นับจากวันนั้นที่เขาเอื้อมมือรับลูกบอลช่วยเธอเอาไว้ ใจของเด็กสาวก็ถวิลหาแต่เขา เธอเฝ้ามองทุกการกระทำของเด็กหนุ่ม คอยเชียร์เวลาเขาลงแข่งวิ่งในวันกีฬาสี คอยเป็กำลังใจให้เขาในการแข่งดุริยางค์ภาค นั่งเป็เพื่อนในยามเขาเสียใจ แม้จะนั่งห่างกับเป็เมตรก็เถอะ แต่เธอก็ถือว่านั่นคือการนั่งเป็เพื่อนเขาแล้ว ไม่ว่าเขาจะทุกข์หรือสุขเธอก็รับรู้ได้และคอยเป็กำลังใจอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัว ตอนนี้เธอและเพื่อนไม่ใช่เด็กน้อยม.1 น้องเล็กของโรงเรียนอีกแล้ว กลายเป็เด็กม.3 ที่ร่าเริงและสดใสกว่าเดิม
เมื่อรถรับส่งนักเรียนขับมาจอดเธอก้าวลงมาจากรถ ยืนกางแขนกว้าง พร้อมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด กำลังจะผ่อนลมหายใจเสียงที่คุ้นหูก็ลอยมา
“เปรี้ยวจี๊ดดด”
แขนที่กางออกหุบลงทันทีพร้อมกับผ่อนลมหายใจทั้งหมดที่มีออกมาเฮือกใหญ่ “หมดกันอากาศที่สดใสในยามเช้าของฉัน”
เธอกลอกตามองตามเพื่อนที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าด้วยสภาพที่อิดโรย หายใจฟึดฟัด สองมือกุมเข่า แถมพูดจาติดๆ ขัดๆ แทบฟังไม่รู้เื่ “ฉันคิดว่าจะตามไม่ทันซะแล้ว สวัสดีตอนเช้านะ เปรี้ยวจี๊ด”
“นิโมเมย์ หยุดทำท่าบ้าบอนี้สักที บอกตรงๆ นะฉันอายเขา”
“จะอายทำไม ทำมาั้แ่ม.1ยันม.3 น่าจะชินได้แล้วแหมะ”
“ไม่ชินค่ะ เดินไปไหนก็มีแต่คนล้อ พอเลยนะ ฉันสั่งห้ามทำท่านี้อีกเด็ดขาด”
“ใจร้ายอ่ะ ท่านั้นไม่ชอบ งั้นฉันเปลี่ยนท่าใหม่ดีมั้ย”
“พอค่ะ ไม่ต้องสรรหาท่าแปลกๆ มาให้ฉันเลย ไม่งั้นเลิกคบ”
“อุ๊ยแรง ไม่ทำก็ได้ แต่อย่าเลิกคบฉันเลยนะ”
“ทะเลาะอะไรกันอีกละสองคนนี้ โมเมย์แกก็อย่าไปกวนประสาทเปรี้ยวจี๊ดมันสิ”
“ไม่ได้กวนประสาทนะจินนี่ ฉันแค่อยากให้เปรี้ยวจี๊ดอารมณ์ดี”
“จะอารมณ์ดีมาก ถ้าเธอทำตัวปกติเหมือนคนอื่นเขาบ้าง”
“พูดแทงใจดำตลอดเลย เดี๋ยวโป้งนะ”
“พวกเธอมายืนทำอะไรกันตรงนี้ รีบขึ้นตึกเอากระเป๋าไปไว้เถอะ”
“อ้าวอะอาย เอกี้ พึ่งมาถึงเหมือนกันเหรอ”
“ใช่ รถพึ่งมาจอดเมื่อกี้นี้เอง”
ระหว่างนั้นมีกลุ่มรุ่นพี่ม.4 ที่นั่งโต๊ะไม้หินอ่อนข้างเสาธง มีสายตาคู่หนึ่งมองไปที่กลุ่มของพวกเธอ เด็กหนุ่มคนนั้นพูดขึ้นมาพร้อมกับตบไหล่เพื่อนตัวเองรั่วๆ
“เฮ้ยพวกนาย เห็นน้องคนนั้นมั้ย หน้าตาน่ารักดีว่ะกูชอบ มีใครรู้จักน้องเขาบ้าง”
“คนไหนวะไอ้แมน มีตั้งห้าคนแน่ะ”
“เล็งคนไหนไว้อีกแหละ อย่าบอกว่าเป็น้องตุ๊ดหน้าขาวคนนั้น”
“จะบ้าหรือไงไอ้ปังปัง กูหมายถึงน้องคนนั้นเว้ย ตัวเล็กๆ ผมหยิกตาโตผิวขาวที่เดินอยู่ข้างๆ น้องที่ใส่นาฬิกาข้อมือ” พวกเขามองไปตามมือที่ชี้
“นั้นมันโมเมย์ลูกพี่ลูกน้องกูนิ”
