รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๓๐

            นพนิตเลือกเดินเข้าไปในร้านอาหาร ‘เรือนปาริชาต’ เพื่อนั่งคิดทบทวนสารพัดเรื่องราวในหัวของเขากับอีกแทบทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจเขา 

            น้องบริกรแนะนำให้นพนิตลองชิมน้ำสมุนไพรมันพูดสรรพคุณความอร่อย และการช่วยให้ร่างกายสดชื่นขึ้น   จนนพนิตยอมสั่งตามที่น้องเค้าแนะนำ      

            ไม่นานนักน้องบริกรคนเดินก็เดินถือน้ำสมุนไพร่มาเสริฟให้นพนิต   “ขอโทษนะครับ พี่นพ นพนิตใช่ไหมครับ”  

        นพนิตยิ้มให้และพยักหน้าแทนคำตอบ

        “ใช่จริงๆด้วย”   เขาสาวแตกออกมาหน่อยนึง ดูท่าทางแล้วบริกรคนนี้คงจะบ้าดาราไม่น้อยทีเดียว   “ขออ้อถ่ายรูปกะพี่นพนะครับ”  

        นพนิตยินดีและถ่ายภาพคู่กับบริกรที่ชื่ออ้อนั่น   

        แล้วเขาก็ได้อยู่ตามลำพังพร้อมกับน้ำสมุนไพรรสดี  ช่วยให้นพนิตได้นั่งคิดทบทวนอะไรในสมองได้ดีพอสมควร..

        แต่ก็หาคำตอบอะไรไม่ได้..!!  

        แต่สิ่งที่จะทำให้นพนิตได้คำตอบในตอนนี้ก็คือ..ไปเจอทบทู!!

        ไปพบเพื่อให้รู้ว่า..

        ตัวเองรู้สึกอะไร?

        ..

        นพนิตขับรถไปจนถึงที่ทำการบริษัทใหม่ของพี่นัท เขาจอดรถและลงจากรถ  แล้วไปนั่งที่ม้านั่งเล่นที่อยู่หน้าหมู่ตึกนั่น..

        ..เขาไม่แน่ใจแล้วว่า ที่ตัดสินใจนี่จะดีหรือไม่ .. แต่ไม่ว่าจะได้คำตอบหรือเปล่า ..นพก็ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนทบทูอยู่ดี  ก็พี่นัทบอกให้เขาทำอย่างนั้นนี่ 

        เมื่อยังไม่แน่ใจอะไร   นพนิตจึงยังคงนั่งอยู่ที่ม้านั่งนั่นไม่ได้เดินเข้าไปหาทบทูในตัวอาคารแต่อย่างใด .. พลางคิดในใจ .. ถ้าจะได้พบทบทู ..ขอให้ได้พบที่นี่ .. ตรงนี้เลย!!

        ...

        ไม่นานนัก   สิ่งที่นพนิตก็เป็นจริง  

        แท็กซี่คันหนึ่งก็เลี้ยวเข้ามาจอด   ทบทูเดินลงจากรถแท็กซี่นั่นเขาเห็นพี่นพนั่งอยู่และยิ้มให้เขาจนหน้าบาน  ทบทูก็แทบก้าวขาไม่ออก แทบทำอะไรไม่ถูก  

        “ทูทางนี้”   นพนิตร้องบอกเด็กชาย

        ใจทบทูเต้นจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกเขาพยายามสงบใจ และพยายามก้าวขา เดินเข้าไปหาพี่นพ   “สวัสดีครับ พี่นพ”   ทบทูพยายามทักทายให้ปกติที่สุดแต่มันก็ยังไม่ปกติอยู่ดี

        ปลายเสียงที่มันสั่นๆของทบทู แสดงพิรุธออกมา   จนนพนิตรู้สึกได้และก็รู้สึกได้ถึงความหวั่นไหวในใจตนเองเช่นกัน  “คือ.. พี่นัท เค้าให้นพมาอยู่เป็นเพื่อนทู”  

        ชื่อพี่นัทเรียกสติของทบทูกลับมา   และถ้าอานัทให้พี่นพมาอยู่ด้วย  แสดงว่าพ่อต้องเป็นอะไรสักอย่างแน่ๆ   ไม่งั้นอานัทจะไม่มีวันทำอย่างนี้   

        ทบทูอุทาน   “พ่อ!!”  

