เสียงดนตรีหลากหลายชนิดดึงขึ้นในแคว้นชิงเสียงร้องเพลงจากทั้งบุตรสตรีดังตลบอบอวนด้วยความครึกครื้น เมื่อไม่มีกี่วันก่อนแม่ทัพถังมู่กลับมาพร้อมชัยชนะในาอีกทั้งยังสามารถจับตัวแม่ทัพของแคว้นเสวียนอย่างองค์ชายใหญ่เสวียนโม่ซือกลับมาได้อีกด้วย
จักรพรรดิชิงที่ได้โอกาสในการสร้างขวัญกำลังใจประชาชนก็ประกาศจัดงานเลี้ยงฉลองแจกจ่ายอาหารให้กับคนยากคนจนหรือละเว้นการเก็บภาษีของเหล่าชาวบ้าน
และไม่ใช้แค่พวกชาวบ้านที่ครึกครื้นขณะนี้ในท้องพระโรงอันโอ่อ่าเสียงเพลงและเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานของเหล่าขุนนางชั้นสูงและเหล่าคนสำคัญก็พูดคุยกันอย่างออกรสไม่แพ้ชาวบ้านธรรมดา
“จอกนี้ผู้น้อยขอดื่มให้กับแม่ถัง!”
“ฮาๆแค่สุราจอกเดียวมันจะไปพออะไร มาๆ ดื่มให้กับท่านแม่ทัพถังอีกซักหลายๆจอก”
จักรพรรดิชิงนั่งยิ้มอยู่บนบัลลังก์สีทองสายตาของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ัเขียวกวาดมองเหล่าขุนนางที่ถูกเชื้อเชิญมายังงานเลี้ยงส่วนพระองค์แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่เหล่าขุนนางเท่านั้นที่ถูกเชิญมา สี่ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหานตระกูลถัง ตระกูลซ่ง ตระกูลจี้ ที่อยู่มาอยู่ั้แ่ก่อตั้งแคว้นเองก็มาด้วยหรือแม้กระทั้งเหล่ายอดฝีมือจากสำนักกระบี่์อันเป็สำนักอันดับที่สองในเก้าพันธมิตรเองก็ยังมาร่วมด้วย
แต่ในหมู่แขกรับเชิญที่ดูโดดเด่นที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นสองบุรุษและอีกหนึ่งสตรีที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอันหรูหราไม่แพ้กับของราชวงศ์บุรุษวัยกลางคนทั้งสองมีใบหน้าที่เรียบเฉยต่างกับสตรีวัยแรกรุ่นที่มีสีหน้าของความหยิ่งผยองแต่ทว่าในแววตาที่ดูเย่อหยิ่งนั้นลึกๆแล้วกลับคล้ายมีประกายแห่งความหวาดระแวงแฝงอยู่
“หวังว่างานเลี้ยงครั้งนี้คงจะไม่ทำให้พวกท่านต้องรู้สึกลำบากใช้มั้ย?” จักรพรรดิชิงที่เดินลงมาจากบัลลังก์เอ่ยถามกับคนทั้งสาม
“ฮาๆไม่เลยฝ่าา” หยางหานหัวเราะดัง“ข้ายังต้องขอบคุณฝ่าาด้วยที่นอกจากจะให้ที่พักกับพวกเราแล้วยังมีเชิญพวกเรามาร่วมงานเลี้ยงที่ครื้นเครงเช่นนี้”หยางหานพยายามไม่พูดถึงเื่ที่พวกมันถูกผู้คุมกฎชราแห่งหมู่บ้านน้ำตก์รั้งตัวไว้ให้อยู่ร่วมงานเลี้ยง
หลินปาถอนหายใจเงียบๆเมื่อหลายวันก่อนต้วนเหยียนถูกพาตัวมามาหพร้อมกับแม่ทัพถังที่เดินทางกลับมาเมืองหลวงต้วนเหยียนที่ในคราแรกที่เห็นพวกตนก็รีบวิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือโดยไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติแต่อย่างไรนางก็สมเป็สายเืตระกูลต้วนที่ถึงแม้จะหยิ่งผยองจนน่ารังเกียจแต่ก็ไม่โง่เขลาเมื่อเห็นว่าบรรยากาศไม่ถูกต้องก็รีบกลับคำเอ่ยว่าพวกแม่ทัพถังปฏิบัติกลับนางอย่างดีทุกอย่างอีกทั้งยังดูแลเื่อาหารที่พักและความสะดวกอีกมากมายทำให้ตอนนั้นพวกมันผ่านบรรยากาศที่น่าอึดอัดมาได้
