ท่านพี่! ข้าในเวอร์ชันนี้ดีหรือไม่ (มี e-book นะคะ)

        หลังจากเสนาบดีลู่พาทุกคนกลับมาจากโรงหมอ เขาก็สั่งให้คนพาตัวเจินอี๋เหนียงไปขังไว้ในคุกใต้ดิน ซึ่งคุกนี้เขาแอบสร้างเอาไว้เผื่อว่าวันหนึ่งจะได้ใช้งาน แต่ไม่คิดว่าคนแรกที่ถูกส่งมาที่นี่จะเป็นอนุสุดที่รักของตนเอง

        เจินอี๋เหนียงที่ถูกมัดแขวนไว้กับคาน นางถูกเสนาบดีลู่ใช้แส้เฆี่ยนตีอย่างรุนแรง จนตอนนี้นางไม่เหลือสภาพของสาวงามผู้ที่เคยมัดใจสามีด้วยใบหน้าที่งดงามชวนให้หลงใหลอีกต่อไปแล้ว

        “ลู่ฝาน ทำไมท่านถึงโหดร้ายกับข้าเช่นนี้” เจินอี๋เหนียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก

        “เจินเหยาอี้ ที่ผ่านมาข้าดีกับเจ้ามาตลอด เรื่องในบ้านข้าก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยว แต่ทำไมเจ้าถึงต้องวางยาพิษลูกของข้าด้วย”

        “หึ...ท่านหมายถึงลูกคนไหนเล่า ลู่อวิ๋นชย่าหรือว่าถงเอ๋อของเรา” เมื่อเห็นว่าเสนาบดีลู่นิ่งไม่ตอบคำถาม “ทำไมท่านไม่ตอบ แม้ว่าฟางเอ๋อกับถงเอ๋อจะไม่เคยหยดเลือดพิสูจน์ แต่เด็กสองคนนั้นคือลูกของท่านไม่ใช่ของใครอื่น ถึงท่านจะมองว่าข้าเป็นคนชั่วร้ายยังไง แต่เรื่องสวมหมวกเขียวให้ท่านนั้นข้าไม่เคยทำ”

        “ทำไมเจ้าถึงต้องวางยาพิษชย่าเอ๋อ” เสนาบดีลู่ถามออกไปในที่สุด

        “ก็เพราะมันเป็นลูกสาวของศัตรูหัวใจของข้าอย่างไรเล่า เฉียวยี่หลัวมีดีอะไรถึงได้คว้าเอาหัวใจของท่านไป ความรักที่ท่านมีให้มันต้องเป็นของข้าคนเดียวสิ แต่จะว่าไปมันก็น่าตลกนัก ปากท่านก็บอกว่ารักมัน แต่พอเจอข้าทำแผนชายชู้ขึ้นมา ท่านกลับไม่เชื่อใจมันเหมือนเดิม ทั้งยังยอมให้ข้ารังแกลูกของมันอีก ท่านอย่าบอกว่าเรื่องเลวร้ายที่ข้าทำกับเฉียวยี่หลัวและลู่อวิ๋นชย่านั้นท่านไม่รู้เรื่อง หากท่านไม่ยินยอมเสียอย่าง ข้าจะรังแกพวกมันสองแม่ลูกได้อย่างสบายใจหรือ”

        เสนาบดีลู่นิ่ง ในอดีตเขารักเฉียวยี่หลัวมากจริงๆ ตอนนั้นเขาเป็นเพียงบัณฑิตหนุ่มยากจน ส่วนนางนั้นดูเหมือนหญิงสาวจากตระกูลสูงศักดิ์ กิริยามารยาทเรียบร้อย ตอนนั้นเขาก็รู้ดีว่าสหายสนิทอย่างนายท่านใหญ่เจินก็หลงรักเฉียวยี่หลัวเหมือนกัน แต่ยังโชคดีที่เฉียวยี่หลัวมีใจให้เขา เขาเคยสัญญาว่าจะซื่อสัตย์กับนางและรักนางเพียงคนเดียว แต่เป็นเขาที่ทำผิดกับนางก่อน เขารับเจินเหยาอี้เข้ามาเป็นอนุ พอเจินเหยาอี้ให้กำเนิดบุตรฝาแฝดชายหญิง หน้าที่การงานของเขาก็รุ่งโรจน์ขึ้นตามลำดับ หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยไปหานางกับลูกที่เรือนอีกเลย จนกระทั่งวันนั้นที่เขาเจอเข้ากับบุรุษชุดดำที่ปีนออกมาจากเรือนของนาง นั่นสิ...ทำไมพอเจอเหตุการณ์นั้นเขากลับไม่คิดที่จะถามไถ่ แต่คิดไปเองว่านางลักลอบมีความสัมพันธ์กับบุรุษอื่นลับหลัง คำสัญญาที่เขาให้ไว้กับนางมันหายไปไหน เป็นเขาที่ทำผิดกับนางก่อนจริงๆ

