั้น “เธออยากให้ฉันปล่อยครอบครัวของเธอไป”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ่งขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเรียกเสิ่นเยว่ชวน

        “เฉินเสวียนเสวียนเข้ามาได้ยังไง”

        “อาจจะมาพร้อมหานรั่วซี”เสิ่นเยว่ชวนเดาได้ทันทีว่าเฉินเสวียนเสวียนคงมาหาซูเจี่ยนอันแล้ว จึงรีบเอ่ย

        “ฉันจะรีบไปจัดการให้เรียบร้อย”

        เสิ่นเยว่ชวนเป็นคนทำงานคล่องแคล่วมีประสิทธิภาพไม่ช้าเฉินเสวียนเสวียนก็ถูกพาออกไปทางประตูหลังลู่เป๋าเหยียนจึงหันมาพูดกับซูเจี่ยนอัน

        “ไม่ต้องไปสนใจเธอ”

        “ฉันก็ไม่ได้อยากสนใจเธอหรอก”ซูเจี่ยนอันมองเวลา “เอ๋? จะสองทุ่มครึ่งแล้วนี่นา”

        สองทุ่มครึ่งคือเวลาที่การเต้นรำจะเริ่มต้นขึ้น

        เห็นเธอดูตื่นเต้นลู่เป๋าเหยียนจึงเอ่ยปากถาม

        “เธอกำลังรอมันอยู่?”

        “แน่สิ!”พูดจบเธอก็นึกขึ้นได้ว่าลู่เป๋าเหยียนอาจจะเข้าใจผิด จึงพูดเสริม

        “ฉันอุตส่าห์ฝึกซ้อมกับนายตั้งสองคืนก็เพื่องานนี้โดยเฉพาะเลยนะ”

        ตอนนั้นเองพิธีกรหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นคู่พิธีกรที่ดีที่สุดของประเทศก็เดินขึ้นไปบนเวที พิธีกรหนุ่มมาดนุ่มกับพิธีกรสาวผู้แสนสดใส ทั้งสองคนดึงความสนใจจากแขกในงานได้ในชั่วพริบตาลู่เป๋าเหยียนเองก็พาซูเจี่ยนอันเดินไปด้านหน้าเวที

        “นายเชิญพวกเขามาได้อีกแล้วเหรอเนี่ย”พิธีกรหนุ่มคนนี้เป็นพิธีกรที่เธอชอบมากที่สุด เธอจึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ“ฉันได้ยินมาว่าตารางงานของพวกเขาแน่นมากนอกจากรายการทีวีที่เป็นพิธีกรร่วมกันแล้วการจะเชิญทั้งสองคนมาพร้อมกันได้นั้นลำบากมาก”

        ลู่เป๋าเหยียนสะดุดกับคำว่า“อีกแล้ว” ของซูเจี่ยนอัน

        จึงถามอย่างสงสัย“เธอรู้ว่างานครั้งก่อนๆ พิธีกรก็เป็นพวกเขา?”

        จะไม่รู้ได้อย่างไรล่ะ

        หลายปีมานี้งานครบรอบของเครือลู่เป็นงานใหญ่ที่สุดงานหนึ่งของคนในโลกธุรกิจ ทั้งนักลงทุนดาราดังต่างพากันมารวมตัวที่นี่ นอกจากการประกาศรางวัลต่างๆ ในประเทศก็มีงานนี้แหละที่ภาพของลู่เป๋าเหยียนจะออกมาตามสื่อเยอะที่สุดภาพของเขาเวลาคุยงาน ภาพของเขาเวลาพูดบนเวทีภาพรอยยิ้มของเขาที่ถูกช่างกล้องถ่ายเอาไว้ในหลายๆ มุมนั้นทำให้ซูเจี่ยนอันถึงกับซื้อหนังสือพิมพ์ทุกฉบับมาเก็บสะสมไว้

        แต่เรื่องนี้จะให้ลู่เป๋าเหยียนรู้ไม่ได้เด็ดขาด

        เธอยิ้มพลางตอบ“งานเลี้ยงปีที่แล้วยิ่งใหญ่มาก ฉันเห็นในข่าวน่ะ”

        ลู่เป๋าเหยียนถามอย่างสนใจ“แล้วเธอเห็นฉันบ้างไหม”

        เขาเริ่มสนใจถามเรื่องไร้สาระพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

        ซูเจี่ยนอันนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะพยักหน้า

        “จะไม่เห็นนายได้ยังไงคนที่ถูกพวกนักข่าวถ่ายรูปเยอะที่สุดก็นายนี่แหละ โดยเฉพาะตอนที่นายขึ้นไปบนเวที”

        ลู่เป๋าเหยียนแย้มยิ้มอย่างพอใจ“ต่อไปเธอคงไม่ต้องรอหนังสือพิมพ์ในวันรุ่งขึ้นเพื่อที่จะเห็นหน้าฉันอีกแล้ว”

        ซูเจี่ยนอันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“ต่อให้นายเอาหนังสือพิมพ์มาให้ฉัน ฉันก็ไม่ดูแล้วล่ะ เจอหน้านายทุกวันแบบนี้”

        เดิมทีลู่เป๋าเหยียนไม่ค่อยชอบใจคำพูดของเธอสักเท่าไรแต่หลังพูดจบเธอก็เดินมายืนตรงหน้าเขาก่อนจะช่วยจัดปกเสื้อและเนกไทให้เรียบร้อย ราวกับภรรยาผู้เอาใจใส่สามีเวลาเธอตั้งใจทำอะไรบางอย่าง ขนตางอนยาวของเธอมักจะหลุบขึ้นลงช้าๆ ราวกับผีเสื้อที่กำลังโบยบิน

        ที่จริงแล้วปกเสื้อกับเนกไทของเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกเรื่องภาพลักษณ์ของเขาสมบูรณ์แบบอยู่แล้วซูเจี่ยนอันก็แค่อยากจะทำเรื่องที่ภรรยาควรทำเท่านั้น

        เธอตบปกเสื้อเบาๆก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มให้เขา

        “เรียบร้อยแล้ว”

        ตอนนั้นเองพิธีกรก็เชิญให้ลู่เป๋าเหยียนขึ้นไปบนเวทีเสียงปรบมือดังกึกก้อง แต่ลู่เป๋าเหยียนกลับไม่ยอมขยับไปไหน

        ซูเจี่ยนอันจึงเรียกเตือนเขา

        “นายควรขึ้นเวทีได้แล้ว”

        แต่แล้วจู่ๆ เขาก็รั้งท้ายทอยของเธอให้เข้ามาใกล้ก่อนจะประทับจุมพิตลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา