ตอนที่28หน่วยสัตว์วิเศษเข้าคาบ
เสียงฝีเท้ากำลังก้าวเดินออกมาจากทางเชื่อมจากฮอกวอตส์มายังกระท่อมออกศาสตราจารย์ฮอกวอตส์กลุ่มแรกที่เดินนำคือพวกบ้านกริฟฟินดอร์ชั้นปีที่หนึ่งที่อยากเป็ที่หนึ่งของการไปถึงบ้านอื่น ๆ ก็กำลังตามไปเรื่อย ๆระหว่างที่กำลังเดินอยู่นั้นสกอร์เปียสหันซ้ายหันขวามองหาใครบางคนแต่ไม่เจอตัวอีกฝ่ายหลังจากอีกฝ่ายวิ่งออกมาจากห้องทานอาหารเขาก็ไม่เจออีกฝ่ายจนกระทั่งตอนนี้เขาเดินมาอยู่กับเพื่อนสาวที่เขาสนิทอย่างพวกลูน่า
“ทุกคน...ไม่มีใครเห็นอบิเกลเหรอ?เราจะเรียนวิชาต่อไปแล้วนะ?”
“จริงด้วยนะ...”ลูน่าหันซ้ายขวามองหาอบิเกล
“แต่ว่าเมื่อกี้มีปัญหาอะไรที่เดินวิ่งออกมาไม่บอกเราเลยนะ”
“หรือว่าเธอมีงานต้องทำเลยต้องออกมาก่อน?”
เอวาหันหน้ามามองทุกคนโดยที่กำลังเดินถอยหลังแต่ว่าก็เกือบก้าวพลาดจนพวกฟาร่าต้องดันหลังอีกฝ่ายที่กำลังหงายหลังมาทางพวกเธอ
“ระวังสิเอวาชนพวกฟาร่าแล้วนะ”
“ขอโทษที...”
“เดินดี ๆหน่อย เอวา!!” ฟาร่ากับแพนซี่พูดพร้อมกัน
“ขอโทษนะ...”เอวาหันไปขอโทษสองแฝด
ความกระวนกระวายใจเริ่มกัดกินความรู้สึกของสกอร์เปียส มากขึ้นทุกที สายตาของเขาคอยกวาดมองหาแผ่นหลังที่คุ้นเคยท่ามกลางฝูงชนแต่กลับไม่พบร่องรอยของเพื่อนสาวคนสนิท ปกติแล้วอบิเกลจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอหลังจากตอนกลางวันอีกฝ่ายหายไปอย่างไร้ร่องรอยทำเอาเป็ห่วงอีกฝ่ายมาก ๆเหล่านักเรียนเดินจับกลุ่มกันมาจนถึงหน้ากระท่อมของอาจารย์แฮกริดร่างั์ของผู้ดูแลสัตว์วิเศษยืนรอรับด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นทว่าบรรยากาศกลับวุ่นวายเล็กน้อยเมื่อนักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์บางส่วนพยายามเบียดเสียดคนอื่นออกไปเพื่อจับจองพื้นที่ด้านหน้าสุดสกอร์เปียสและเพื่อนสลิธีรินคนอื่น ๆทำได้เพียงมองท่าทางอวดดีเ่าั้ด้วยสายตาเอือมระอา
“ยินดีต้อนรับเด็กๆ ทุกคนเข้าสู่คาบเรียนแสนสนุก!” แฮกริดป่าวประกาศพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“สนุกจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะสัตว์วิเศษหลุดน่ะสิครับ...”เสียงประชดประชันจากนักเรียนคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา
ทำเอาแฮกริดชะงักไปเล็กน้อยเขายกยิ้มอย่างเจื่อนๆ แต่ก็พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อสอนต่อ
“เอาน่า...ครั้งก่อนมันเป็ความผิดพลาดที่ไม่มีใครอยากให้เกิดแต่คราวนี้ฉันรับรองว่าพวกเธอจะต้องทึ่ง!”แฮกริดพยายามดึงความสนใจ“เพราะวันนี้เรามีแขกรับเชิญที่แสนจะวิเศษและน่ามหัศจรรย์ที่สุดมาให้พวกเธอได้ยลโฉมกัน”
“สัตว์วิเศษอะไรจะวิเศษขนาดนั้น?”เด็กๆ เริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความสงสัย
ในขณะที่สกอร์เปียสยังคงพยายามมองหาอบิเกลอย่างไม่ลดละแฮกริดก็หันหน้าไปทางชายป่าต้องห้าม เขาไม่ได้มองไปตามพื้นดินแต่ออกคำสั่งให้ทุกคนเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟากฟ้าเหนือยอดไม้ไม้สูงใหญ่หลายคนคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ว่าอาจจะเป็ัหรือกริฟฟิน... แต่มันไม่ใช่เลยสักอย่างที่พวกเขาคิดทันใดนั้นร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากพุ่มใบสีเขียวครึ้ม!
วืดดดด!
ขนสีเพลิงเจิดจ้าส่องประกายวับแวมราวกับเปลวไฟที่กำลังเต้นระบำอยู่กลางอากาศปีกที่สยายกว้างดูสง่างามและทรงพลังเกินกว่านกชนิดใดจะเทียบเคียงได้มันบินไปตามพื้นป่าเขียวขจีเมื่อระยะสายตาเริ่มเข้ามาใกล้ ๆเหล่านักเรียนต่างพากันตกตะลึงอย่างกับถูกแช่แข็ง
“นั่นมัน...”เสียงกระซิบสั่นเครือดังขึ้นจากใครคนหนึ่ง
“นกฟีนิกซ์!”
เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วบริเวณเมื่อนกั์สีแดงทับทิมตัวนั้นโฉบผ่านศีรษะพวกเขาไปอย่างแ่เบา ไอความร้อนจาง ๆและกลิ่นอายที่แสนอบอุ่นแผ่กระจายออกมาจนทุกคนต้องอุทานด้วยความตื่นเต้นดวงตาของเด็กทุกคนเป็ประกายด้วยความทึ่งในความงามอันเป็ตำนานที่มาปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะประชิดนกฟีนิกซ์บินตรงมาหาอาจารย์แฮกริด แต่ทว่ามีมือหนึ่งกำลังยกขึ้นร่างกายอันตัวเล็กกำลังยกมือรอนกฟินิกซ์ตรงมาหาแล้วเกาะแขนเธออย่างรวดเร็วทุกคนต่างเห็นก็ยิ่งตะลึงกับบุคคลที่เป็คนคอยควบคุมนกฟินิกซ์พวกสกอร์เปียสเห็นก็ต่างฉีกยิ้มอย่างดีใจที่เห็นอีกฝ่าย
“อบิเกล~”
อบิเกลยกยิ้มระหว่างเดินออกมาพร้อมกับนกฟีนิกซ์ตัวใหญ่ที่เกาะแขนเธอที่มีอุปกรณ์คอยปกป้องกรงเล็บแต่มีคนหนึ่งไม่พอใจอย่างยิ่งที่เห็นอีกฝ่ายเป็คนที่ทำตัวโดดเด่นอยู่ตอนนี้ฮิวโก้จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่จะฆ่าแกงกันสุด ๆ อบิเกลเห็นสายตานั้นก็ไม่ชอบใจเมื่อเธอเดินมาอยู่ข้าง ๆ อาจารย์แฮกริด
“ขอบใจอบิเกลที่เป็อาสาของอาจารย์ค่อยดูแลสัตว์วิเศษให้นะ”
“ไม่เป็ไรค่ะการดูแลสัตว์วิเศษเป็หน้าที่ของเ้าหน้าที่สัตว์วิเศษอย่างหนูอยู่แล้วค่ะ~”
“ดีจริง ๆปีนี้ฉันมีเธออยู่ในโรงเรียนของเราจริง ๆ”แฮกริดภูมิใจสุดๆ ที่มีนักเรียนที่เป็มืออาชีพอยู่ข้าง ๆ แบบนี้
ฮิวโก้ฟังคำพูดของอาจารย์ทุกคำทำให้เขาอิจฉาอีกฝ่ายที่อยู่ตรงนั้นโดยที่จุดนั้นควรเป็ที่ของเขาเขาควรได้รับเสนอให้ควบคุมนกฟีนิกซ์นั้นหรือลองจับมันแต่ดันมียัยลูกฆาตกรเป็ตัวเอกของวันนี้ซะงั้นอาจารย์แฮกริดกำลังจะให้อบิเกลช่วยให้นกฟีนิกซ์แสดงการบินและร่างกายของมัน
“เอาล่ะงั้นพวกเรา-”
“อาจารย์ครับ!!”ฮิวโก้เอ่ยเรียกอาจารย์แฮกริด
“หือ?มีอะไร?ฮิวโก้”อาจารย์แฮกริดหันไปมองอย่างสงสัย
“ผมอยากเป็คนควบคุมนกฟีนิกซ์ครับ!!”