        “พ่อเป็นไรอะพี่นพ”  

        “นั่งก่อนนะแล้วพี่จะเล่าให้ฟัง”  

        ทบทูทรุดตัวลงนั่งที่ม้านั่งเล่นข้างๆที่นพนิตนั่งอยู่ 

        แล้วนพนิตเล่าเรื่องทั้งหมด..เท่าที่เขาพอจะจับใจความได้ ให้ทบทูฟัง ...

        ...  

        ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้ทบทูรู้สึกดีขึ้นกลับทำให้เขาห่วงพ่อของเขามากขึ้นยิ่งกว่าเดิม  “พี่นพ พ่อของทู พ่อของทู”  แล้วเด็กชายก็เริ่มสะอึกสะอื้น  “พ่อทูต้องแย่แน่ๆ เลยพี่” 

        นพนิตอยากจะดึงทบทูมากอดเพื่อปลอบใจ

        แต่อีกความรู้สึกหนึ่ง.. ที่มันวาบไหว.. และปั่นป่วนหัวใจเขาอยู่ นพจึงไม่กล้าทำอย่างที่คิดที่จะทำมากไปกว่า..   “อย่าเพิ่งคิดมากสิพี่นัทต้องช่วยพ่อของทูได้แน่ๆ”   นพนิตเลือกพูดปลอบใจแทน  

        ทบทูมองสบตาอีกคนที่พูดปลอบใจเขา  แม้ม่านน้ำตาจะคลุมแววตาอยู่แต่ทบทูก็รู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่พี่นพมีให้ตน  

        แล้วนพนิตก็แพ้ใจตนเอง.. !!

        เขาเอื้อมมือไปจับมือทบทูและกุมมือทบทูไว้ข้างหนึ่ง เพื่อส่งกำลังใจให้  “พี่จะอยู่ข้างๆ ทูนะ”

        “ขอบคุณครับพี่นพ”   จะด้วยใจที่ห่วงความปลอดภัยของพ่อเมื่อรู้ว่าพ่อเขนถูกจับตัวไป  จนทำให้ทบทูแทบหมดแรง  หรือจะอะไรก็ตามแต่ ..

        สุดท้าย.. เด็กชายก็เอนตัวซบลงที่ไหล่ของอีกคนที่นั่งข้างๆ

        ตอนนี้กลับเป็นนพนิตที่ใจเต้นราวกับรัวกลอง .. เขารู้สึกได้ว่า.. ในใจเขาร่ำร้องที่จะดูแลคนคนนี้ ..ในใจเขารู้สึกเป็นห่วงคนคนนี้เหลือเกิน 

        มันรู้สึกในแบบที่นพนิตไม่เคยเป็นมาก่อน.. มันอยากดูแล .. อยากปกป้อง .. แต่.. ไม่มีความรู้สึกอยากมีอะไรด้วยเลย ...    

        พอทบทูรู้ตัวว่า..ตนมือไม้อ่อนจนต้องเอนตัวไปซบลงที่ไหล่ของคนที่หมายปอง ..

        ... ใจหนึ่งก็ห้ามปรามและบอกให้เลิกทำแบบนี้ ..!!

        ... แต่อีกใจกลับยินดีปรีดาที่ได้ซบลงที่ไหล่พี่นพ ..!! 

        แต่..แม้ทั้งสองใจของทบทูจะทะเลาะกันอย่างไร ก็ยังไม่เท่าอีกใจที่ห่วงพ่อเหลือเกิน  

        นพนิตเอื้อมมืออีกข้างโอบเอวทบทู  

        ทบทูรู้สึกดีเหลือเกินที่พี่นพโอบเขาไว้ในอ้อมแขนแบบนี้..

        แต่..อีกคนที่รู้สึกไม่ดีคือ..

        ณัฐกนก!!

        นัทขบกรามทันทีที่เห็นภาพนี้.. ภาพในจังหวะที่.. นพนิตยกแขนขึ้นมาโอบเอวทบทู ..

        นี่!! .. 

        หรือ..นพมันรักเด็กคนนี้จริงๆ เหรอ?

        เขนเคยบอกนัทแต่นัทเลือกที่จะไม่เชื่อ

        แต่ภาพวันนี้มันชัด

        ชัดเสียจนนัทพูดไม่ออก..

        ไม่มีผู้ชายคนไหนโอบเอวผู้ชายอีกคนขณะที่นั่งข้างๆ กันแบบนี้   

        แล้ว..เวลาที่เค้าอยู่กะเราล่ะ .. ที่เค้าสวีทหวาน .. ที่เค้าดูแลเอาใจใส่ ..มันคืออะไร?   

        หรือจะ.. เพื่อเงิน !!