ภาพที่จักรพรรดิชิงกำลังพูดคุยกับหลินปาและหยางหานอย่างสนิทสนม(!?)ตกอยู่การเฝ้าดูของเหล่าสี่ตระกูลใหญ่อย่างใกล้ชิดหลายวันที่ผ่านมาพวกมันได้รับข่าวที่หน้าใอย่างยิ่งเกี่ยวกับผู้มาเยือนอันทรงพลัง
“น่าแปลกใจจริงๆไม่ใช่ว่าตำหนักเทวะส่งยอดฝีมือระดับเก้าไปช่วยเหลือทางฝั่งแคว้นเสวียนหรอกหรือ?แล้วทำไมวันนี้ปรมาจารย์ในระดับแก่นแท้ลมปราณถึงมานั่งร่วมฉลองชัยชนะกับแคว้นชิงเราได้เล่า?” หนึ่งในผู้าุโจากตระกูลซ่งเอ่ยปาก
“ท่านเป็ผู้ที่สนิทกับฝ่าามากที่สุดนี่พี่ตงฟาง?ท่านพออธิบายเื่นี้กับข้าให้เข้าใจหน่อยได้หรือไม่?” บุรุษวัยกลางคนที่สวมชุดขุนนางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มกับตงฟางหรง
ตงฟางหรงเหลือบมองไปยังจักรพรรดิชิงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ทราบ”
บุรุษวัยกลางคนหัวเราะหึๆ“จะว่าไปข้าได้ข่าวมาว่าเร็วๆนี้ ตระกลูตงฟางของท่านกำลังจะมีงานมงคลไม่ใช่หรือ?น่ายินดีแทนฝ่าายิ่งนักที่จะได้ลูกเขยมากความสามารถเช่นคุณชายใหญ่ตงฟาง”ถึงแม้จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มทว่าในดวงตาของบุรุษวัยกลางคนกลับปราศจากเค้าแววของความยินดีแม้แต่น้อย
“ดูเหมือนว่าวันนี้เ้าจะพูดมากเป็พิเศษเลยน่ะหานเฟิงถู” ตงฟางหรงเอ่ยนามของว่าที่ผู้นำตระกูลหานคนต่อไป
ในขณะที่เหล่ารุ่นาุโมีความขัดแย้งกันด้านของฝั่งเหล่ารุ่นเยาว์อันโดดเด่นก็ย่อมร้อนแรงไม่แพ้กันห้าคนที่เรียกได้ว่าเป็รุ่นเยาว์ที่โดดเด่นทีสุดในรอบร้อยปีของประวัติศาสตร์แคว้นชิง
ซ่งฝ่านจือหลานชายของผู้นำตระกูลซ่งอันโด่งดัง….
ตงฟางจวินบุตรชายคนโตของแม่ทัพใหญ่ตงฟาง...
จี้อิ่งเอ๋อร์อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งตระกูลจี้....
หานเหวินหลางผู้ที่ถูกยกย่องว่าเป็อัจฉริยะอันดับหนึ่งของแคว้นชิงในรุ่นนี้...
หลี่เยว์เอ๋อร์.....สตรีลึกลับที่พึ่งปรากฏตัวขึ้นมาเพียงไม่กี่เดือนหากทว่าความแข็งแกร่งของนางกับเป็ที่ล่วงรู้กันไปทั่วจากเหตุการณ์ที่นางนำศีรษะของโจรฏที่ออกอาละวาดในอาณาเขตแคว้นชิงมาถวายเป็ชองกำนัลแก่จักรพรรดิชิง
สายตามากมายจดจ้องมาที่ห้าคนนี้อย่างหลงใหลความแข็งแกร่งเป็ทุกอย่างของแผ่นดินนี้ ยิ่งแต่ละเหล่าบุรุษและสตรีห้าคนนี้ต่างมีใบหน้าสวยหล่อและงดงามราวกับเทพเซียนแล้วเช่นนี้จะไม่ให้ผู้คนต่างหลงใหลได้อย่างไร?
