บทที่23 ัขาว ปักษาเพลิง
เมื่อทั้งสองนางปรากฏตัวมาอีกฝากของบานประตูก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งพูดขึ้น
“ข้าคิดไว้ไม่ผิดว่าเ้าต้องปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง โอ๊ะโอ๋พาสาวงามมาให้กับข้าอีกนางหนึ่งยังงั้นรึ”
บาเบดัสมองไปยังทั้งสองนางอย่างชั่วร้ายและยิ้มอย่างน่าเกลียดออกมา
“นี่แกยังอยู่อีกรึ”
“เ้านี้นะรึที่ตามเ้าเข้ามาช่างน่าเกลียดยิ่งนักข้าเกลียดพวกตัวผู้แบบนี้ที่สุดเลย”
พอลล่ามองบาเบดัสอย่างเหยียดหยามและรังเกลียด
“ช่างเป็หญิงที่ปากดีจริงนะข้าจะให้พวกเ้าทั้งสองมาเป็ของเล่นของข้าให้ได้คอยดู ฮ่า ฮ่า”
ในขณะบาเบดัสหัวเราะอย่างชั่วร้ายอยู่นั้นก็มีลูกไฟสองลูกพุ่งเข้าโจมตีเขา
“ก็แค่เศษไฟจะทำอะไรกับข้าได้”
บาเบดัสยื่นมือเข้ารับลูกไฟที่พุ่งเข้ามาโจมตีเขา แต่เมื่อลูกไฟทั้งสองัักับมือของเขามันกลับะเิขึ้นอย่างรุนแรงมือทั้งสอง
ของบาเบดัสเกิดแผลไฟใหม้อย่างรุนแรงเืไหลออกจากแขนทั้งสองข้างอย่างน่ากลัว
“เป็ไปได้ยังไงกันม่านป้องกันอสูรไม่สามารถต้านทานได้ยังงั้นรึ”
“หึที่เ้าสามารถต้านพลังของข้าได้ในตอนที่เ้าเข้ามานะก็เพราะข้าถูกผนึกอยู่หรอกนะ แต่ตอนนี้มันคนละเื่กัน”
“นังผู้หญิงบัดซบข้าจะฆ่าเ้าซะ”
บาเบดัสเร่งออร่าสีดำขึ้นร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นดวงตาเป็สีแดงฉาน
“แกตาย ะเิมารสังหารเทพ”
ลูกพลังสีดำพุ่งเข้าโจมตีทั้งสองนางที่ยืนอยู่หน้าบานประตู พอลล่าเดินออกมาบังออโรร่าและยื่นแขนข้างขวากางฝ่ามือขึ้นรับพลัง
ของบาเบดัสที่ปล่อยมาที่เขา ลูกพลังสีดำเมื่อััเข้ากับมือของพอลล่ามันก็ค่อยๆสลายหายไป เมื่อบาเบดัสเห็นดังนั้นจึงอุทานขึ้นมาเสียงดัง
“เป็ไปได้ยังไงกัน แกทำได้ยังไงกัน”
“หึพลังของข้านะเป็ปฏิปักษ์กับพลังพวกมารอย่างพวกเ้ารู้ไว้ซะด้วย”
พอลล่ายกแขนขึ้นเหนือหัวของนางกางฝ่ามือออกลูกไฟแสงจ้าปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือนั้นและขว้างออกไปโจมตีฐานโบกัสที่กำลังยืนตกตะลึงอยู่
“รับไปชะลูกไฟชำระล้างแห่งฟินิกซ์”
เมื่อบาเบดัสเห็นลูกไฟพุ่งเข้ามาเขารู้สึกถึงอันตรายจากมันเขารีบะโถอยหนีไปด้านหลังอย่างรวดเร็วแต่ลูกไฟนั้นกลับติดตามเขาไป
“อย่าเข้ามานะโว้ยหายไปชะ”
บาเบดัสปล่อยลูกพลังงานสีดำออกมาอย่างต่อเนื่องเข้าใส่ลูกเพลิงที่กำลังเข้าใกล้แต่ลูกเพลิงที่ส่องแสงเจิดจ้ากลับดูดกลืนลูกพลังงานสีดำเข้าไปจนขยายใหญ่ขึ้น
“บะ..บ้า เอ๋ยย อ้ากกก”
ลูกไฟเข้าโจมตีบาเบดัสเกิดการะเิขึ้นอย่างรุนแรงตัวของเขากระเด็นออกจากกลุ่มควันเข้าปะทะกับกำแพงด้านหลังจมเข้าไปภายในกำแพง
“มะ..มันเป็ไปได้ยังไงกัน อั๊ค”
บาเบดัสพึมพำออกมาพร้อมกับกระอักเืออกมาคำโต
