ทุ่งดอกคาโนลาผลิบานเหลืองอร่ามเต็มท้องทุ่งสดใส ผีเสื้อน้อยใหญ่หลากหลายสีสันบินวนบนดอกคาโนลา และยังกลิ่นหอมที่ลอยตามอาการนั้นอีกช่วยขัดเกลาจิตใจให้สงบลงอย่างน่าประหลาด กลางทุ่งดอกคาโนลาร่างสตรีในอาภรณ์สีเหลืองอ่อนลายผีเสื้อขาวนอนหลับตา พริ้งใบหน้าซีดเซียวไร้สีเื ก่อนเปลือกตาจะเปิดออกช้าๆขนตากระพริบขึ้นลงราวผีเสื้อที่กำลังโบยบินอยู่กลางอากาศ ดวงตาสีดำขลับใสกระจ่างมองรอบตัวอย่างมึนงงก่อนจะพยุงตัวขึ้นนั่ง
"เราอยู่ที่ไหน"สตรีอาภรณ์เหลืองอ่อนพูดเสียงเบา ก่อนจะสะบัดหน้าอย่างงงงวย ภาพเหตุการณ์มากมายเข้ามาภายในหัวทำให้นางต้องยกมือนวดขมับ
ภาพเหตุการณ์ของสตรีนางหนึ่งหน้าตางดงามราวหยกบริสุทธิ์แต่นิสัยกับร้ายกาจ โง่เง่า หยิ่งผยอง เอาแต่ใจ สร้างปัญหาไม่เว้นวัน ตบตีราวนักเลงข้างถนนไม่อายฟ้าอายดิน ทำตัวน่ารังเกียจ แต่งตัวเหมือนนางในหอคณิกา จับเนื้อถึงตัวบุรุษกลางสายตาสาธารณชน และยังตบตีพี่สาวต่างมารดาที่ชอบชายคนเดียวกันนั้นอีกแต่คนผิดจริงเป็นางที่หาเื่มากเสียกว่า ชายคนนั้นก็กะไรเ็ารางน้ำแข็งแต่กับอ่อนโยนให้อีกคน คำพูดยิ่งเหมือนมีดนั้นอีก
"ซุนซีหนิง!ข้าเตือนเ้าครั้งสุดท้ายหากเ้ายังตบตีฮวาหยุนอีกครั้งข้าจะไม่ปราณีเ้า!!"
"พี่ซันเฟิง ซีเอ๋อร์ชอบท่านั้แ่แรกพบ และพี่ต้องเป็ของซีเอ๋อร์คนเดียว ใครก็ไม่มีสิทธิ์!"
"เหอะ! ต่อให้แผ่นดินนี้มีเ้าเป็สตรีเพียงคนเดียวข้าก็ไม่มีทางชายตามอง"
"กริ๊ด! ซีเอ๋อร์ไม่ยอม ไม่ยอม! กริ๊ด ข้าจะฆ่าเ้านางลูกเมียน้อย ไม่มีเ้าพี่ซันเฟิงต้องรักข้า ฮ่าฮ่า ใช้ต้องฆ่าเ้าให้ตาย!"ปิ่นหยกบนมวยผมถูกดึงออกทำให้ผมสีน้ำตาลของนางสยายเต็มแผ่นหลังของนาง ก้าวเดินไปหาพี่สาวต่างมารดาด้วยความบ้าคลั่ง แต่กลับถูกเตะออกด้วยแรงมหาศาลของเซียวซันเฟิงนางกระอักเืออกมาอย่างหนักราวกับจะขัดใจ ใบหน้าเริ่มซีดเซียว มองชายที่นางหลงรักด้วยม่านน้ำตา
"ท่านแม่ทัพอย่าทำเช่นนี้เลยเ้าค่ะ น้องรองชอบท่านมากท่านอย่าผลักไสน้องรองเลยเ้าค่ะ น้องรองรักท่านแม่ทัพด้วยความบริสุทธิ์ใจ ท่านอย่าใจร้ายนักเลย"หลิวฮวาหยุนพูดด้วยน้ำเสียงขอร้อง มองน้องสาวต่างมารดาด้วยความเป็ห่วงและกังวล ใบหน้าของซุนซีหนิงซีดเซียวลงเรื่อยๆในใจของนางเริ่มอยู่ไม่เป็สุข
"เก็บปากเน่าๆของเ้าซะ! ข้าไม่้าความสงสารจากเ้า เ้ามันแค่ลูกเมียน้อยของท่านพ่อเท่านั้นแหละ ไม่คู่ควรกับพี่ซันเฟิงฐานะของแม่เ้าก็ไม่คู่ควรกับท่านพ่อเลยสักนิด และเ้าก็ไม่คู่ควรกับพี่ซันเฟิงไม่ว่าจะมองท่านใดก็เป็เพียงหญิงขยะ!"