ทุกคนต่างหันไปมองฮิวโก้กันยกใหญ่ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรออกมาพวกบ้านกริฟฟินดอร์ต่างชอบใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายขอมันช่างกล้าหาญมาก ๆอบิเกลจ้องมองอีกฝ่ายก็รู้สึกว่าปัญหามาเยี่ยงแล้ว
“เมื่อกี้เ้าเด็กนั้นพูดว่าจะควบคุมข้าเหรอ?ฝันไปเถอะคนที่สามารถควบคุมข้าได้มีแต่เ้านายของข้า จริงไหม?เ้านาย”นกฟีนิกซ์เอ่ยถามอบิเกลที่มันตัดสินใจแล้วว่าเธอเป็เ้านายของมัน
อบิเกลได้ยินมันพูดก็ถอนหายใจเบา ๆ“ขึ้นกับนายล่ะนะว่าอยากให้ใครควบคุม?แต่ว่า...ยังไงก็ให้ดูแลไม่ได้หรอก...ยิ่งเป็หมอนั้นที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้เกิดนายทำอะไรขึ้นมาแล้วอารมณ์เสียขึ้นมาอันนี้จะเป็ปัญหาเอานะ”
“ก็จริงนะพวกเรารับรู้ถึงการแปลงเปลี่ยนอารมณ์ตลอดด้วย เ้าเด็กนั้นฉันก็ไม่ชอบอยู่ดีเ้านายช่วยหน่อยสิ”
อบิเกลได้ยินคำขอร้องของนกฟีนิกซ์ก็ลำบากหน่อยๆ ก่อนที่เธอจะก้าวขามาหนึ่งก้าว
“คงจะไม่ได้นะ”
“ว่าไงนะ!!”ฮิวโก้หันหน้ามองอบิเกลด้วยสายตาที่ถลึงตาออกมาอย่างไม่ชอบใจ“เธอมาตัดสินใจอะไรว่าฉันจะดูแลเ้านกนั้นไม่ได้นะ!!”
“นกมันบอกว่าไม่อยากให้นายดูแลเขานะก็เท่านั้น”
“ว่าไงนะ!!นกมันพูดไม่ได้!! แกจะรู้อะไร!!” ฮิวโก้ชี้หน้าใส่อบิเกล
กลุ่มคนที่แอบอยู่แถวป่าต้องห้ามมองออกมาก็รู้สึกไม่พอใจกับลูกของหัวหน้ามือปราบมารที่ดูจะก้าวร้าวกับเด็กของพวกเขา
“เฮ้อ...”
อบิเกลถอนหายใจเบา ๆไม่รู้จะจัดการกับอีกฝ่ายยังไง จนกระทั่งมอลลี่เข้ามาขัดอีกฝ่าย
“ฮิวโก้หยุดเลยนะ นายไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญนะ!!”
“อะไรของเธอมอลลี่ เงียบปากไปเลย!!”
“ว่าไงนะ!!สั่งฉันเงียบปากเหรอ!!” มอลลี่จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่พอใจเช่นกัน
“ใช่!!มาหาว่าฉันไม่เป็ผู้เชี่ยวชาญ แล้วยัยนั้นล่ะ!!”
ฮิวโก้หันนิ้วชี้ไปที่อบิเกลที่ยกบางอย่างออกมาตรงหน้าอีกฝ่ายั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้นั้นคือบัตรเ้าหน้าที่ของเธอที่เก็บไว้กับตัวตลอด
“โทษนะฉันเป็เ้าหน้าที่สัตว์วิเศษนายคงไม่ลืมนะ!!”
ทุกคนต่างหลุดขำออกมาที่อีกฝ่ายแสดงความโง่ให้ทุกคนเห็นฮิวโก้ที่มีผมแดงอยู่แล้วตอนนี้ใบหน้าเขากับแดงไปหมดจนกลมกลืนกับสีผมไปแล้วเขาจ้องมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจกว่าเดิมเขาอยากฆ่าอีกฝ่ายไม่ให้อยู่ในโรงเรียนนี้
“แก!!เมอร์รัล!!” ฮิวโก้พยายามจะหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมา
แต่ทว่ากับมีคนหนึ่งเดินออกมาจากไหนไม่รู้แล้วมาอยู่ข้างหลังของอบิเกลจนมีเงามืดบังร่างกายของอบิเกลทุกคนต่างอ้าปากค้างกว่าตอนนกฟีนิกซ์เมื่อชายที่มีดวงตาสีดำคมเข้มจับจ้องมาทางพวกเขาการแต่งกายที่บ่งบอกถึงอาชีพที่เข้าทำ
“สก็อตเมอร์รัล!!”
