หลี่ลู่เอินนั่งหย่อนขาทั้งสองข้างของตนอยู่ที่ท้ายรถวัวเทียมเกวียนที่กำลังวิ่งเอื่อยๆ ไปบนถนนทางกลับบ้าน สายตามองออกไปไกลเห็นทัศนียภาพที่งดงามราวกับภาพวาด
ในชีวิตก่อนนั้นนางเคยไฝ่ฝันว่าอยากจะไปท่องเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆที่รายล้อมด้วยธรรมชาติที่งดงามเช่นในเวลานี้ แต่นางก็ไม่มีโอกาสเพราะว่ามัวแต่ทำงานจนแทบไม่มีเวลาได้ปลีกตัวไปทำอย่างอื่น หรือแม้แต่่ชีวิตในวัยเรียนที่เด็กในวัยนี้ต่างก็ได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่นั้น นางก็เอาแต่ทำงานพิเศษงกๆเพื่อส่งเสียตัวเองเรียน แม้กระทั่งแฟนสักคนก็ยังไม่เคยมี มานั่งคิดดูแล้วในชีวิตก่อนนั้นนางก็มีชีวิตที่โดดเดี่ยวอยู่ไม่น้อย ในชีวิตนี้นางจะสามารถมีชีวิตที่แตกต่างจากครั้งก่อนได้หรือไม่กันนะ หากเป็ไปได้ในชีวิตนี้ของนางก็อยากจะใช้ชีวิตที่แตกต่างจากในชีวิตก่อน ลองทำสิ่งใหม่ๆตามแต่ใจของตนปรารถนาดูบ้างเหมือนกัน
แต่เหนือสิ่งอื่นใดในตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคงหนีไม่พ้นปัญหาเื่เงินๆทองๆอีกเช่นเคยเห็นทีคงต้องทำธุรกิจสักอย่างเพื่อให้ครอบครัวนางมีรายได้ที่มั่นคง หลี่ลู่เอินมัวแต่ขบคิดถึงวิธีการร้อยแปดเพื่อที่จะหาเงิน ด้วยเงินจำนวนที่เพิ่งได้มานั้นคงสามารถทำให้ครอบครัวของนางไม่ต้องอดอยากไปอีกนาน แต่จะให้อาศัยเพียงแต่เงินก้อนนี้อย่างเดียวคงไม่ได้
มัวแต่คิดนั่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อยจนไม่รู้ตัวว่า รถเทียมเกวียนได้มาจอดยังหน้าประตูรั้วหน้าบ้านของตนแล้ว มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มารดาได้สะกิดเรียกตนให้ลงจากรถ ทุกคนต่างช่วยกันขนของลงจากรถอย่างขยันขันแข็ง เมื่อของทุกอย่างถูกขนลงมาจนหมดหลี่ลู่เอินก็จ่ายเงินให้กับท่านลุงเจินไปในจำนวน 100อีแปะ
ซึ่งในระหว่างทางกลับบ้านนั้นมารดาของพวกตนได้เอ่ยปากขอร้องให้ท่านลุงเจินหัดให้หลี่ลู่เสียนขับเกวียน ซึ่งเขาก็ยินดีที่จะหัดให้โดยที่ไม่คิดค่าครูแม้แต่อีแปะเดียว และในระหว่างทางท่านลุงเจินก็ได้ให้หลี่ลู่เสียนทดลองขับเกวียนอยู่หลายครั้ง จนตอนนี้เขาก็พอจะเป็อยู่บ้างเล็กน้อย แต่ยังไม่ชำนาญจนกว่าจะได้ทดลองขับอีกหลายครั้งถึงจะกล้าขับไปไหนมาไหนเองคนเดียว
กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ล่วงเข้ายามอุ้ย(13.00-14.59)เข้าไปแล้ว ช่วยกันจัดข้าวของที่ซื้อมาใหม่ด้วยความตื่นเต้นดีใจเสร็จแล้วจึงชักชวนกันไปดูตาข่ายดักปลาที่พวกตนได้ดักทิ้งเอาไว้ั้แ่เมื่อวาน
ส่วนนางหลี่ลู่หลินผู้เป็มารดานั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านก็รีบนำผ้าที่ปักยังไม่เสร็จเร่งปักให้เสร็จทันส่งในวันพรุ่งนี้ซึ่งเหลืออยู่ไม่มากนักก็จวนจะเสร็จแล้ว
"พี่ใหญ่!พี่รอง!พวกท่านรีบมาดูปลาพวกนี้เร็วเข้าเ้าค่ะ"
เมื่อเดินมาถึงลำธารหลี่ลู่ชิงเป็คนแรกที่รีบมาดูตาข่ายก่อนพี่ๆทั้งสองคน
"เยอะเพียงนี้เชียวรึ"
หลี่ลู่เสียนพึมพำเสียงค่อย
"รีบเก็บกันเถอะเ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน"