        แบบพ่อของมัน!!

        คิดถึงตรงนี้ดวงตาของณัฐกนกยิ่งวาวโรจน์ด้วยความโกรธ        

        นังบุษที่นั่งอยู่ตรงที่คนขับเห็นอาการ‘คุณนัท’ของมันทุกอย่าง มันไม่กล้าทำอะไรเลย ไม่กล้าแม้จะกระดิกตัวด้วยซ้ำ  มันได้แต่บอกตนเองว่า .. เงี่ยหูฟังให้ดีคุณนัทให้ทำอะไร ก็รีบทำ เท่านั้นพอ

        แล้ว..

        .. ความวาวโรจน์ในดวงตาณัฐกนกเมื่อครู่..

        ก็จางหายไป  

        คุณนัทของนังบุษกลายเป็นคนเดิมที่มันคุ้นเคย 

        เค้ายิ้มให้มันผ่านกระจกมองหลังของรถแล้วเปิดประตูรถลงไปเอง  

        นังบุษรู้ดี..

        นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ!!

        เสียงเปิดและปิดประตูรถทำให้ทั้งนพนิตและทบทูได้สติ  

        ทั้งสองหันกลับไปมองด้านหลังซึ่งเป็นที่ของเสียง   ทั้งคู่ก็เห็นรถคันดำยาวสุดหรูจอดอยู่   และณัฐกนกกำลังเดินมาหาทั้งสองด้วยสีหน้าที่ทำให้นพนิตคลายความกังวล

        แต่ทบทูกลับรู้สึกแปลกๆเขารู้แน่ๆ ว่าอานัทเห็นพี่นพกอดเอวเขา อานัทจึงไม่น่าที่จะยิ้มสบายใจแบบนี้  ทบทูรีบยืนขึ้น และสวัสดีทักทายอานัท

        “ไงทู”   นัททักทายหลานชาย 

        “พ่อเป็นไงบ้างครับอานัท”   ทบทูรีบถามด้วยความเป็นห่วง

        “ปลอดภัยดีไม่ต้องห่วงนะ”  พร้อมกับรอยยิ้มปลอบใจ  

        ทำให้ทบทูสบายใจขึ้นมาได้  

        “แต่..เขนยังกลับบ้านไม่ได้พักนึงนะ”  

        ทบทูเข่าอ่อนทรุดตัวลงนั่งกับม้านั่งอีกครั้ง!!

        นพนิตอยากช่วยปะคองทบทูเหลือเกินแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรต่อพี่นัทของเขา

        “ทูฟังอานัทนะ”   ณัฐกนกนั่งลงข้างๆหลานชาย   “พ่อเขนไม่ได้เป็นอะไรไม่ได้บาดเจ็บ ไม่ได้ถูกทำร้าย”  

        “ครับอานัท”   แม้ทบทูจะอยากรู้เพียงใดแต่เขาก็ไม่กล้าออกปากถาม  พ่อเขนสอนไว้เสมอ อานัทจะเล่าทุกอยางให้ฟังเอง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม  

        ณัฐกนกมองหน้าทบทูเขารู้สึกๆได้ว่า.. เด็กชายอยากรู้เรื่องราว เขามองหน้านพนิต  ซึ่งก็มองเขาด้วยความอยากรู้ ไม่ต่างจากทบทู   นัทจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง .. 

        เมื่อนัทรู้ว่าพ่อของนัทให้คนมาพาตัวเขนไป   นัทก็ไปพบพ่อ   แต่ไม่ได้ไปต่อรองเพื่อให้คนพวกนั้นปล่อยตัวเขนเพราะวิธีนั้นไม่สามารถใช้กับพ่อของนัทได้

        ณัฐกนกหันมาสบตานพนิตแล้วจึงเล่าต่อ   .. นัทตัดสินใจคืนหุ้นทั้งหมด และคืนการบริหารบริษัททั้งหมดให้พ่อ   นัทเอาเฉพาะกำไรที่เขาทำได้  และเอาธุรกิจใหม่ที่นัทเริ่มต้นขึ้นออกมาจากบริษัทของพ่อ.. เท่านั้น   

        นพนิตเข้าใจทันทีว่าณัฐกนกเริ่มต้นกระบวนการเอาคืนคนที่บ้านแล้ว !! 