เสียงของทุกคนต่างเอ่ยชื่อของชายคนนั้นอย่างพร้อมเพรียงหลายคนต่างหวาดกลัวชายตรงหน้า บางคนต่างตื่นเต้นที่ได้เห็นชายตรงหน้าชายที่ถูกขนานนามปีศาจแห่งแผนกสัตว์วิเศษ
“อา...สก็อต...”
สก็อตกอดอกจ้องมองอีกฝ่ายที่เรียกชื่อที่เขาไม่ได้ยินมานานจากปากเด็กชายตรงหน้า“ไม่ได้ยินนานเลยนะ...ที่เธอจะเรียกฉันแบบนั้นแต่ว่า...เธอมีปัญหากับลูกฉัน? วีสลีย์”
ฮิวโก้สะดุ้งกับสายตานั้นก่อนจะทำตัวหัวแล้วถอยหลังออกไปทันที“มะ...ไม่มีครับ...”
ฮิวโก้ส่ายหน้าอย่างรวดเร็วอบิเกลเข้าใจเลยว่าทั้งพ่อทั้งลูกบ้านวีสลีย์นั้นดูจะกลัวอาสก็อตของเธอสุด ๆเธอหมุนตัวอย่างเชื่องช้าเพื่อมองคนข้างหลังที่กำลังเท้าเอวอย่างไม่พอใจที่เด็กชายตรงหน้าของเขากำลังหาเื่หลานของเขาดวงตาสีดำก้มมองดวงตาสีเขียวกำลังมองเขา
“แอ็บบี้”
“ค่ะ...”
“หลา-ลูกไปรวบรวมตัวกับคนอื่น ๆ เถอะ เดียวพวกพ่อจะจัดการต่อให้”
“จัดการ?”
สก็อตหันด้านข้างมองไปข้างหลังที่มีแต่ต้นไม้มากมายเต็มไปหมดก่อนที่เขาจะเอ่ยปากเรียกสมาชิกของเขา “ทุกคนออกมา”
บรรยากาศภายในป่านั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเสียงฝีเท้าก้าวออกมาจากที่หลบซ่อนเหล่านักเรียนต่างพากันตาลุกวาวเมื่อพวกเขาได้เห็นกลุ่มบุคคลในชุดเครื่องแบบสีดำออกมาจากป่าด้วยความน่าเกรงขามของพวกเขาช่างต่างจากเหล่ามือปราบมารมาก ๆ ที่ใคร ๆ เคยเห็นจนบางครั้งก็มีคนเรียกหน่วยพวกเขาผิดจากหน่วยสัตว์วิเศษกลายเป็หน่วยมือปราบมารพวกเขาหลายสิบคนเดินออกมายืนเรียงหน้ากระดานเรียงยาวใบหน้าของแต่ละคนมีเอกลักษณ์ที่มองออกว่าแต่ละคนนั้นเป็คนต่างที่ต่างถิ่นบางคนดูเป็คนอังกฤษ บางคนดูเป็คนเอเชีย บางคนดูเป็คนอินเดียหรือคนผิวสีที่ต่างกันออกไปก่อนที่หญิงสาวผมสีแดงจะเดินออกมา
“สวัสดีเด็กๆ ฉันเดลล่า เมอร์รัลเป็รองหัวหน้าหน่วยสัตว์วิเศษจ้า”
“เมอร์รัล!?”
เด็ก ๆต่างได้ยินแบบนั้นก็หันมาที่อบิเกลที่ยืนอยู่ริมสุดพร้อมกับเพื่อน ๆเธอหันมองทุกสายตาที่มองเธอ ทุกคนคงสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็อะไรกับเธอ
“อ๋อ...นั้นแม่ฉันนะ~”อบิเกลกล่าวออกไปตรงๆ
“แม่เหรอ!?”
