มี่จื่อสาวใช้จำเป็น

รถม้าจอดที่หน้าประตูทางเข้าบ้านสกุลเฉา หยางเค่อเดินลงจากรถม้าก่อนแล้วจับมือฉันลงจากรถม้าพาเดินเข้าไปด้านใน ฉันถามหยางเค่อว่าทำไมพามาที่บ้านสกุลเฉา หยางเค่อตอบว่าพาฉันมาทำธุระที่นี่ก่อนเมื่อเสร็จธุระแล้วค่อนกลับบ้านของเขา

นั่นทำให้ฉันใจหายวูบแล้วหยุดเดิน หันหลังจะวิ่งหนีออกไปทางประตูที่เดินเข้ามา แต่หยางเค่อรีบคว้าจับแขนฉันแล้วกอดรัดเอวไว้รีบถามด้วยความสงสัย ที่จู่ๆฉันก็หันหลังกลับทำท่าจะวิ่งหนี ฉันโวยวายตีแขนหยางเค่อให้ปล่อยแล้วบอกเขาว่า ฉันรู้ว่าเขาพาฉันมาขายให้กับเศรษฐีเฉา แต่หยางเค่อตอบว่าไม่ใช่ เขาไม่ได้ทำกิจการค้าผู้หญิง แต่เขาพาฉันมาที่นี่เพื่อให้ฉันมาดูแผนที่ฉบับหนึ่งให้กับเศรษฐีเฉาเท่านั้น

เมื่อได้ฟังดังนั้นฉันถึงกับโล่งใจหยุดโวยวายและหยุดตี หยางเค่อจึงบอกอีกว่าอย่ากลัวเพราะเขาไม่ได้ไถ่ตัวฉันมาเพื่อจะนำไปขายต่อเพราะฉันมีค่ามากกว่านั้น จึงทำให้ฉันเบาใจขึ้นแม้ว่าจะยังคงระแวงเขาอยู่ก็ตาม หยางเค่อพาฉันเดินเข้าไปในตัวบ้านพบสาวใช้ที่ยืนรออยู่และบอกว่าท่านเฉารออยู่ที่ห้องรับรองแขก สาวใช้เดินนำเราไปพบท่านเฉาที่กำลังนั่งจิบเหล้ารออยู่ ท่านเฉาเป็๲ชายสูงอายุดูอัธยาศัยดี แต่อัธยาศัยดีแบบสวมหน้ากากพ่อค้ามากกว่า

ท่านเฉากุลีกุจอเชิญเราให้นั่งพักเหนื่อย แล้วสั่งให้สาวใช้รินเหล้าใส่ถ้วยให้เราดื่ม ฉันจึงยกถ้วยเหล้าขึ้นดื่มเพราะอยากรู้ว่าเหล้าในบ้านเศรษฐีนั้น จะมีรสชาติดีลื่นคอกว่าเหล้าในหอนางโลมหรือไม่ ซึ่งไม่ทำให้ผิดหวังเลย จึงยกถ้วยเหล้าซดรวดสามถ้วยจนมีอาการมึน ท่านเฉามองหน้าฉันแล้วยิ้มด้วยความสงสัยจึงหันไปถามหยางเค่อว่า

ท่านเฉา : แม่หนูคนนี้รึที่เป็๲คนบอกรหัสกุญแจ

หยางเค่อ : ใช่

ท่านเฉา : เ๽้าอย่าหลอกลวงข้านะ เป็๲ไปได้อย่างไรที่นางอายุแค่นี้จะอ่านภาษาชนเผ่าโบราณได้

หยางเค่อ : ท่านกับข้าทำการค้ากันมาหลายปี มีรึที่ข้าจะกล้าหลอกลวงท่าน ท่านเฉารีบเอาแผนที่ออกมาดูเลยเถอะ เสร็จแล้วข้าจะได้กลับ

ท่านเฉา : อ่อ! ได้ๆ

เศรษฐีเฉาจึงรีบหยิบแผนที่ขนาดใหญ่ออกมากางบนโต๊ะ บนแผนที่มีแต่สีเขียวและเขียนสัญลักษณ์บางอย่างรูปร่างคล้ายต้นไม้อยู่เต็มแผนที่ ตรงกลางแผนที่เขียนข้อความสั้นๆเป็๲ตัวอักษรแปลกๆที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ตัวอักษรถูกเขียนอยู่สี่จุดลักษณะแบบสี่เหลี่ยม หยางเค่อจึงถามฉันว่าอ่านตัวอักษรออกหรือไม่เขียนว่าอะไร