"หุบปาก! คนที่ไม่คู่ควรคือเ้า ถึงหน้าตาจะงดงามเพียงไหนแต่จิตใจต่ำยังชอบดูถูกคนเช่นเ้านั้นแหละขยะถึงจะอยู่ไปก็มีแต่ความอัปยศ มีอันใดเทียบฮวาหยุนได้บ้างงั้นเหรอถ้าไม่นับฐานะทางมารดาฮวาหยุนมีดีทุกอย่าง ทั้งความสามารถและรู้หนังสือไม่เหมือนเ้าหนังสือไม่ได้เื่ ความสามารถก็ขยะ ดนตรีอย่างเสียงสัตว์ร้องโหยหวน พิณยิ่งไปใหญ่ กลอนยิ่งกว่าคนชั้นต่ำ และเ้ายังคิดว่าเ้าเหมาะสมกับข้าอีกงั้นเหรอ เหอะ!"
"ในสายตาพี่มีแต่นางฮวาหยุน แล้วเคยมีซีเอ๋อร์อยู่ในนั้นหรือไม่ ซีเอ๋อร์เจ็บตรงนี้ทุกครั้งพี่มองซีเอ๋อร์จะมองเพียงสายตาเ็า แต่สายตาของพี่กลับมองนางลูกเมียน้อยด้วยความรักเพราะเหตุใดสายตาพี่ถึงไม่มีซีเอ๋อร์บ้างเ้าคะ"
"ในสายตาข้าเห็นเ้าเป็เพียงมนุษย์คนหนึ่งที่มีแต่สร้างปัญหา อยู่ไปก็รกโลกหากตายไปได้ก็ดีไป ข้าไม่สงสารเลยสักนิดเดียว"เซียวซันเฟิงหันมามองใบหน้าอ่อนหวานของสตรีที่ตนรักอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินออกไปพร้อมนาง
หวงหวังซิง หลี่เยว่เอ๋อร์ ผู้ช่วยทั้งสองของเซียวซันเฟิงมองใบหน้าของซุนซีหนิงอย่างเย้ยหยันก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ซุนซีหนิงนั่งรับลมเย็นเพียงคนเดียว
ซุนซีหนิงมองหลังของทั้งสี่คนที่เดินจากไปไกลแล้วด้วยม่านน้ำตาก่อนจะกระอักโลหิตออกมาหนักกว่าเดิมดวงตาเริ่มพร่ามัวทุกอย่างรอบตัวเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ลมหายใจสุดท้ายของนางทิ้งไว้ในสวนดอกคาโนลาสีเหลืองที่ที่ได้พบกับเซียวซันเฟิงครั้งแรกครั้งนั้น เซียวซันเฟิงขี่ม้าเล่นดวงตาของเขาจ้องมองทุ่งดอกสีเหลืองแห่งนี้ด้วยสายตานิ่งสงบแต่กับซ่อนเสน่ห์ที่ยากจะลืมไว้บนใบหน้าหล่อเหลาของเขา นางเจอเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้นจนถึงบัดนี้ที่นางกำลังจะตายก็ยังตายในที่ที่เจอกับเขาภาพทุกอย่างหายไปทีละนิดละนิดก่อนร่างของนางจะล้มลงกับพื้นด้วยความตรอมใจ
ความปวดหัวเริ่มหายไปแทนที่ด้วยดวงตาเ็าไร้ความรู้สึกก้มลงมองสำรวจตัวของนางก่อนจะเอ่ยเสียงเบา"ซุนซีหนิง เมิ่งซีหนิง ช่างบังเอิญเสียจริง ต่อเมื่อข้ามาอยู่ในร่างของเ้าแล้วข้าสัญญาณจะดูแลร่างนี้อย่างดี ส่วนชายคนนั้นลืมไปเสียจิตใจจะได้สงบเ้าจะได้ไปในภพภูมิที่ดี"มุมปากของซุนซีหนิงคนใหม่ยกขึ้นอย่างเยือกเย็น แล้วก้าวเดินออกไปจากทุ่งดอกคาโนลาอย่างสง่างามดวงตานิ่งเรียบไร้คลื่นไร้ความรู้สึกรอบตัวเย็นรางน้ำแข็งทุกย่างก้าวช่างหนาวเหน็บถึงหัวใจ
12K
