ระบบเลี้ยงดูจอมมารให้เป็นคนดี (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 19 ลูกศิษย์น่ารักมาก (1)

        รุ่งขึ้นเมื่อหลินเฉินตื่นมาก็มองคนในอ้อมกอดด้วยใบหน้ามึนงง นี่มันเรื่องอะไรกัน! เพียงแค่ชั่วข้ามคืนมันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับฉือม่อเนี่ย!

        แล้วก็เจ้ามือข้างนี้ของเขาด้วย ไปวางไว้ตรงไหนกัน!

        ตอนนี้หลินเฉินมึนหัวไปหมด เขาจ้องฉือม่อที่อยู่ในอ้อมแขนก่อนจะปวดหัวตุบขึ้นมา อาจารย์สารเลวอย่างเขาทำอะไรลงไปจากการนึกเหตุการณ์ในความฝันเมื่อคืนดูแล้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาดเขาน่าจะเป็นคนดึงตัวฉือม่อเข้ามากอดเอง

        หลินเฉินจ้องมือตัวเองด้วยสีหน้าซับซ้อนเมื่อคืนเขายังฝันว่าลูบแมวอีก งั้นก็แสดงว่าที่เขาลูบเมื่อคืนก็คือฉือม่อน่ะสิเจ้ามือข้างนี้ของเขายังสมควรเก็บมันไว้ไหมเนี่ย!

        ฉือม่อที่อยู่ในอ้อมกอดยังไม่ตื่น ใบหน้าน้อยๆถูไถไปมาบนอกเขา หลินเฉินรู้สึกเหมือนทั่วร่างมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างบอกไม่ถูกเขาขยับตัวอยู่นาน สุดท้ายถึงค่อยๆเอามือฉือม่อที่วางอยู่บนเอวเขาออกอย่างระมัดระวัง พลางชักมือตัวเองกลับหลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ถึงค่อยขยับก้นไปทางขวา กระเถิบไปทีละนิด

        หลังจากเขยิบมาด้านข้างได้แล้ว และแน่ใจว่าฉือม่อยังไม่ตื่นหลินเฉินก็ถอนหายใจเฮือก โชคดีที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวไม่งั้นเขาก็ไม่รู้จะอธิบายกับฉือม่ออย่างไรเหมือนกัน

        จะให้บอกว่าเมื่อคืนอาจารย์คนนี้ฝันถึงแมวตัวหนึ่งก็เลย...ทำอะไรแบบนั้นลงไปคงไม่ได้แน่ เขาไม่กล้าพูดอะไรแบบนี้หรอก มันขายขี้หน้าเกินไป

        ฉือม่อหลับสนิท ใบหน้ากลมมนช่างน่ารักเหลือเกินแตกต่างจากใบหน้าของจ้าวเสียวเป่าตรงที่ว่าใบหน้าจ้าวเสียวเป่ากลมเพราะกินจุจนอวบอ้วนเวลายื่นมือไปบีบก็สัมผัสกับเนื้อเป็นก้อนๆแต่ใบหน้าของฉือม่อนั้นเป็นเพราะอีกฝ่ายมีรูปหน้ากลม เมื่อคืนตอนเขาดึงตัวฉือม่อเข้ามากอดที่จริงหลินเฉินก็พอสัมผัสได้ว่าร่างกายของฉือม่อไม่ได้มีเนื้อมีหนังอะไรเลยถึงขนาดบอกได้ว่ากำลังกอดโครงกระดูกที่แข็งทื่อ

        หากดูแค่ใบหน้าเพียงอย่างเดียว คงไม่เห็นอะไรหรอก

        ขนตาของอีกฝ่ายงอนเด้ง เรียงเป็นเส้นชัดเจน เวลาหลับตาลงขนตาเรียวงอนนั้นยังขยับเล็กน้อย

        เดี๋ยวนะ ขยับเล็กน้อยเหรอ งั้นแสดงว่าเขาตื่นแล้วน่ะสิ!

        หลินเฉินตกใจรีบหลับตาลงบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นเพราะรู้สึกผิดหรือเหตุผลอื่นเอาเป็นว่าตอนนั้นในหัวเขามีแค่ความคิดนั้น กระทั่งเมื่อเขาได้สติอีกครั้งเขาก็หลับตาลงไปแล้ว

        หลินเฉินลอบด่าตัวเองในใจ ‘โง่ชะมัด นายจะไปกลัวอะไร แบบนี้ยิ่งไม่กลายเป็นยอมรับว่าตัวเองทำผิดเรอะ’

        เสียงสวบสาบเพราะกำลังสวมเสื้อผ้าดังขึ้นด้านข้างจากนั้นก็รู้สึกได้ว่าคนผู้นั้นค่อยๆ ลงจากเตียงไปอย่างระมัดระวังก่อนที่อีกฝ่ายจะไป ยังห่มผ้าให้เขาด้วย

        เมื่อเสียงฝีเท้าของฉือม่อดังห่างออกไปไกลแล้วหลินเฉินถึงค่อยลืมตาขึ้น เขาตบหน้าอกตัวเองอย่างโล่งใจยังดี...ยังดีที่อีกฝ่ายไม่รู้เรื่องโง่เขลาที่ตัวเขาทำลงไป

        ฟ้าด้านนอกยังไม่สว่างดี ยังคงดำมืดอยู่ทั้งแถบ หมอกบางๆปกคลุมทั่วผืนฟ้า ทำให้มองเห็นทัศนียภาพไม่ชัดเจน

        เมื่อหลินเฉินเดินออกไปก็เห็นว่าจ้าวไคฝูตื่นแล้วและกำลังเตรียมอาหารเช้ากับฉือม่อ

        พอจ้าวไคฝูเห็นหลินเฉินเดินออกมาก็วางตะหลิวในมือลงยิ้มแล้วถาม “ท่านเซียนหลิน เมื่อคืนหลับสบายดีไหมขอรับ”

        ระหว่างที่อีกฝ่ายเอ่ยถาม ฉือม่อก็หันมองหลินเฉินอย่างอดไม่ได้เพียงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เขาพลันเขินอายทำตัวไม่ถูกขึ้นมา

        คำถามนี้ทำเอาหลินเฉินพูดไม่ออกเหมือนกันเขาประมวลผลในหัวอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็ตอบกลับไปสั้นๆ “พอไหว”

        ฉือม่อได้ยินดังนั้น มือข้างที่จับพัดอยู่ก็ชะงักไปแต่แล้วก็เรียกสติกลับมาได้โดยเร็ว และพัดเตาเพื่อก่อไฟต่อ

        ด้วยความช่วยเหลือจากฉือม่อจ้าวไคฝูจึงเตรียมอาหารเช้าเสร็จในเวลาอันรวดเร็วไม่นานจ้าวเสียวเป่าก็เดินออกมาจากห้อง

        จ้าวเสียวเป่าขยี้ตาอันหรี่ปรือเพราะยังง่วงงุนเมื่อเห็นอาหารเช้าบนโต๊ะ ดวงตาน้อยๆ นั่นก็เปล่งประกายทันทีแล้ววิ่งเข้ามาข้างโต๊ะอาหาร ก่อนจะยื่นมือไป

        ไม่คาดว่าเพิ่งจะยื่นมือไปได้แค่ครึ่งทางจ้าวเสียวเป่าก็โดนจ้าวไคฝูหยิกแก้มอย่างรุนแรง จ้าวเสียวเป่ายกมือกุมหน้าพูดขึ้นอย่างน่าสงสาร “ท่านพ่อ!”

: ตั้งแต่ตอนที่ 20 เป็นต้นไป ติดตามต่อได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8