ตอนที่ 14 เข้าวัง (1)
หลังจบการตรวจสอบจากองครักษ์ฝ่ายประตูวังแล้ว เถาซื่อและคนอื่นๆ ก็เข้าวังไปอย่างราบรื่น ติดตามสองขันทีน้อยไปวังชางชิ่ง
เยี่ยสุยสังเกตรายละเอียดทุกอย่างระหว่างทาง นางพบว่าวังหลวงยังคงสูงตระหง่าน ถนนหลักที่อยู่ตรงกลางยังคงเป็ทางตรงและกว้างขวาง องครักษ์ลาดตระเวนยังคงคอยเฝ้าระวังเช่นเดิม พลังอำนาจอันน่าเกรงขามกว้างใหญ่ไพศาลปะทะเข้าใบหน้า...
ไม่แตกต่างจากสิ่งที่นางได้เห็นในชาติก่อนมากนัก
ตราบใดที่ราชวงศ์ต้าอันยังคงอยู่ ต่อให้ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า พระราชวังก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เพียงแต่ผู้คนที่อาศัยอยู่ในนั้นต่างหากที่เปลี่ยนไป เยี่ยสุยไม่รู้ว่าวังชางชิ่งผลัดเปลี่ยนเ้านายมากี่คนแล้ว แต่ปัจจุบันผู้ที่อาศัยอยู่ภายในนั้นคือพี่หญิง
หลังจากข้ามตำหนักและศาลามากมายไป ในที่สุดพวกนางก็มาถึงวังชางชิ่ง ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าจะได้รับการต้อนรับอย่างเ็าที่หน้าประตูวัง
หลังจากขันทีน้อยส่งเสียงรายงาน นางกำนัลชุดชมพูที่เฝ้าประตูก็ฉีกยิ้มเยาะ คิ้วเชิดสูง สายตาหยามหยันดูแคลน ปากก็เอ่ยอย่างไม่เต็มใจนักว่า “เข้ามาสิ”
เทียบกับนาง ท่าทีของนางกำนัลอีกคนในชุดเขียวแตกต่างอย่างสิ้นเชิง นางต้อนรับด้วยความเคารพและพูดด้วยรอยยิ้ม “เชิญฮูหยินรีบเข้ามาเถิดเ้าค่ะ พระสนมทรงรออยู่ในตำหนักแล้ว พระนางคิดถึงฮูหยินเสมอมา”
นางกำนัลชุดชมพูยังคงขมวดคิ้วมุ่น พร้อมเบะปากด้วยความรังเกียจ
เถาซื่อสีหน้าเปลี่ยน ทว่าไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพียงพยักหน้าให้นางกำนัลชุดเขียว
นางกำนัลชุดเขียวหน้าตายิ้มแย้ม ขณะที่เดินนำพวกนางเข้าไปข้างในก็อธิบายด้วยน้ำเสียงแ่เบาไปด้วย “เมื่อครู่นั่นเป็นางกำนัลของเจินผินตำหนักหนิงหฺวาที่อยู่ข้างๆ ปกตินางค่อนข้างเย่อหยิ่ง ฮูหยินและคุณหนูโปรดอย่าใส่ใจ”
เยี่ยสุยแย้มยิ้มทันที อารมณ์ยังคงชื่นมื่น นางเคยเจอคนในวังมาทุกประเภท แม้ในใจคนเ่าั้มีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้ง แต่กลับยิ้มออกมาอย่างสนิทสนม ไหนเลยจะได้เห็นสิ่งที่อยู่ในใจอย่างถ่องแท้
ั้แ่แรกเจอนางกำนัลผู้นี้ ไม่ว่าอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าหมด อันที่จริงแล้ว...ช่างโง่เขลานัก คนแบบนี้คงอยู่วังได้ไม่นาน เกรงว่าครั้งหน้าที่ได้เจอคงกลายเป็ปุ๋ยคอกปลูกดอกไม้ในอุทยานหลวงอวี้ฮวาเป็แน่
ไม่มีเหตุผลให้ต้องใส่ใจคนเช่นนี้ เพียงแต่พี่หญิงต้องเจอะเจอกับคนพวกนี้อยู่เป็ประจำ ค่อนข้างน่ารำคาญพอสมควร...