“น้องหลี่”และแม้แต่ในหมู่ห้ารุ่นเยาว์อันโดดเด่นด้วยกันเองก็ยังมีคนที่หลงใหลอีกฝ่ายด้วยกันเองเช่นกันยกตัวอย่างเช่น ซ่งฝ่านจือที่กำลังเอาอกเอาใจหลี่เยว์เอ๋อร์อย่างออกหน้าออกตาอยู่ตอนนี้
หลี่เยว์เอ๋อร์กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายหากไม่ติดว่าต้องรักษามารยาทและเกรงใจแคว้นชิงแล้วล่ะก็นางคงตบเ้าคนน่ารำคาญตายคาทีไปแล้ว
“ไม่ทราบว่าคุณชายซ่งมีเื่อะไร?”
“น้องหลี่มารยาทมากเกินไปแล้วทำไมถึงได้เรียกข้าอย่างห่างเหินเช่นนั้นเล่า เ้าเรียกข้าเพียงแค่พี่ซ่งก็เพียงพอแล้ว”ซ่งฝ่านจือเอ่ยอย่างเป็กันเอง ดวงตาของมันจ้องหลี่เยว์เอ๋อร์ราวกับจะกลืนกิน
หลี่เยว์เอ๋อร์คิ้วกระตุ้กไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากตอบโต้ บุคคลที่สามก็เข้ามาแทรกการสนทนาเสียก่อน
“พี่ซ่งแม่นางหลี่ มาเถิดการแสดงต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าากำลังจะเริ่มแล้ว”ตงฟางจวินยิ้มกล่าวพลางผ่ายมือไปทางคณะนักแสดงและนางรำที่เริ่มเข้ามาหลี่เยว์เอ๋อร์ยกนิ้วให้ตงฟางจวินที่เข้าขัดจังหวะได้อย่างพอดิบพอดี นางรีบอาศัยจังหวะนี้ขอตัวไปร่วมกลุ่มกับเหล่าฮูหยินจากตระกูลต่างๆที่กำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานตามประสาสตรี
ซ่งฝ่านจือที่เห็นหลี่เยว์เอ๋อร์จากไปก็มีสีหน้าเสียดายมันมองตามหลังหลี่เยว์เอ๋อร์ด้วยความหลงใหลแต่ทันใดนั้นเสียงๆหนึ่งก็ดังขัดจังหวะความสุขของมันเสียก่อน
“เก็บดวงตาของเ้าไว้บางเถอะซ่งฝ่านจือความคิดโสมมันแทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว”เสียงนุ่มนวลผิดกลับคำพูดที่บาดลึกอย่างเจ็บแสบดึงขึ้นข้างหลังซ่งฝ่านจือ
ซ่งฝ่านจือหันกลับไปมองก็ต้องแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์“หานเหวินหลาง!” ซ่งฝ่านจือกัดฟันเอ่ยชื่อของอีกฝ่ายออกมา
“หึ”หานเหวินหลางยิ้มอย่างเ็า ใบหน้าที่หล่ออย่างร้ายกาจมองเหยียดหยามไปยังซ่งฝ่านจืออย่างเห็นได้ชัด
ซ่งฝ่านจือได้แต่กัดฟันตอนนี้อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับตนอีกต่อไปแล้ว เมื่อหลายวันก่อนมันเอ่ยปากท้าประลองกับหานเหวินหลางหวังชิงตำแหน่งผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่รุ่นเยาว์มาจากหานเหวินหลางอย่างไรก็ตามมันกลับพบความจริงอันโหดร้ายหานเหวินหลางตอนนี้เลื่อนขั้นกลายเป็ยอดฝีมือระดับเจ็ดไปแล้ว หากดันทุรังต่อไปก็คงมีแต่ความพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถ
“เหอะ!” ซ่งฝ่านจือได้แต่สะบัดแขนเสื้อจากไปอย่างไม่สบอารมณ์
หานเหวินหลางยิ้มอย่างเหยียดหยามดวงตาคมกริบของมันกวาดมองหลี่เยว์เอ่อร์ จี้อิ่งเอ๋อร์ หรือแม้กระทั้งต้วนเหยียนดวงตาของมันคล้ายมีความคิดบางอย่างผ่านวาบ มันเลียริมฝีปากด้วยความหลงใหล
“รอก่อนแม่นางทั้งหลายข้าจะทำให้พวกเ้ากลายมาเป็ของข้าเอง หึหึ”อีกหนึ่งบุคคลที่มาจากต่างโลกวาดฝันชีวิตในอนาคตของมันที่ล้อมรอบไปด้วยอิสตรี
1K