ทุกคนตะลึงความสวยของเ้าหน้าที่ตรงหน้าอยู่แล้วพอรู้ว่าเป็แม่ของอบิเกลต่างตะลึงมากกว่าที่อีกฝ่ายมีแม่ที่สวยแบบนี้ทางด้านเดลล่าได้ยินอบิเกลเรียกเธอแบบนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกดีใจมาก ๆฟังกี่ครั้งก็รู้สึกอบอุ่นใจที่เธอนั้นเลี้ยงเด็กน้อยคนนี้เหมือนลูกสาวของเธอมาตลอดพอได้ยินแบบนี้ก็ทำให้ใจฟูแล้วจริง ๆ
“ใช่จ้ะฉันเป็แม่ของอบิเกล ฝากเป็เพื่อนกับอบิเกลด้วยนะ”
“ครับ/ค่ะ”
อบิเกลได้ยินอีกฝ่ายฝากฝังเธอกับเด็ก ๆปีหนึ่งนั้นทำเอารู้สึกเขินหน่อย ๆเธอไม่เคยมีพ่อแม่มีแต่อาสก็อตและเดลล่าแล้วก็ครอบครัวหน่วยสัตว์วิเศษที่เป็ครอบครัวเดียวของเธอภาพตรงหน้าทำให้เธออยากเก็บไว้ตลอดไป พวกลูน่าหันมาหาอบิเกลทันที
“นั้นแม่เลี้ยงของเธอเหรอ?”ลูน่ากระซิบถาม
“อืม...แต่สำหรับฉัน...เขาเป็แม่...ที่เลี้ยงฉันมาั้แ่ห้าขวบ”
“ดีแล้วล่ะนะ...อบิเกลยังมีผู้ใหญ่ที่ดูแลนะ”
“คิก ๆก็จริงนะ พวกเขาเป็ครอบครัวเดียวของฉัน...”
อบิเกลมองพวกผู้ใหญ่กำลังเตรียมตัวสอนเด็ก ๆเื่สัตว์วิเศษ อบิเกลมองเพื่อน ๆ ที่กำลังยกยิ้มให้เธอแต่ว่าสายตาของเธอหันไปมองอีกคนที่กำลังจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ
“เจนน่า...”
ทุกคนหันไปมองเจนน่าตามเสียงเรียกของอบิเกลเจนน่าไม่หันมามองเลยเอาแต่มองข้างหน้าอบิเกลก็เห็นว่าสายตาของเจนน่าจับจ้องไปที่เหล่าหน่วยสัตว์วิเศษเธอเห็นชายหญิงสองคนกำลังค่อยยืนอยู่แถวนั้นอบิเกลเห็นก็พอเข้าใจว่าอะไรที่ทำให้เจนน่าสนใจโดยไม่ได้หันมาสนใจเพื่อน ๆของเธอตรงหน้า
ระหว่างการเรียนการสอนนั้นทุกคนได้ออกไปััประสบการณ์ที่เหล่าเ้าหน้าที่สัตว์วิเศษเสนอให้ทุกคนได้ทั้งััได้ทั้งออกคำสั่งกับพวกสัตว์ให้ทำหรือเล่นกับพวกมันจนกระทั่งถึงตาฮิวโก้ที่ออกมาด้วยท่าทางอันมั่นใจยิ่งกว่าอะไรเขาพยายามที่จะแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขานั้นเก่งแค่ไหนสายตาของเขาหันมามองอบิเกลเป็การดูถูกว่าเขานั้นจะทำให้ได้มากกว่าอีกฝ่ายที่เป็เ้าหน้าที่สัตว์วิเศษเขาออกมาพร้อมกับเสนอว่าตัวเองนั้นอยากจะสั่งการนกฟีนิกซ์
“ผมอยากออกคำสั่งกับนกฟีนิกซ์ครับ!!”
เ้าหน้าที่สัตว์วิเศษได้ยินแบบนั้นก็ใก่อนจะมองอีกฝ่ายที่พวกเขานั้นรู้ฐานะของอีกฝ่ายว่าเป็ใคร
“หนูวีสลีย์ครับแต่ว่ามันอันตรายนะครับ นกฟีนิกซ์มีกรงเล็บที่อันตรายนะครับ”
ฮิวโก้ได้ยินแบบนั้นก็ตาลุกวาวอย่างไม่พอใจเลย“นี่พวกคุณ!!ผมอยากทำอะไรก็ต้องได้ทำสิ!!”
“แต่ว่า...”