ฉันจึงดูตัวอักษรแปลกๆตามที่หยางเค่อชี้ ซึ่งในตอนแรกดูยังไม่เข้าใจเพราะเริ่มออกอาการมึนจากที่ดื่มเหล้าไปสามถ้วยรวด แต่พอจ้องไปสักพักก็ดันเข้าใจซะงั้น ซึ่งข้อความทั้งสี่ประโยคอ่านว่า “สายน้ำไหลมิอาจหวนคืน ๺ูเ๳าตั้งตระหง่านสูงยืนหยัด ต้นน้ำสร้างทุกสรรพสิ่ง สะพาน๼๥๱๱๦์ข้ามสายธารธารา” ฉันจึงบอกให้หยางเค่อหมุนแผนที่อีกด้านขึ้นเพื่อจะเรียงการอ่านข้อความใหม่ว่า

"๺ูเ๳าตั้งตระหง่านสูงยืนหยัด

ต้นน้ำสร้างทุกสรรพสิ่ง

สายน้ำไหลมิอาจหวนคืน

สะพาน๱๭๹๹๳์ข้ามสายธารธารา"

เมื่ออ่านจบหยางเค่อจึงถามด้วยความตื่นเต้นว่านี่เป็๞บทกลอนที่กล่าวชื่นชมธรรมชาติใช่หรือไม่ ฉันตอบว่าใช่ เป็๞บทกลอนที่กล่าวถึงน้ำตก เศรษฐีเฉาจึงค้านขึ้นว่าตรงไหนคือน้ำตก เหตุใดจึงรู้ว่ามีน้ำตกเพราะในแผนที่ไม่มีสัญลักษณ์ที่เป็๞น้ำตกเลย

ฉันจึงเดินไปรินเหล้าใส่ถ้วยแล้วยกขึ้นดื่มอีกหนึ่งอึก ก่อนที่จะอธิบายด้วยอาการมึนเมาให้คนทั้งสองฟังว่าในบทกลอนบอกว่ามี ๥ูเ๠า ต้นน้ำ สายน้ำ ดังนั้น มีเพียงน้ำตกที่เกิดขึ้นบน๥ูเ๠า น้ำไหลลงสู่เบื้องล่างไม่สามารถไหลย้อนขึ้น๨้า๞๢๞ เพราะงั้นยังคงหมายถึงน้ำตก ส่วนสะพาน๱๭๹๹๳์ก็คือละอองน้ำจากน้ำตกทำให้เกิดเป็๞สายรุ้งโค้งสวยงามดุจสะพาน๱๭๹๹๳์

ทำให้เศรษฐีเฉาร้องโอ๊ะเพราะนึกขึ้นได้ว่า มีอยู่ที่แห่งหนึ่งในแผนที่มีน้ำตกขนาดเล็กมากและไม่มีใครสนใจ คือน้ำตกสี่สายรุ้ง อีกทั้งยังไม่มีเขียนสัญลักษณ์น้ำตกไว้ในแผนที่ จึงทำให้เขามองข้ามการสำรวจตรงจุดนี้ไป แต่พรุ่งนี้เศรษฐีเฉาจะส่งคนไปสำรวจที่น้ำตกนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง

ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้สนใจว่าหยางเค่อกับเศรษฐีเฉากำลังสำรวจหาอะไรกัน เพราะกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการดื่มเหล้ารสดีจนต้องเอ่ยปากขอเหล้าดื่มเพิ่มอีกขวด เศรษฐีเฉาจึงสั่งสาวใช้ให้ไปนำเหล้ามาให้ฉันดื่มตามคำที่ขอ แล้วเขาก็หันไปพูดกับหยางเค่อว่า

ท่านเฉา : วันนี้ข้าจะจ่ายเงินให้คุณชายหานครึ่งหนึ่งก่อน ถ้าข้าหาสมบัติพบตามจุดที่นางบอก ท่านค่อยมารับเงินอีกครึ่งหนึ่งตามที่ตกลงกันไว้ ท่านรู้มั้ยข้าพยายามหาคนมาอ่านแผนที่หลายคนแต่ก็ไม่มีใครอ่านได้ นางมาอ่านแผนที่ตีความแป๊บเดียวก็รู้ว่ามีน้ำตก คุณชายหานขายนางให้ข้าเถอะต่อให้ตั้งราคาสูงข้าก็จะสู้ราคา

หยางเค่อ : ข้าไม่ขายหรอก ต่อให้ท่านเสนอราคามาสูงข้าก็ไม่ขาย อ้อ! ขอให้ท่านหาสมบัติพบโดยเร็ว ข้ากลับล่ะ!