“เขาเป็ญาตินายเหรอ ดีเลยจีบน้องเขาผ่านนายได้ปะ”
“อย่านะเว้ยขอเตือนไว้ก่อน พ่อน้องเขาดุมาเป็ถึงรองผู้อำนวยการโรงเรียนกระต่ายน้อยเลยนะ”
“แล้วไงว่ะ ไม่ได้เป็รองผู้อำนวยการที่นี้สักหน่อย จะกลัวอะไร”
“มึงต้องช่วยกูนะ”
“ไม่ คนนี้ขอบายเดี๋ยวกูโดนลุงดุเอา”
“ถ้าไอ้ปังปังไม่ช่วยกู งั้นพวกนายสองคนก็ช่วยกูแทนละกัน”
“ไม่เอาอ่ะ กูไม่ถนัดจีบสาว ถนัดแต่เป่าทรอมโบนมากกว่า”
“กูก็ขอบายเพราะไม่ถนัดจีบใครเหมือนกัน”
“แหม่ไอ้หมอนดอยกล้าพูดเน้อ แล้วสาวๆ รุ่นพี่พวกนั่นแหละ”
“พี่เขามาชอบกูเอง กูอยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเว้ย”
“ไม่รู้แหละพวกนายสองคนต้องช่วยกู ถ้าใครช่วยกูสำเร็จเอาไปเลยหนึ่งพันพร้อมกับเครื่องเกมคอมโซลที่พวกมึงอยากได้”
“ไอ้แมนถึงพ่อแม่มึงจะรวยขนาดไหน แต่ก็ไม่ควรใช้เงินสรุ่ยสร่ายแบบนี้นะเว้ย”
“มึงไม่ช่วยก็อยู่เฉยๆ ไปเลยไอ้ปังปัง”
“เอาไงดีว่ะ เครื่องเกมคอมโซลกับเงินหนึ่งพันเชียวนะเว้ย”
“มันเอาของมาล่อมึงก็ใจอ่อนซะละ ใช่ไม่ได้เลยนะไอ้ฟองเบียร์ ไอ้แมน กุตกลงจะช่วยมึงจีบน้องเขา”
“อ้าวไงเป็งั้น พึ่งว่าให้กูแท้ๆ”
เสียงลมหายใจเฮือกยาว สายตาพลันมองญาติผู้น้องของตัวเอง “เจอศึกหนักเข้าให้แล้วโมเมย์เอ๊ย”
โมเมย์คว้ามือแตะที่เปลือกตาขวา มันกำลังกระตุกไปมาอย่างแรง
“เป็อะไรยะ”
“ไม่รู้เหมือนกัน จู่ๆ ตาขวากระตุกไม่หยุดเลย”
“โบราณว่าตาขวากระตุก มักจะเจอเื่ไม่ดี ระวังนะ”
“อย่าพูดเป็ลางแบบนั้นสิ ฉันเริ่มใจคอไม่มีแล้ว”
“พวกแกเชื่ออะไรงมง่ายไร้สาระ”
“จินนี่พูดถูก มันแค่ภาวะตากระตุกที่เกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ เคยอ่านเจอในหนังสือไม่ต้องกลัวหรอก มันไม่มีอะไร”
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็สบายใจหน่อย อาจเป็อย่างที่อะอายพูดก็ได้ ่นี้ฉันนอนดึกด้วย”
“สบายใจแล้วก็ขึ้นตึกเถอะ ฉันหนักกระเป๋าแบกไม่ไหวอยู่แล้ว”
เมื่ออะอาย เอกี้และจินนี่เดินนำหน้าไป โมเมย์เดินเข้ามากอดแขนเปรี้ยวจี๊ดพร้อมกระซิบกระซาบ
“เมื่อกี้ตอนเราเดินผ่านกลุ่มพี่หมอนดอย ฉันเห็นพี่เขามองมาที่พวกเราด้วย หรือพี่เขารู้แล้วว่าเธอแอบชอบอยู่”
“บ้านะ ฉันไม่ได้แสดงอาการโจ่งแจ้งขนาดนั้น”
“แล้วพี่เขามองมาทำไมแหละ”
“ไม่รู้ เลิกเป็เด็กขี้สงสัยได้แล้ว” พูดจบก็เร่งฝีเท้าเดินไปหาเพื่อนอีกสามคนข้างหน้า
“มันต้องใช่อย่างที่ฉันคิดไว้แน่ๆ เลย หรือเราจะแอบช่วยเปรี้ยวจี๊ดให้สมหวังดีน่า”
เด็กสาวหันหลังกลับไปมองพวกรุ่นพี่ที่กำลังมองมาที่เธออยู่เหมือนกัน สายตาพวกนั้นทำเธอสยิวไปทั้งตัว เธอเหลือบเห็นญาติรุ่นพี่ยืนกอดอกยิ้มเจื่อนๆ ให้ ในหัวพลันเกิดความสงสัยรอยยิ้มนั้นมันสื่ออะไรให้เธอกันแน่
2K
