บทสนทนายูอิกับกรีน
" นี่กรีน "
" ว่าไงเ้ามีอะไรจะพูดรึ " ยอมเปิดใจกับข้าแล้วสินะ
" ถ้าข้าไม่อยู่แล้ว ช่วยปกป้องโคโคะด้วย "
ที่เธอพูดหมายความว่ายังไงกันเธอกำลังปกปิดอะไรอยู่
" ได้สิ แต่ทำไมเ้าถึงพูดแบบนี้เหมือนกับว่าเ้าจะไปไหน "
" เปล่าไม่มีอะไร ข้าก็แค่พูดเผื่อไว้น่ะ " ฝืนยิ้ม
" ดูเ้าแปลกๆั้แ่เจอกับเ้าหนุ่มนั่นแล้วนะ " เธอต้องปิดบังอะไรข้าแน่นอนข้าเชื่อยังงั้น
ยูอิเงียบไม่พูดอะไร แต่หยิบสิ่งหนึ่งมาให้กรีน
" เก็บสิ่งนี้ให้โคโคะ " สิ่งที่ข้าเอาออกมาคือลูกแก้วอสูร 3 ลูก
" งั้นข้าจะเก็บเอาไว้ล่ะกัน " ทำไมข้ารู้สึกกังวลยังงี้น้า
" อืม " เท่านี้ข้าก็หมดห่วงแล้ว ขอโทษด้วยนะที่ข้าจะไม่ได้อยู่ใกล้เ้าได้อีกแล้ว
กรีนซ่อนลูกแก้วโดยใช้ภาพลวงตา
(ลวงราตรี)
และแล้วเสียงโคโคะก็ดังขึ้น
" พวกเ้ามัวซุบซิบอะไรกันอยู่รีบกลับเร็วเข้าข้าหิวแล้วนะ "
ณ แม่น้ำแห่งแสง
กรีนะโขึ้นบนใหล่โคโคะ
" เ้าหายงอนข้าแล้วรึ "
" ก็ไม่เชิง " เขาพูดช้าๆจนโคโคะสังเกตุเห็น
" เป็อะไรของเ้าไม่สบายรึไงทำตัวเงียบๆ "
" ก็เปล่า ข้าก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยๆ " จะเกิดอะไรขึ้นกับยูอิทำไมข้าอดสงสัยไม่ได้
" อ้อหรือ แต่ข้าเชื่อว่าอย่างเ้าป่วยไม่เป็หรอกเ้าเป็ถึงอสูรนิ " แกล้ง
มีแต่คำนี้ที่ข้าทนไม่ได้ " อสูรแล้วไง ข้าก็เป็สิ่งมีชีวิตเหมือนกันนะ "
" เอาแล้วๆ นี่แหละกรีนตัวจริงเสียงจริง " จริงๆข้าแค่ล้อเล่นเผื่อเ้าจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างเห็นเ้าซึมแล้วข้าไม่สบายใจ
" ฮิๆ " เธอยิ้ม
ในขณะที่พวกเขากำลังสนุกกันอยู่นั้นก็ได้มีคนมาขัดจังหวะพอดี
" ดูน่าสนุกจังเลยนะ " เยาะเย้ย
" พวกแกเป็ใครกันน่ะ "
ั ทมิฬบุกซึ่งๆหน้า โคโคะจะโต้ตอบสถานการณ์นี้เช่นไร