นักพฤษศาสตร์ vs ยุคข้าวยากหมากแพง

หลังจากตกลงราคากันเรียบร้อย ลี่จินแกล้งล้วงมือไปในกระเป๋าเพื่อหยิบจานเล็กสีขาวออกมา3ใบ มีด เขียง และไม้จิ้มเล็กๆ ออกมา ลี่จินให้ลู่ชิงแกะส้ม1ลูก และแบ่งเป็๲กลีบๆว่างเรียงใส่จานเพื่อให้ลูกค้าชิม ส่วนตนเองนั้น หั่นฝรั่งและสตอเบอร์รี่เป็๲ลูกเต๋า อย่างละ1ลูกเมื่อจัดของเสร็จลี่จินจึงเริ่มเชิญชวนลูกค้ามาชิมผลไม้ตน
"ผลไม้อร่อยๆจากเมืองหลวง ค่ะ เชิญชิมก่อนได้นะคะ ชิมฟรีค่ะ ไม่ถูกใจไม่ซื้อไม่ว่ากันค่ะ"ลี่จิน เรียกลูกค้า เมื่อได้ยินว่าชิมฟรีก็เริ่มมีคนสนใจแต่ยังไม่แน่ใจกลัวโดนหลอก
"ชิมฟรีจริงหรือแม่หนู"หญิงชราแซ่ฝู่เอ่ยถาม ตนอยากหาของแปลกๆไปฝากลูกชายที่ไปทำงานเป็๲เลขานายอำเภอที่อยู่อีกเมืองหนึ่ง ลูกชายของเธอส่งเงินมาให้ใช้ไม่ขาดมือ
"จริงค่ะ แต่ชิมได้1คนต่อ1ชิ้นเท่านั้นนะคะ"ลี่จินอธิบายอย่างใจเย็นเพราะถ้าไม่จำกัดจำนวนเธอมีผลไม้ไม่พอให้ชิมแน่
เมื่อได้รับการยืนยันหญิงชราแซ่ฝู่จึงชิผลไม้ทั้ง3ชนิดทันที เธอรู้สึกชอบส้มกับสตอเบอร์รี่มากมีรสชาติหวานอมเปรี้ยว
" สองอย่างนี้เรียกว่าอะไรจ้ะ"หญิงชราสอบถามพร้อมกับชี้ไปที่ส้มกับสตอเบอร์รี่
"ลูกสีแดงเรียกว่า เฉ่าเหมย ค่ะ ส่วนลูกสีส้มเรียกว่าจวี๋จื่อ ค่ะ"ลี่จิน
"ขายอย่างไรล่ะ"หญิงชราแซ่ฝู่
"ลูกละ 1 หยวนค่ะ รอบนี้ของมีแค่นี้นะคะ ถ้าหมดคงต้องรออีกนานกว่าของจะมา"ลี่จิน
"ลูกละ 1หยวนเลยหรอ "หญิงชราเริ่มคิดถึงจะแพงแต่มันก็อร่อยมากเลย แถมยังมีน้อยอีกด้วยถ้าซื้อไปฝากลูกชายเขาคงดีใจ
"งั้นเอาเฉ่าเหมยกับจวี๋จื่อ อย่างละ5ลูกนะ"หญิงชราตัดสินใจซื้อทันที ลี่จินจึงจัดการเอาทั้งสตอเบอร์รี่และส้มจัดใส่กล่องใส รองด้วยโฟม จัดเรียงให้เป็๲ระเบียบสวยงามดูน่ารับประทาน ซึ่งไม่ว่าจะถึงกล่อง โฟม ของจิปาถะสำหรับขายผลไม้ ป้าแม่ค้าขายผลไม้จัดเตรียมมาให้เธอพร้อมเสร็จเลย ต้องขอบคุณที่คิดเผื่อเธอขนาดนี้
"ทั้งหมด 10 หยวนค่ะ เสี่ยงชิงรับเงินด้วยนะ"ประโยคแรกลี่จินบอกลูกค้าแต่ประโยคหลังเธอบอกลู่ชิง เขาบอกว่าชอบ เธอก็จะสอนเขา
เมื่อจัดการจ่ายเงินและลูกค้าไปแล้ว ลู่ชิงมือสั่นจนเกือบทำเงินร่วง นี้เงิน10หยวนเลยนะ ขนาดทั้งบ้านลู่มีแค่5หยวนเท่านั้น ไม่รู้ว่าเก็บมากี่ปี แต่แค่ไม่ถึงครึ่งชั่วยามพี่สะใภ้เขาหาเงินได้10หยวน