“ให้ทำไปเถอะ!!”สก็อตเอ่ยพูดขึ้น
เหล่าลูกน้องแต่ละคนต่างหันมองอย่างอ้ำอึ้งว่าถ้าทำแบบนั้นจะเกิดอะไรขึ้นเด็กตรงหน้าคือลูกของท่านรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ พวกเขาไม่กล้าให้เด็กาเ็แน่ๆ
“ทำตามที่สั่งเด็กเป็คนขอไม่ใช่เรา!!”
ทุกคนต่างลังเลก่อนจะยอมทำตามเ้าหน้าที่ที่ดูแลนกฟีนิกซ์มาอยู่ตรงหน้าฮิวโก้แต่ห่างพอตัวให้ฮิวโก้สั่งให้นกมาหาฮิวโก้ได้รับการป้องกันั้แ่มือและใบหน้าของเขาจนเ้าตัวก็มองอย่างสงสัยว่าจะป้องกันอะไรเขาขนาดนี้
“ไม่ต้องมองเธอเป็อะไรเดียวฟ้องแม่เธอ มันน่ารำคาญสำหรับเรานะ”
เ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนที่พวกเขานั้นจะปล่อยให้เด็กทำในสิ่งที่้าต่อฮิวโก้หันไปมองนกฟีนิกซ์พร้อมกับยืนแขนมาตรงหน้า
“บินมา!!”
เมื่อเขาออกคำสั่งเ้านกมองฮิวโก้แวบหนึ่งก่อนจะมองนิ่งๆ จนฮิวโก้สงสัยว่าทำไมมันไม่บินมาโดยที่อบิเกลยังไม่เอ่ยอะไรมันยังมาหาเลย
“นี่!!บินมาสิ!!”
“หนูวีสลีย์...ใจเย็นๆ นกมันฟังเราไม่รู้เื่”
“ไม่รู้เื่เนี่ยนะ!!นี่ยัยนั้นยังมาต้องสั่งเ้านกนั้นก็มาหาเองเลยนี่น่า!!”ฮิวโก้หันไปเปรียบเทียบตัวเองกับอบิเกล
นั้นทำให้อบิเกลที่ได้ยินถึงกับมองบนอย่างเหนื่อยๆก่อนที่สายตาเธอจะหันไปมองอาสก็อตที่จ้องมองเธอเหมือนอยากถามเธอว่าเจอแบบนี้ทุกวันเหรอเธอได้แต่ยักไหล่อย่างไม่สนใจอะไรเพราะสำหรับเธอปกติไปแล้วตลอดหนึ่งเดือนที่อยู่ที่นี่ฮิวโก้หันไปมองเ้านกฟีนิกซ์อีกครั้งก่อนจะออกคำสั่ง
“บินมา!!”
ไม่กี่นาทีนั้นเองนกฟีนิกซ์ก็กางปีกเตรียมที่จะบินมาหาฮิวโก้อย่างรวดเร็วฮิวโก้เห็นก็ตาลุกวาวว่าเขานั้นก็สามารถสั่งการนกพวกนี้ได้แต่ทว่ามันไม่ได้บินมาเพื่อจะเกาะแขนเขาแต่มันบินมาพร้อมกับจิกหัวของฮิวโก้อย่างไม่พอใจฮิวโก้ถึงกับใและโวยวายวิ่งหนีทันที นกฟีนิกซ์บินไล่ตามก่อนจะเลิกตามแล้วบินไปหาอบิเกลแล้วเกาะหัวของเธออย่างเบาตัวนั้นทำให้ทุกคนหันมามองเธอว่านกน่าจะโกรธที่ฮิวโก้จ้องอาฆาตใส่อบิเกลเบา ๆฮิวโก้ที่วิ่งหนีจนมาหลบหลังเ้าหน้าที่สัตว์วิเศษคนหนึ่งเขาโผล่หน้าออกมาจ้องมองเ้านกนั้นพร้อมกับมองคนที่มันเกาะอยู่
“แก!!เมอร์รัล!! แกสั่งมันให้มาจิกหัวฉันเหรอ?”
“ตอนไหน?”
อบิเกลเอียงคอเล็กน้อยเพราะเ้านกฟีนิกซ์อยู่บนตัวของเธอแต่ทว่าเ้านกก็เอียงคอเป็เพื่อนอบิเกลซะงั้นทำเอาหลายคนที่เห็นภาพแล้วดูน่ารักสุด ๆ จนอยากเอามือถือขึ้นมาถ่ายรูปสุด ๆ
“ก็!!!”