แต่นางไม่ได้คิดเื่นี้ต่อ เบื้องหน้านางคือตำหนักหลินหฺวา ร่างสะโอดสะองแช่มช้อยยืนเฝ้าคอยอยู่หน้าประตูตำหนักอย่างใจจดใจจ่อ หากไม่ใช่พี่หญิงจะเป็ใครได้อีก
ความทรงจำของนางที่มีต่อพี่หญิง ยังคงหยุดอยู่ที่ก่อนพี่หญิงจะเข้าวัง พี่หญิงอายุมากกว่านางเพียงสี่ปี แต่มีจิตใจที่สุขุมและเด็ดเดี่ยวกว่ามาก
เมื่อใดที่นางซุกซนทำผิด พี่หญิงมักจะพูดอย่างอ่อนใจ “อาหนิง เ้าปฏิบัติตนเช่นนี้แล้วต่อไปจะเป็เยี่ยงไร!”
เวลาพี่หญิงกล่าวเช่นนี้ น้ำเสียงนางมักจะเหมือนแม่เฒ่าขี้กังวล ทุกครั้งพี่หญิงจะตักเตือนนางด้วยความเป็ห่วงว่าสิ่งใดควรทำสิ่งใดไม่ควรทำ จวบจนพี่หญิงเข้าวัง นางยังมิวายกระตือรือร้นส่งจดหมายมาสอนสั่งนางเป็ครั้งคราว...
เวลาที่นางได้รับจดหมายจากพี่หญิง แม้จะทำตามที่พี่หญิงตักเตือน แต่นางก็ไม่ได้เต็มใจนัก ครั้นถึงเวลาที่นางเต็มใจพร้อมรับฟังคำพูดของพี่หญิง นางกลับไม่อยู่บนโลกนี้นานแล้ว
ไม่นึกไม่ฝันว่านางจะยังได้พบพี่หญิงอีกครั้ง!
เยี่ยซวี่ได้เจอมารดาและน้องสาวที่ไม่ได้พบหน้ามานาน ในใจปีติยินดียิ่ง ทว่าต่อให้หัวใจเอ่อล้นด้วยความยินดีกลับยังคงเจือแฝงไปด้วยความเศร้ายากจะอธิบาย
สุดท้ายอันอี๋กูกูซึ่งอยู่ข้างๆ เยี่ยซวี่ต้องก้าวเข้ามาเอ่ยเตือน เยี่ยซวี่ถึงได้สงบจิตใจลง ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่กับอาหนิงโปรดรีบเข้ามาสนทนาด้วยกันเถิด”
การตกแต่งภายในตำหนักหลินหฺวาสอดคล้องกับลักษณะนิสัยและตัวตนของพี่หญิงอย่างมาก ภายในมีสิ่งของสวยๆ งามๆ ไม่มากนัก ทว่าดูไม่ต่ำต้อยแม้เพียงนิด ทุกสิ่งภายในกลับพานให้รู้สึกถึงบรรยากาศอันเงียบสงบ
ในเวลานี้ เยี่ยซวี่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่หน้าประตูวัง จึงพูดอย่างรู้สึกผิด “ท่านแม่ อาหนิง เมื่อครู่ทำให้พวกท่านลำบากใจแล้ว เป็เพราะข้าไม่...”
เถาซื่อดวงตาแดงก่ำ แต่กลับพูดด้วยรอยยิ้ม “พวกเราลำบากใจที่ไหนกัน ซวี่เอ๋อร์ การที่เ้าอยู่ในวังนั้นไม่ง่าย หลายปีมานี้ลำบากเ้าแล้ว”
เถาซื่อไม่อยากให้เกิดสถานการณ์ขมขื่นเช่นนี้ ทว่าก็อดสงสารบุตรสาวไม่ได้ แรกเริ่มนางไม่เห็นด้วยที่จะส่งบุตรสาวเข้าวัง แต่วันเวลาผันเปลี่ยนไปแล้ว ในเมื่อบุตรสาวเข้าวังมาแล้ว ก็ได้แต่หวังว่านางจะมีชีวิตที่ดีขึ้น
1K