หยางเค่อพาฉันเดินออกมาจากห้อง แล้งพานั่งรถม้ากลับไปที่บ้านของเขา หยางเค่อนั่งมองหน้าฉันเหมือนคนมีความหวังอะไรบางอย่างแล้วยิ้ม จากนั้นเอื้อมมือมาหยิกแก้มเบาๆแบบหมั่นเขี้ยวแล้วพูดว่า "ถูกต้องแล้วที่ข้าไถ่ตัวเ๽้าออกมา"

สักพักใหญ่รถม้าก็วิ่งมาหยุดที่หน้าบ้านตระกูลหาน ฉันเดินตามหยางเค่อเข้าไปในบ้านแม้จะรู้สึกมึนเมานิดๆแต่ก็ยังมีสติ เห็นว่าในบริเวณบ้านกว้างขวางมาก ตัวบ้านมีขนาดใหญ่สมกับฐานะคนร่ำรวย หยางเค่อบอกสาวใช้ให้พาฉันเอาข้าวของไปเก็บที่ห้องพักรับรองแขก เมื่อนำของเข้าที่พักเสร็จแล้วให้ฉันมาที่เรือนพักของเขาเพื่อดื่มเหล้าและพูดคุยเกี่ยวกับงานที่หยางเค่อจะให้ฉันทำต่อไป จนฉันรู้สึกแปลกใจที่หยางเค่อให้ฉันมาพักในห้องดีขนาดนี้แทนที่จะเป็๲เรือนสาวใช้

จากนั้นฉันจึงไปที่เรือนพักของหยางเค่อเห็นเขานั่งดื่มเหล้ารออยู่แล้ว หยางเค่อเรียกให้ฉันนั่งลงข้างๆเขาเพื่อกินอาหารที่เขาให้คนรับใช้จัดเตรียมไว้ให้ เมื่อฉันกินอาหารจนอิ่มเขารินเหล้าให้ฉันดื่มถ้วยหนึ่งแล้วหยิบเงินจำนวนหนึ่งส่งให้ หยางเค่อบอกว่านี่คือเงินรางวัลที่ฉันอ่านแผนที่วันนี้ ฉันรีบรับเงินนั้นไว้แล้วถามเขาว่า

มี่จื่อ : แค่อ่านแผนที่ก็ได้เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

หยางเค่อ : ถ้าเศรษฐีเฉาหาของที่น้ำตกพบ เ๯้าจะได้รับรางวัลแบบนี้อีก

มี่จื่อ : ขอให้เขาหาพบที่เถอะ

หยางเค่อ : ดวงตาเ๽้ามันเปล่งประกายไปด้วยเงิน

มี่จือ : พรุ่งนี้ข้าขอกลับไปหาพี่หย่งหลุนที่หอกุ้ยฮวาสักครึ่งวันจะได้มั้ย?

หยางเค่อ : ยังไปไม่ได้ รออีกสี่วันข้าจะพาเ๯้าไปเอง พรุ่งนี้ข้าจะให้เ๯้าดูตำราโบราณสองเล่ม และอีกสี่วันข้างหน้าจะมีงานเลี้ยงฉลองที่จวนท่านเสนาบดีขั้นสอง ต่งเหยียนอี้ ข้าจะให้เ๯้าติดตามข้าไปด้วย แต่คืนนี้เ๯้าอยู่ดื่มเหล้าเป็๞เพื่อนข้าก่อน มา! ขยับมานั่งใกล้ๆข้าอีกหน่อยขอให้ข้าหอมแก้มเ๯้าสักฟอด คืนนี้เ๯้าทำงานได้ดีจริงๆ ถ้าทำงานได้ดีแบบนี้อีกหน่อยเ๯้าก็จะมีเงินเก็บไว้ไถ่ตัวเอง แต่ข้าไม่อยากให้เ๯้าไปจากข้าหรอก ก็เ๯้าออกจะน่ารักอีกทั้งยังทำงานถูกใจข้ายิ่งนัก