        “ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรือ ลู่ฝาน...หากหมอเทวดาเฉียวรู้ว่าการตายของเฉียวยี่หลัวมีท่านอยู่เบื้องหลัง ท่านคิดว่าคนมีชื่อเสียงอย่างท่านหมอเฉียวจะปล่อยท่านไปหรือ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาเคยช่วยชีวิตผู้คนไว้มากมาย แค่เขาพูดออกไปก็คงมีคนอยากแก้แค้นแทนเขาแล้ว ชีวิตน้อยๆ ของท่านยังจะรักษาไว้ได้อีกหรือ”

        “คำพูดของเจ้ามันไม่มีทั้งพยานและหลักฐาน”

        “ท่านไม่รู้หรือว่าผู้คนส่วนใหญ่ล้วนชอบข่าวลือ และท่านคิดว่าจะมีสักกี่คนที่อยากหาความจริงกับเรื่องนี้”

        เสนาบดีลู่ยิ้มแล้วเดินไปตรงหน้าเจินอี๋เหนียง เขาใช้มือบีบคางของนางอย่างแรง “แล้วถ้าเจ้าพูดไม่ได้อีกต่อไปเล่า ยังจะมีผู้ใดพูดเรื่องไร้สาระนี้มาได้อีก”

        “ท่าน...ท่านคิดที่จะทำอะไร” เจินอี๋เหนียงทั้งรู้สึกเจ็บและหวาดกลัว “หากข้าเป็นอะไรไป ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ต้องไม่ปล่อยท่านไปแน่”

        “ข้าไม่ให้เจ้าตายไปง่ายๆ หรอก เพราะอาการป่วยของเจ้าคล้ายกับโรคติดต่อ กักตัวเจ้าไว้แต่ในเรือนห้ามให้ผู้คนเข้าใกล้ เท่านี้คงพอเป็นเหตุผลให้ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ของเจ้าเชื่อได้แล้วกระมัง” เสนาบดีลู่กรอกยาทำลายเส้นเสียงของเจินอี๋เหนียงพร้อมทั้งบีบคางนางไว้ไม่ให้นางคายเอายาออก “มีอะไรก็รีบพูดออกมาสิ ก่อนที่ชาตินี้เจ้าจะไม่มีโอกาสได้เปล่งเสียงออกมาอีก แม้แต่เจ้าจะเจ็บปวดเจียนตาย เจ้าก็จะไม่มีสิทธิ์ร้องออกมาเหมือนคนอื่น”

        “ลู่ฝา...น เจ้ามันไม่ใช่คน” เจินอี๋เหนียงแสบร้อนไปทั่วลำคอ ดวงตาที่นางใช้มองสามีสุดที่รักกลายเป็นสีแดง เมื่อก่อนนางรักผู้ชายใจดำคนนี้ไปได้อย่างไร ทุกอย่างในชีวิตนางล้วนทุ่มเทให้กับเขา

        “เจ้าไม่ต้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น ถึงแม้ข้าจะไม่ได้พิสูจน์ความเป็นพ่อลูกกับลู่เยี่ยนฟางและลู่เหวินถง แต่ในเมื่อพวกเขาใช้แซ่ลู่ของข้า ก็นับว่าพวกเขาคือลูกของข้า เพียงแต่ลู่เหวินถงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ข้าจะไม่สนใจเขาอีก ส่วนลู่เยี่ยนฟางยังมีประโยชน์กับข้าอยู่ ข้าก็จะเลี้ยงดูนางต่อไปก็แล้วกัน แต่หากวันใดที่นางหมดประโยชน์แล้วล่ะก็ ข้าก็คงจะไม่เก็บนางไว้”