ฮิวโก้กำลังจะหาข้ออ้างแต่เขานั้นรู้สึกเสียววาบจากข้างหลังนั้นทำให้เขาต้องหยุดพูดทันทีจนเขาหมุนตัวไปช้าๆก็เห็นสายตาของสก็อตจับจ้องมาที่เขาด้วยสายตาเพ่งเล็งว่าอีกฝ่ายกำลังกล่าวหาอะไรลูกเขาตัวฮิวโก้มีสิทธิ์โดนเขาฟ้องกลับแน่ ๆ นั้นทำให้ฮิวโก้ต้องหุบปากของตนเองทันทีระหว่างนั้นเองนาฬิกาทรายบอกเวลาก็หมดลงทันทีแฮกริดเห็นก็ตบมือสองสามทีดัง ๆ
“เอาพวกเธอ!!หมดคาบสัตว์วิเศษเป็ที่เรียบร้อย!!”
ทุกคนได้ยินก็ทำสีน่าเสียดายและโห่ร้องกันอย่างไม่พอใจที่คาบที่แสนสนุกแบบนี้กำลังหมดลงอย่างรวดเร็ว
“ไม่ต้องมาโธ่ร้องเลยไว้ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสจะให้ศาสตราจารย์ใหญ่เชิญพวกเขามาแสดงผลงานของพวกเขาให้พวกเธอได้ดูกัน!!”
นักเรียนหลายคนต่างดีใจก่อนจะเตรียมตัวออกจากคาบนั้นกันฮิวโก้เห็นสถานการณ์กำลังเป็ใจให้เขาหนีจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เพื่อน ๆของเขาที่อยู่กริฟฟินดอร์รีบตามอีกฝ่ายไปทันทีสก็อตที่มองมาั้แ่ต้นถึงกับส่ายหัวให้กับญาติเขา สายตาของเขาหันกลับไปมองหลานสาวของเขาที่กำลังเงยหน้ามองเ้านกฟีนิกซ์ที่มาเกาะหัวอยู่
“เป็ไงเห็นเมื่อกี้ไหม? ข้าจิกเ้าเด็กนั้นที่มาว่าเ้านายได้ล่ะนะ~”
“ใครเป็เ้านายของนายกัน?”อบิเกลเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะว่าตัวเธอนั้นไม่ได้คิดอยากมีสัตว์ภายในการดูแลเพิ่มขึ้นอยู่แล้ว
“ทำไมอ่ะข้าเป็บริวารของเ้านายไม่ได้เหรอ? ข้าจะทำตัวดีๆ ไม่วุ่นวายกับเ้านายเลยนะ~”
เ้านกฟีนิกซ์ก้มลงมามองอบิเกลจนเธอรู้สึกว่าถ้าไม่รีบทำอะไรคงมีเื่วุ่นวายเกิดขึ้นแน่ๆเธอหันไปทางอื่นก็มองเห็นเจนน่าที่ก้มหน้าก้มตาเหมือนกำลังอยากทำอะไรก่อนจะมองไปทางหน่วยของเธอที่กำลังพูดคุยอะไรเลยเดินไปทางหน่วยของเธอที่กำลังพูดคุยกัน
“คุณสคามันเดอร์และคุณนายสคามันเดอร์”อบิเกลเอ่ยเรียกพ่อแม่ของเจนน่า
ทำเอาเจนน่าที่เห็นอีกฝ่ายเดินไปหาพ่อแม่ก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันทีก่อนจะหนีไปหลบพวกเอวาทันทีจนทุกคนมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็อะไรสามีภรรยาสคามันเดอร์หันมามองอบิเกลทันทีพวกเขาเห็นเธอั้แ่เข้าทำงานกับหน่วยนี้ พวกเขาเลยเคารพเธอในฐานะสมาชิกคนหนึ่ง
“ไง แอบบี้มีอะไรเหรอ?”
“จะให้เราดูแลฟีนิกซ์ต่อเหรอ?”
“เปล่าค่ะ...แค่...”อบิเกลยกมือขึ้นมาควักมือเข้าหาตัวเหมือนเรียกเขาพวกเขาย่อตัวลงมาหาเธอ
ทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนจะย่อตัวลงหาเธอ“มีอะไรเหรอ?”