        แต่ทบทูยังมองอานัทด้วยความไม่เข้าใจ  

        นัทยังคงอธิบายต่อ..   “อาจะไม่เข้าไปทำงานที่เดิมอีกแล้วจะไม่แม้เข้าไปเหยียบด้วยซ้ำ”  หางเสียงณัฐกนกยังมีแววขุ่นข้อง   “เขนจึงเป็นคนเดียวที่รู้ทุกอย่างทุกกระบวนการในบริษัท พ่อของอาจะต้องพึ่งเขนทุกอย่าง พ่อของทบทูจึงปลอดภัยและอยู่ดีแน่ๆ”  

        ทบทูยิ้มออก 

        “ทูย้ายไปอยู่กับอาสักพักดีกว่าอากับพ่อเขนจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง พอพ่อกลับมาอยูที่นี่ได้ ทูค่อยกลับมาอยู่กับพ่อ”

        “แต่ทูอยู่ที่นี่ได้คับ”  

        “อาไม่ได้ถาม”   ณัฐกนกพูดพร้อมกับหันหน้ามาสบตาทบทูด้วยแววตาที่ทบทูไม่กล้าแม้แต่จะมอง

        “พี่นัท”   นพนิตยังกล้าปรามด้วยการแค่เรียกชื่อพี่นัทของเขาเท่านั้น  

        ทบทูเข้าใจทันที   “งั้นทูไปเก็บของที่จะเป็นก่อนนะครับ”   พูดจบเด็กชายก็เดินไปเก็บข้าวของที่จำเป็น   

        “ป้าอี๊ดเอาของสำคัญฝากมาด้วยใช่ไหม?”  

        “ครับพี่”   นพนิตตอบเขาไม่เคยเห็นมุมดุและนิ่งของพี่นัทมาก่อน  “ป้าอี๊ดเอากระเป๋าใส่มาในรถครับ นพไม่ได้ดูด้วยว่าคืออะไร”  

        ณัฐกนกหันไปมองหน้านพนิตและยิ้มให้เขาอย่างเยือกเย็น   “เครื่องเพชรต้นตระกูลของแม่พี่กับโฉนดที่ดินใน กทม. และตราสารหนี้”  

        นพนิตยิ้มเจื่อนๆ   “อย่างนั้นถึงนพดู ก็ไม่น่าจะรู้หรอกครับว่าอะไรเป็นอะไร”  

        “ในกระเป๋าใบเดียวถ้าเอาไปขึ้นเงิน ก็ร่วมหมื่นล้านนะ”  พี่นัทของเขาพูดลอยๆ 

        นพนิตอึ้ง ! งง !  

        เขาก็ไม่เข้าใจว่าพี่นัทบอกเขาทำไม   “เอ่อ .. พี่นัท บอกนพทำไมครับ”

        ใบหน้าณัฐกนกกลับเป็นพี่นัทคนเดิมของนพ   “ก็บอกไว้ จะได้ชวยกันดูแลไงล่ะ”  

        ทบทูเดินถือระเป๋านักเรียนและกระเป๋าอีกใบมาพอดี  

        ณัฐกนกให้นพนิตขับรถของตนเอง   ส่วนตัวเขานั่งข้างหน้าข้างๆ นพนิตราวจะบอกใครๆ ว่า.. เราสองคนคือคู่กัน  และให้ทบทูนั่งเบาะหลัง เพื่อย้ำชัดว่า เธอคือผู้อาศัยเท่านั้น 

        ส่วนรถคันดำยาวนั่นนังบุษขับออกไปได้สักครู่ใหญ่ๆ แล้ว  มันต้องเอากลับไปจอดที่บ้านใหญ่ และขี่มอเตอร์ไซด์กลับไปที่เรือนแม่อัง  

        ..ถือได้ว่า.. วันนี้แผนการณ์ของณัฐกนกสมบูรณ์แบบที่สุด  

        ที่บ้านแม่อัง   ณัฐกนกให้ทบทูอยู่ห้องที่เรือนแถวที่ติดกับห้องนังบุษ  และเขาบอกทบทูอย่างอารมณ์ดีว่า .. “อานัทกับนพพักอยู่ด้วยกันที่เรือนนอนโน่น”.. พร้อมกับชี้ให้เด็กชายดู  

        แม้ทบทูจะยังเด็กแต่เขาก็พอเข้าใจในสิ่งที่อานัทบอกกล่าว  

        นังบุษขี่มอเตอร์ไซด์ซิ่งตามกลับมาพร้อมถุงผ้าที่ป้าอี๊ดใส่อาหารมาให้ทุกคนกินได้สักสามสี่มื้อ   ทบทูขออนุญาตอานัทช่วยนังบุษตั้งโต๊ะอาหาร  