        เจินอี๋เหนียงดิ้นจนสุดแรง หวังจะให้เชือกที่มัดอยู่นี้หลุดออก

        เสนาบดีลู่หัวเราะเสียงดัง “เจ้าอย่าพยายามอีกเลย ข้ารู้ว่าถึงแม้เจ้าจะพูดไม่ได้ แต่เจ้าก็ยังสามารถเขียนหนังสือได้ เพราะฉะนั้นข้าคงจะให้ขาและแขนของเจ้าทำงานไม่ได้อีก ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนเตียงต่อไปเถอะ อ้อ...เผื่อว่าเจ้าจะเหงา ข้าจะให้ลู่เหวินถงมาพักห้องเดียวกับเจ้าก็แล้วกัน ส่วนเรื่องของเฉียวยี่หลัวกับลู่อวิ๋นชย่า มันก็จริงอย่างที่เจ้าพูด ถ้าหากข้าห้ามปรามเจ้าสักหน่อย พวกนางสองแม่ลูกก็คงจะไม่ถูกเจ้ารังแก แต่ใครใช้ให้ตอนนั้นนางไม่บอกข้าเองเล่าว่านางเป็นถึงลูกสาวของหมอเทวดา หากนางบอกข้าสักนิด ข้าคงจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำร้ายนางกับลูกเช่นนั้น แต่ถึงยังไงข้าก็ต้องขอบใจเจ้ามาก ที่เจ้ายอมแต่งเข้ามาเป็นอนุของข้า และยังให้คนสกุลเจินสนับสนุนข้าในทุกๆ เรื่อง ตอนนี้ข้ามีกำลังมากพอแล้ว คงไม่ต้องให้คนสกุลเจินของเจ้ามาสนับสนุน”

        เสนาบดีลู่เดินออกจากห้องขังไปโดยไม่สังเกตเลยว่าที่มุมหนึ่งมีเงาร่างของสตรีในชุดสีดำยืนหลบอยู่ นางกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เมื่อเห็นว่าในห้องไม่เหลือใคร นางจึงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจินอี๋เหนียง

        “เจ้าคงไม่คิดว่าเจ้าจะมีวันนี้สินะ เจินอี๋เหนียง...ต่อไปเจ้าก็ลองใช้ชีวิตเหมือนท่านแม่ของข้าดูก็แล้วกัน นอนดูลูกๆ ของเจ้าค่อยๆ หมดลมไปทีละคน ความจริงแล้วอาการป่วยของลู่เหวินถงนั้นข้าสามารถรักษาให้เขาได้ เพียงแต่ข้าไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องทำอย่างนั้น ข้าจะให้เจ้านอนดูเขาค่อยๆ อ่อนแอลง เจ้าจะได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดที่ท่านแม่ของข้าเคยได้รับ ส่วนลู่เยี่ยนฟาง...เจ้าก็อย่าเพิ่งดีใจไป ที่ข้ายังไม่ลงมือกับนางตอนนี้มันก็มีเหตุผลอยู่ เพราะตอนนี้นางคือคนเดียวที่ท่านพ่อจะใช้ประโยชน์ได้ ให้พวกเขาเพ้อฝันว่าได้นั่งอยู่บนวิมานกันให้พอ จากนั้นข้าค่อยกระชากพวกเขาลงมา หลังจากนั้นวันคืนดีๆ ของลู่เยี่ยนฟางก็จะไม่มีอีกต่อไป”

        เจินอี๋เหนียงดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการ แต่ยิ่งนางพยายามดิ้น เชือกที่มัดข้อมืออยู่ก็บาดลงไปที่ข้อมือของนางลึกขึ้นไปอีก นางมองลู่อวิ๋นชย่าด้วยสายตาเคียดแค้น

        “เก็บสายตาแบบนั้นของเจ้ากลับไปเถอะ ข้ารับรองว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่เพื่อดูความล้มเหลวของลูกๆ เจ้าไปได้อีกนาน” 

        “การแต่งบุตรสาวคนรองของเสนาบดีลู่มาเป็นชายาถือว่ามีความเหมาะสมอยู่พ่ะย่ะค่ะ เพราะนางเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของสกุลเจิน เวลานี้กองกำลังของสกุลเจินนั้นเรียกได้ว่าแข็งแกร่งมากจริงๆ หากพระองค์ได้กองกำลังนั้นมาไว้ในครอบครอง ต่อไปพระองค์ก็จะไม่ต้องกลัวต่อกองกำลังของเซียวซื่อจื่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        “ท่านราชครูก็คิดว่าดีหรือ แต่ที่เรารู้มา...เวลานี้กองกำลังของเซียวหมิงเฉินมีอาวุธชนิดใหม่ที่มีอานุภาพร้ายแรงมาก เราเกรงว่าในแผ่นดินนี้คงไม่มีใครมีอาวุธที่ดีกว่านี้อีกแล้ว”