“พวกคุณสองคนคงไม่ลืมนะคะว่าที่นี่ที่ไหน?”
“หือ?ก็ฮอกวอตส์ไงอบิเกลทำไมถามพวกเราแบบนั้น?”คุณสคามันเดอร์ถามอย่างสงสัย
อบิเกลส่ายหัวเบา ๆที่สามีภรรยาคู่นี้หลงลืมแน่ ๆ ว่าตรงนี้มีคนที่คิดถึงพวกเขามาก ๆ อยู่“งั้นพวกคุณคงไม่ลืม...คนคนหนึ่งนะ”
อบิเกลหันไปมองกลุ่มเพื่อนของพวกเธอทุกคนมองมาทางอบิเกลก่อนที่พวกเขาจะชี้กันมาข้างหลังและหลบทางให้พ่อแม่เจนน่าเห็นว่าเธออยู่นี้เจนน่าเห็นก็หลบไปข้างหลังเอวาอีกครั้งพ่อแม่เจนน่าเห็นลูกสาวก็ลืมไปเลยว่าลูกสาวพวกเขาอยู่ที่นี่และพึ่งขึ้นปี 1ปีแรกพวกเขารีบตรงดิ่งไปหาลูกสาวทันที
“เจนน่า!!”
“ลูกแม่!!”
เจนน่าได้ยินเสียงพ่อแม่ก็ใจเต้นแรงจนทุกคนหลบทางให้พ่อแม่อีกฝ่ายที่เข้ามากอดลูกสาวของพวกเขาทันทีเจนน่ามองพ่อแม่ที่กอดเธอมันรู้สึกดีรู้สึกคิดถึงพ่อแม่ที่ไม่ค่อยได้กลับบ้านมาหาเธอเลยจนเธอนั้นกอดพ่อแม่อย่างรักใคร่
“พ่อ...แม่...ค่ะ...”
“ไงคนดี...พ่อแม่ขอโทษนะไม่ได้ติดต่อกลับมาเลย”
“ไม่เป็ไรค่ะหนูดีใจที่เจอพ่อกับแม่อีก...”
พ่อแม่เจนน่ากอดลูกสาวของพวกเขาที่รักมาก ๆพวกเขาหอมแก้มเธออย่างรักมาก ๆ อบิเกลเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกดีใจมาก ๆที่เพื่อนของเธอมีครอบครัวที่รักเธอแบบนั้นตอนแรกที่ได้ยินว่าทำงานกับเธอก็สงสัยอยู่ว่าพ่อแม่อีกฝ่ายเป็ใครกันแน่ดันเป็สามีภรรยาที่รักกันดี พวกเขาชอบเมาท์ถึงลูกสาวของเขาว่าเก่งแค่ไหนและน่ารักแค่ไหนอบิเกลก็ดีใจที่อีกฝ่ายมีครอบครัวที่รักแบบนี้ภาพตรงหน้าที่แสนจะธรรมดานั่นมันกับพร่าเลือนขอบภาพค่อย ๆบิดเบี้ยวเหมือนแผ่นฟิล์มที่ถูกความร้อนภาพตรงหน้าเหมือนเห็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังกอดบางอย่างไว อบิเกลรู้สึกจี๊ดที่หัวของเธอเหมือนมีคนเอาอะไรบางอย่างมากดทับภาพนั้นยังไม่หายไปมันกับยังอยู่ในหัวจนอบิเกลนั้นทรุดลงกับพื้นเ้านกฟีนิกซ์มองอีกฝ่ายที่ทรุดลงกับพื้น
“เ้านายเป็อะไรนะ!!”
“ไม่รู้...อยู่ๆ ภาพในหัวมัน...”
อบิเกลจับหัวของตนเองอย่างเ็ปภาพที่อยู่ในหัวเหมือนภาพครอบครัวใครสักคน แต่มองเห็นแค่แผ่นหลังของพวกเขามันเหมือนจะเด่นชัดเมื่อเธอพยายามจะเดินตรงเข้าไปหาแต่แล้วภาพตรงหน้าเหมือนจอที่ดับลงอบิเกลมีสีหน้าที่ซีดลงเธอรู้สึกสิ่งที่เห็นนั้นทำให้เธอเหมือนโดยดูดพลังไปก่อนที่เธอจะล้มลงกับพื้นไป
จบตอนที่ 28 โปรดติดตามตอนที่29 ต่อไป
1K