        ณัฐกนกตั้งใจใช้นพนิตในตำแหน่งเลขาฯเพื่อที่นพจะได้ไม่ต้องไปช่วยทบทู  

        จนอาหารขึ้นโต๊ะเสร็จ   ทบทูก็เดินไปบอกอานัทของเขา  

        อานัทให้ทบทูร่วมโต๊ะอาหารด้วย  

        ส่วนนังบุษยืนดูแลเสริฟข้าวเสริฟน้ำของไม่ไกล

คนพี่ตักอาหารให้คนน้องอย่างปกติ  
คนน้องยิ้มรับ และบริการคนพี่อย่างปกติเช่นกัน  

        จน..ทบทูเองกรู้สึกได้ว่า.. เขาคือส่วนเกิน  ทูหันไปมองนังบุษ   มันสบตาทบทูพร้อมกับรอยยิ้มที่ให้กำลังใจเด็กชาย 

แต่.. น่าแปลกที่ ‘นพนิต’ กลับไม่รู้สึกอะไร 

        หลังทานอาหารเสร็จ   ณัฐกนกให้นพนิตไปหาไฟล์งานไฟล์หนึ่งที่เขาเพิ่งโหลดออกมา แล้วให้นพนิตปริ๊นให้เรียบร้อย  

ตัวณัฐกนกเองก็ใช้โน้ตบุ๊คติดต่องานที่ต่างประเทศ   
ทบทูไม่อยากอยู่เฉยๆ จึงขออานัทช่วยนังบุษเก็บล้างของต่างๆ ในครัว  

ซึ่งอานัทก็ยิ้มอนุญาตอย่างใจดี  

ทบทูเลยช่วยนังบุษเก็บโต๊ะอาหารไปด้วย  

“บุษ.. ”   ณัฐกนกร้องเรียกมัน   “ขอไวน์แดงสักแก้วสิ” 

..

ครู่เดียว  นังบุษก็เดินมาหาเขาพร้อมกับไวน์แดงชั้นดีหนึ่งแก้ว  

ณัฐกนก ปลุกไวน์ ดอมดมกลิ่นแล้วก็ลองจิบ   “บุษ”  

“ขาคุณนัท”  

“ถ้าจะให้แกเปรียบเทียบ แกว่า..แกรักฉันแค่ไหน?”  

        นังบุษงงไม่รู้ว่า คุณนัทของมันจะมาไม้ไหน? แต่มันก็ตอบอย่างจริงใจที่สุด   “ก็.. ที่สุดของที่สุดค่ะ  มันเปรียบเทียบยาก”  

ณัฐกนนยิ้มออกมา   “ยากยังไง?”

        “ก็..บุษเกิดในบ้านคุณนัท พอพ่อแม่บุษตาย คุณนัทก็เมตตาเลี้ยงดู ส่งให้เรียน ให้เงินเดือนบุษตั้งแต่บุษยังทำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำทั้งสั่ง ทั้งสอน ชาตินี้ทั้งชาติบุษก็เป็นคนของคุณนัทค่ะ”

        “พอแล้ว.. ฉันแค่ชวนคุยเฉยๆ” 

        “ค่ะคุณนัท”   มันรู้ดี ปกติหลังอาหารค่ำแบบนี้คุณนัทของมันชอบคุยกับป้าอี๊ด แต่ที่บ้านนี้ มีมันคนเดียว มันต้องรับภาระอันสำคัญนี้แทนป้าอี๊ด  

        “แกช่วยฉันดูนพกับทูด้วยนะ”   คุณนัทของมันพูดเบาๆ  แต่ก็ยังชัดเจน   

        นังบุษเงยหน้าสบตาคุณนัทของมัน 

        “ฉันไม่คิดจะทำร้ายพวกเขาหรอกน่า.. แค่อยากให้แกเป็นหูเป็นตาแทนฉัน .. ถ้าเค้าสองคนพบกัน .. โดยไม่มีฉัน ..แกต้องไลน์บอกฉัน .. เข้าใจมั้ย?” 

        “ค่ะคุณนัท”  

        “ไม่ต้องบอกใครด้วยว่าฉันให้ทำแบบนี้”  

        “ค่ะ”   แล้วนังบุษก็หันไปมองหน้าคุณนัทของมัน  

        มันเห็น.. แววตาคุณนัทแววโรจน์ด้วยความโกรธอีกครั้ง  

        มันรู้ได้ทันที..

        นพนิตกับทบทูตกที่นั่งลำบากเสียแล้ว

จบตอน ๓๐