        “องค์ชายลืมไปแล้วหรือว่าคู่หมั้นของเซียวซื่อจื่อคือผู้ใด พระองค์ก็หาทางให้คุณหนูรองลู่สานสัมพันธ์กับพี่สาว จากนั้นค่อยจับนางไปต่อรองขอแลกอาวุธกับเซียวซื่อจื่อก็ได้แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

        “ท่านก็พูดง่ายเกินไป สิ่งที่เซียวหมิงเฉินเกลียดที่สุดก็คือคนที่ข่มขู่เขา เอาไว้เราจะลองทบทวนดูความเป็นไปได้อีกที”

        “เช่นนั้นวันนี้กระหม่อมต้องขอตัวก่อน หากพระองค์มีรับสั่งใดอีกก็ให้คนไปแจ้งกระหม่อมได้ตลอด” ราชครูเจี่ยงมองหน้าองค์ชายรองพร้อมรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจ โดยที่องค์ชายรองไม่ได้สังเกตเห็น

        “เสด็จพี่มีชีวิตรอดกลับมาเราก็สบายใจแล้ว ในแผ่นดินนี้ญาติเพียงคนเดียวของเราก็คือท่าน ส่วนรัชทายาทและองค์ชายสาม เราก็ยังหวังว่าพวกเขากับหมิงเฉินจะรักกันดีเหมือนอย่างทุกวันนี้” ฮ่องเต้ยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ส่วนองค์ชายรอง…เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงแตกต่างจากพี่น้องคนอื่นนัก”

        “ฝ่าบาท...” อ๋องเซียวมีสีหน้าลำบากใจ “ตอนที่ข้าไปรบที่ชายแดนเหนือ ข้ามีโอกาสได้พบกับรัชทายาทของแคว้นหนาน เขามีหน้าตาคล้ายกับฝ่าบาทและฮองเฮามาก ทั้งเรื่องราวของเขาก็ชวนให้เกิดข้อสงสัยอยู่หลายส่วน”

        “เสด็จพี่ต้องการพูดเรื่องใด” ฮ่องเต้ยังไม่เข้าใจพี่ชาย

        “ตอนที่ฮองเฮาคลอดองค์ชายรองที่เมืองหวง ตอนนั้นยังมีอีกสองคนที่คลอดบุตรเช่นเดียวกับพระนาง นั่นคือฮองเฮาของแคว้นหนานและฮูหยินของราชครูเจี่ยง แต่ฮูหยินของราชครูเจี่ยงเสียชีวิตระหว่างคลอดและเด็กก็ไม่รอดชีวิตเช่นกัน ส่วนฮองเฮาของแคว้นหนานทรงคลอดฝาแฝดเป็นโอรสและธิดา”

        เมืองหวงเป็นเมืองที่อยู่ใกล้กับชายแดนเหนือ ที่นั่นมีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงและเป็นที่พักที่ดีสำหรับสตรีที่มีปัญหาในระหว่างตั้งครรภ์

        ตอนที่ฮองเฮาตั้งครรภ์องค์ชายรอง พระนางมีร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ หมอที่ทำการดูแลต่างก็ลงความเห็นว่าการคลอดครั้งนี้อาจจะมีปัญหา ซึ่งฝ่าบาทอาจจะต้องเลือกระหว่างแม่หรือลูก แต่ฝ่าบาทไม่อาจตัดสินใจได้ เมื่อรู้ว่าที่เมืองหวงมีสถานที่พิเศษเช่นนั้น พระองค์จึงตัดสินใจพาฮองเฮาไปพักเพื่อรับพลังที่ดีที่หมู่บ้านแห่งนั้น ซึ่งราชครูเจี่ยงก็ขอพาภรรยาติดตามไปในการเดินทางครั้งนั้นด้วย ซึ่งฝ่าบาทก็ไม่รู้มาก่อนว่าที่หมู่บ้านแห่งนั้นมีฮองเฮาของแคว้นหนานมาเข้าพักด้วยเช่นกัน

        “เสด็จพี่หมายความว่าเจ้ารองอาจจะไม่ใช่ลูกของเราอย่างนั้นหรือ” ฮ่องเต้หันไปมองพี่ชายอีกครั้ง “หรือว่าที่ท่านกับพี่สะใภ้ถูกวางยาในกองทัพก็เพราะพวกเขารู้ว่าท่านกำลังสืบเรื่องนี้อยู่”

        “มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”