ตอนที่ 10 ลงโทษบ่าวใจโหด (2)
ถ้าอู่เย่ว์ยังจะวางมาดรอนางเข้าไปรับนางก็จะกลับจวนไปรายงานมีเพียงคุณหนูที่สูญเสียพรหมจรรย์เท่านั้นที่ไม่มีหน้ากลับบ้านถ้าอู่เย่ว์ทิ้งโอกาสที่จะได้กลับบ้านในครั้งนี้ไปจวนกั๋วกงก็ไม่มีทางส่งคนมารับนางอีกเป็ครั้งที่สองแล้ว
จางหมอมอพูดแบบนี้ออกไปด้วยความมั่นใจนางแน่ใจว่าอู่เย่ว์ได้สูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ดังนั้นพูดแบบนี้ออกไปจะต้องข่มขู่อู่เย่ว์ได้อย่างแน่นอน
“ในเมื่อหมอมอไม่เข้ามาดึงดันจะรอข้าอยู่ข้างนอก เช่นนั้นก็รอไปก่อน ข้ายังมีของอีกมากที่ยังเก็บไม่เสร็จถ้ากลับถึงจวนช้าข้าจะไม่ทำหมอมอเดือดร้อนแน่นอน” อู่เย่ว์นั่งตอบอยู่ในบ้านแอบแสยะยิ้มในใจ
ดูแค่ตัวนางในชุดผ้าเนื้อหยาบเช่นนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ถ้านางกลับจวนในสภาพอดสูเช่นนี้ต่อไปก็อย่าหวังจะเงยหน้ามองใครได้อีก จางหมอมออยากให้นางอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้อยู่แล้ว
จางหมอมอยิ้มอย่างได้ใจนางรู้อยู่แล้วว่าอู่เย่ว์ต้องไม่กล้าทำอะไร เมื่อถึงเวลาก็ต้องเก็บของเดินออกมาเองอยู่ดี
ป้าหลินเห็นแล้วก็ร้อนใจ พอเข้าไปดูในบ้านก็เห็นอู่เย่ว์ยังคงนั่งเอ้อระเหยอยู่ที่เก้าอี้ไม่มีวี่แววว่าจะลุกเลยสักนิด ขณะนั้นนางไม่รู้จะพูดอะไรดี “แม่หนู เ้า...”
ไหนว่าจะเก็บของไม่ใช่รึนี่จะมาไม้ไหนอีก
อู่เย่ว์กวักมือให้นางยิ้มอย่างอ่อนโยน “ปล่อยนางรอไปเถอะ”
จางหมอมอมารับนาง ถ้านางไม่กลับไปคนเป็บ่าวก็จนปัญญา ไม่ถือว่ามีความผิดอะไร
แต่ถ้านางตอบแล้วว่าจะกลับแค่ให้จางหมอมอรอก่อน คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านต่างดูอยู่ หากจางหมอมอไม่ยอมรอนั่นก็เป็ความผิดของจางหมอมอแล้ว
เวลานี้แม้จะอยู่ใน่ฤดูใบไม้ผลิทว่าดวงอาทิตย์ในยามเที่ยงวันก็ยังร้อนระอุมาก จางหมอมอยืนรอที่ด้านนอกอยู่นานจนคอแห้งหันมองเข้ามาในบ้านอยู่บ่อยครั้ง แต่ในบ้านกลับไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยสักนิดนางจึงอดบิดทึ้งผ้าเช็ดหน้าในมือด้วยความเคียดแค้นไม่ได้ นางเพิ่งจะกระจ่างว่าเป็แผนของอู่เย่ว์คุณหนูใหญ่คนนี้นิสัยทะนงตนไร้สมองมาตลอดนึกไม่ถึงว่าครั้งนี้จะถูกนางเล่นงานเข้าให้
จางหมอมอะโเข้าไปในบ้าน ทว่ากลับไม่มีคนตอบเมื่อเห็นชาวบ้านกว่าครึ่งหมู่บ้านมายืนมุงดูโดยรอบนางก็รู้สึกคับแค้นใจ เดินไปข้างหน้าแล้วะโอย่างไม่เกรงใจ“คุณหนู เก็บของเสร็จหรือยังเ้าคะ”