"เสี่ยวชิง เห็นที่พี่ขายแล้วใช่ไหม อยากลองทำดูรึเปล่า"ลี่จิน เรียกสติลู่ชิงกลับมาจากการที่ได้จับเงิน10หยวน
"ครับ ผมอยากลองดู"ลู่ชิงชอบขายของและเขาก็อยากช่วยพี่สะใภ้หาเงิน เขาจำที่พี่สะใภ้ทำได้ ถึงเขาจะคิดเงินไม่เป็๲แต่ให้พี่สะใภ้ช่วยก็แล้วกัน
"ผลไม้ครับ ชิมก่อนได้นะครับ ชิมฟรีครับ"ลู่ชิงพยายามทำเลียนแบบลี่จิน
สักพักก็มีลูกค้าเขามา
"ชิมฟรีหรือคะ พ่อค้า" คุณลุงคุณป้าท่าทางใจดีเอ่ยแซวยิ้มๆ
"ชิมฟรีครับ แต่จำกัดคนละ1ชิ้นนะครับ"สองสามีภรรยาจัดการชิมผลไม้คุณลุงรู้สึกชอบฝรั่งมาก ส่วนคุณป้าชอบส้ม
"ขายยังไงครับ พ่อค้า"คุณลุงเอ่ยถามอย่างเอ็นดู
"ลูกละ 1หยวนครับ นี่เป็๲ผลไม้จากเมืองหลวงครับ เหลือแค่นี้แล้วครับ"ลู่ชิงบอก
สองสามีภรรยามองหน้ากันจึงสามีจึงตัดสินใจ
"งั้นเหมาหมดเลยนะ พ่อค้าคนเก่งของเรา จะได้ไปพักผ่อน ดีไหม"คุณลุงรู้สึกชื่นชมที่ลู่ชิงรู้จักช่วยคนในครอบครัวทำงาน ลี่จินจึงจัดการแพ็คผลไม้ลงกล่องอย่างปราณีต
"พี่สะใภ้ครับช่วยคิดเงินหน่อยนะครับ"ลู่ชิงพูดเสียงเบาๆทำท่าทางกระซิบกระซาบ อย่างอายๆ
"ทั้งหมด18หยวนค่ะ"ลี่จินบอกลูกค้าและหันมายิ้มให้ลู่ชิง ลู่ชิงจึงยืนมือออกไปรับเงิน คราวนี้มากถึง18หยวน ในใจลู่ชิงกู่ร้องอย่างตื่นเต้น 
"เก่งมากครับ เสี่ยวชิง ต่อไปพี่ต้องเรียกเสี่ยวชิงว่าพ่อค้าเสียแล้วสิ"ลี่จินพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างผ่อนคลาย
"อย่าล้อผมสิครับ"ลู่ชิงหน้าแดงที่โดนล้อ
"เสี่ยวชิงอยากเรียนหนังสือไหม"ลี่จิน
"อยากครับ แต่ว่าต้องใช้เงินมากนี่ครับ"ลู่ชิงรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนจะเรียนหนังสือได้เพราะในหมู่บ้านเขานั้นมีเพียงลี่จินที่ได้เรียนหนังสือ
"ถ้าเสี่ยวชิงอยากเรียน ไม่ต้องกังวลเ๱ื่๵๹เงินดูสิวันนี้เราขายผลไม้ได้28หยวนเลยนะ"ลี่จิน 
"ถ้าลู่ชิงเรียนจบก็มาช่วยพี่คิดเงินขายผลไม้ไงดีไหม"ลี่จินพูดให้ลู่ชิงคล้อยตาม
"ครับ ผมจะตั้งใจเรียนแล้วมาช่วยพี่ขายผลไม้"ลู่ชิว
ทั้งคู่ช่วยกันเก็บจาน เขียงมีดและอุปกรณ์ต่างหลงกระเป๋า
❤️ยังไม่ได้ตรวจคำผิดค่ะ❤️
❤️❤️กดติดตาม กดหัวใจ กดแชร์ เป็๲กำลังใจให้ส้มด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ❤️❤️