จากนั้นทั้งสามคนต่างช่วยกันเก็บปลาที่ติดตาข่ายอยู่ใส่เอาไว้ในตระกร้าสะพายหลังที่ทุกคนนำมาด้วย มีทั้งปูและปลาที่ติดอยู่บนตาข่าย ผ่านไปไม่นานเด็กทั้งสามคนก็เก็บปูและปลาจนเกลี้ยงตาข่าย เสร็จแล้วทั้งสามคนจึงรีบกลับบ้านก่อนที่ปลาพวกนี้จะตายก่อนที่จะได้นำพวกมันไปขายในวันพรุ่งนี้
กลับมาถึงบ้านทุกคนนำปลาไปใส่ในถังน้ำเพื่อรอที่จะนำไปขาย หลี่ลู่เอินรีบนำเนื้อหมูที่ซื้อกลับมาด้วยมาทำอาหาร นางตัดสินใจทำพะโล้หมูตุ๋นเป็อาหารสำหรับเย็นนี้อุปกรณ์เครื่องครัวต่างๆที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ถูกนำมาใช้ในการนี้โดยเฉพาะ
นางนำหม้อดินขนาดใหญ่ที่ซื้อมาใหม่ใส่น้ำลงไปประมาณครึ่งหม้อ ใส่เครื่องเทศเกลือน้ำตาลและน้ำปรุงรสตามลงไป นำไปตั้งบนเตาไฟอันใหม่ที่ได้นำมาติดตั้งและจุดไฟเตรียมเอาไว้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว ในระหว่างที่รอน้ำในหม้อเดือด นางก็นำเนื้อหมูมาล้างให้สะอาดและหั่นเป็ชิ้นขนาดใหญ่ เมื่อเตรียมเนื้อหมูเสร็จเป็ที่เรียบร้อยก็พอดีกับที่น้ำในหม้อเดือดปุดๆส่งกลิ่นหอมอ่อนๆของเครื่องเทศ นางจึงนำหมูใส่ลงไปในหม้อและปิดฝาให้สนิท เวลาผ่านไปได้ราว 2เค่อ บ้านหลังน้อยทั้งหลังก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของหมูตุ๋นพะโล้ นางตักน้ำแกงขึ้นมาลองชิม และปรุงรสเพิ่มอีกหน่อยจนได้รสชาติที่นาง้าขั้นตอนทุกอย่างก็เป็อันเสร็จสิ้นเหลือเพียงนำมารับประทานเท่านั้น
เมื่อทำอาหารเสร็จเป็ที่เรียบร้อยแล้วนางจึงตักแบ่งใส่หม้อดินขนาดกลางที่ซื้อมาใหม่จนเต็มหม้อ เพื่อที่จะนำไปให้บ้านใหญ่ได้ลองชิมและถือโอกาศไปเยี่ยมดูอาการของท่านปู่ไปด้วยเสียเลย นอกจากหมูตุ๋นพะโล้แล้วนางยังจับปลาใส่ในถังน้ำติดไปด้วยอีกสามตัวเพื่อให้บ้านนั้นเอาไว้ทำอาหารกินกันเองอีกด้วย
"ท่านแม่เ้าคะ เราไปเยี่ยมดูอาการท่านปู่กันเถิดเ้าค่ะ"
"ดีเหมือนกัน แม่ปักผ้าเสร็จพอดีประเดี๋ยวจะได้แวะนำผ้าไปส่งให้กับท่านป้าถงด้วยเสียเลย"
"เช่นนั้นก็ไปกันเถิดเ้าค่ะ ส่วนนี่ให้ท่านแม่นำไปมอบให้กับท่านลุงใหญ่เป็ค่ายาของท่านปู่เถิดเ้าค่ะ"
หลี่ลู่เอินนำเงินจำนวน1 ตำลึงทองยัดใส่มือนางหลี่ผู้เป็มารดา นางหลี่กุมมือบุตรสาวน้ำตาเอ่อคลอดวงตาทั้งสองข้างจวนจะหลั่งออกมาด้วยความปลาบปลื้มใจที่บุตรบุตรสาวตนเติบโตและรู้ความโดยที่ตัวนางไม่ต้องบอกกล่าวหรือสั่งสอนสิ่งเหล่านี้ให้เหนื่อยยาก ตัวนางเองก็คิดอยู่หลายคราว่าจะเอ่ยปากกับลูกๆของนางเื่นี้อย่างไรดี ไม่คาดคิดว่าไม่เพียงนางไม่ต้องเอ่ยปากลูกของนางก็เอ่ยเื่นี้ขึ้นมาก่อนนางเสียอีก
"เช่นนั้นก็ไปกันเถิดเ้าค่ะประเดี๋ยวหมูตุ๋นนี่จะเย็นเสียก่อน"
หลี่ลู่เสียนรีบยกหม้อแกงจากน้องสาวไปถือเสียเอง และเดินนำทุกคนในบ้านไปก่อน มารดาเห็นเช่นนั้นจึงหยิบคบเพลิงเดินตามไป ตามด้วยหลี่ลู่เอินและหลี่ลู่ชิงที่เดินตามกันไปติดๆ
#ขอโทษขออภัยที่ทำให้รีดเดอร์ทั้งหลายต้องรอนานหลายวันนะคะยุ่งติดกันหลายวันไม่มีเวลาจริงๆค่ะ (ภายในหัวเกิดการมโนภาพขึ้นมาว่า กำลังมีคนเฝ้ารอนิยายของไรท์อย่างใจจดใจจ่อ อิอิ )(^.^)
1K