“ถ้ายังไม่ส่งเสียงอีกบ่าวจะเข้าไปแล้ว อีกเดี๋ยวอย่ามาโทษว่าบ่าวเสียมารยาทนะเ้าคะ”
สีหน้าของนางเ็านางเปิดประตูเข้าไป ภายในบ้านซอมซ่อ อู่เย่ว์นั่งดื่มชาอย่างสบายใจอยู่ที่โต๊ะพอเห็นนางเปิดประตูเข้ามาสีหน้าก็ขรึมลง “หมอมอช่างใจกล้าเสียจริงเมื่อครู่ข้าให้ท่านเข้ามาท่านไม่ยอมตอนนี้ข้าให้ท่านรออยู่ด้านนอกกลับบุกเข้ามาโดยที่ข้าไม่อนุญาต เห็นทีปกติอี๋เหนียงคงขาดความเข้มงวดกับพวกท่านมากเกินไปแล้วข้าไม่อยู่ในจวนไม่กี่วัน กฎระเบียบในบ้านถูกละเลยไปหมด ถ้าเื่นี้แพร่ออกไปคนอื่นคงคิดว่าจวนติ้งกั๋วกงของเรามีแต่บ่าวรับใช้ไร้มารยาท คงได้กลายเป็เื่น่าขันของผู้คน”
ได้เห็นใบหน้านี้ของจางหมอมออีกครั้งอู่เย่ว์ก็อดคับแค้นใจไม่ได้
พวกนางไปขอพรที่วัดอู่เฟิง อยู่ๆฝนก็ตกหนักจนปิดเส้นทางบนเขา จึงต้องค้างอยู่ที่วัดอู่เฟิงหนึ่งคืน แต่เวลานั้นกลับมีข่าวว่าท่านแม่ป่วยหนักถ้าบอกว่าไม่ได้จงใจให้รู้ถึงหูนางก็ดูจะบังเอิญเกินไป
นางดึงดันจะลงจากเขาเพื่อกลับจวนจ้าวซูเฉี่ยวจึงออกหน้าพูดว่าตัวเองรับผิดชอบไม่ไหว แต่ลับหลังกลับให้จางหมอมอแอบเตรียมรถม้าพานางลงจากเขาทั้งยังกำชับด้วยว่าห้ามบอกให้คนอื่นรู้ ตอนนั้นในใจนางยังเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณอี๋เหนียงปรากฏว่าขณะที่รถม้าคันนั้นรีบเร่งไปได้ครึ่งทางเพลาก็เกิดหักกอปรกับฝนตกหนักจึงลื่นไถลลงเนิน ต่อให้หลังเกิดเหตุคนในจวนสอบสวนขึ้นมาจ้าวซูเฉี่ยวก็บอกปัดไปได้ อย่างไรเสียนางก็ปฏิเสธ จะโทษนางไม่ได้แม้จางหมอมอจะเป็คนของนาง ทว่าใครไม่รู้บ้างว่าคุณหนูของจวนนี้เอาแต่ใจเพียงใดถ้าใครกล้าขัดคำสั่งคนนั้นก็ต้องซวย สุดท้ายกลายเป็ว่าจางหมอมอถูกนางบีบบังคับมากสุดก็แค่ถูกลงโทษนิดหน่อย
อู่เย่ว์จำได้ว่าเมื่อชาติก่อนนางเสียพรหมจรรย์ถูกพากลับจวน จากนั้นก็มีคนถือปิ่นมาหาที่จวนเป็จางหมอมอที่ไปแจ้งเื่นี้กับท่านแม่ของนางปรากฏว่าท่านแม่ของนางะเืใจอย่างรุนแรงโมโหจนหายใจไม่ทันแล้วก็จากไปทั้งแบบนั้น หากตอนนี้นางยังมองสาเหตุไม่ออกชีวิตที่ผ่านมาก็คงสูญเปล่าแล้ว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
580
![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777163963_51124652.webp)
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1703544264_5400509.webp)