“ข้าไม่เชื่อหรอก ข้าไม่เชื่อข้าได้พลังอันยิ่งใหญ่มาแล้วจะเป็ยังงี้ไปได้ยังไงกัน ย้ากก”
บาเบดัสะโลั่นราวกับคนบ้าเร่งออร่าสีดำขึ้นอย่างรุนแรงอีกครั้งจนกำแพงที่ฝังตัวของเขาอยู่นั้นทลายลง ตัวของเขาที่ลอยอยู่เหนือพื้นเล็กน้อยนั้นปรากฏเส้นเืปูดโปนขึ้นทั่วร่างบนกล้ามเนื้อที่ขยายขึ้นราวไม่ใช่มนุษย์ หน้าตาบาเบดัสบูดบึ้งอย่างมาก
“เฮอะ ให้พลังมารเข้าครอบงำจนได้อย่างเ้านะไม่ใช้คู่มือของข้าหรอกอยากเจ็บตัวอีกก็เข้ามา”
“อย่ามาบังอาจดูถูกข้า ตายยย”
บาเบดัสที่กำลังบ้าคลั่งะเิพลังขึ้นรอบตัวปรากฏเหล่าปีศาจอสุรกายน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นมามากมายรอบๆตัวของเขาเขาสะบัดมือทั้งสองเข้าประสานกันและผลักไปทางพอลล่าที่ยืนอยู่ เหล่าปีศาจอสุรกายทั้งหมดพุ่งเข้าโจมตีนางในทันที
ออโรร่าที่มองอยู่ใบหน้าแสดงความกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“อย่ากลัวไปเลยแค่นี้นะข้าจัดการได้”
พอลล่าเมื่อเห็นอาการของออโรร่าจึงกล่าวปลอบใจนางพร้อมกับที่นางยื่นแขนไปทางเหล่าปีศาจที่บุกเข้ามา
“เพลิงชำระมลทิน”
เมื่อพอลล่ากล่าวจบก็เกิดวงแหวนเวทย์มนต์ขึ้นบนพื้นขนาดใหญ่ครอบคุมเหล่ากองทัพปีศาจทั้งหมดแล้วเพลิงอันร้อนแรงก็ปะทุขึ้นจากพื้นสูงจนทะลุเพดานห้องไปกลืนกินพวกปีศาจไปจนหมดไม่เหลือซักตัวเดียว
“ยัยนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ”
บาเบดัสทะยานกลายเป็ลำแสงสีดำหนีขึ้นไปข้างบนทันทีผ่านเพดานที่เพิ่งโดนพอลล่าทำลายไป
“หนีไวจริงนะคิดว่าจะหนีรอดไปได้ยังงั้นเหรอ”
“พวกเราตามมันไปกันเถอะ”
พอลล่าจับข้อมือของออโรร่าดึงนางบินตามบาเบดัสออกไป
อีกด้านหนึ่งเ้าขาวที่กำลังรับมือกลับดยุกฟาเรนภายในราชวังพื้นที่โดยรอบพวกเขาไม่เหลือเค้าโครงเดิมอยู่เลยต่างถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีจากการปะทะของทั้งสอง
เ้าขาวซึ่งตอนนี้เหลือเพียงแค่กางเกงเสื้อ่บนของเขาขาดวิ่นจนไม่เหลือสภาพที่ดีเขาจึงดึงออกและทิ้งไป
“ไม่เลวนี่ไอ้ปีศาจจอมปลอมทำให้ข้าลำบากไม่น้อยเลยทีเดียวแต่แค่นี้คิดว่าจะชนะข้านะฝันไปเถอะ”
“หึฝันรึไม่ก็ลองดู”
ดยุกฟาเรนหายตัวไปปรากฏอยู่ด้านหลังของเ้าขาว ลูกพลังงานเกิดขึ้นบนฝ่ามือที่ใหญ่ของดยุกฟาเรนอัดไปตรงแผ่นหลังของเ้าขาวแต่เ้าขาวหันกลับมาปัดมือข้างนั้นไปด้านข้างลูกพลังพุ่งออกจากฝ่ามือไปโดนพื้นเกิดะเิขึ้น เ้าขาวเมื่อปัดมือดยุกหาเรนออกพ้นตัวก็ตวัดเท้าที่มีพลังแสงสีขาวห่อหุ้มอยู่เตะเข้าที่หัวของดยุกหาเรนทำให้เขากระเด็นจมไปกับพื้นเบื้องล่างเ้าขาวไม่ปล่อยโอกาศ เขาสร้างศาสตราจากแสงสีขาวขึ้นมามากมายรอบๆตัวของเขาและตวัดแขนชี้นิ้วไปทางหลุมที่มี
ดยุกฟาเรนอยู่ข้างในทันที
“หมื่นศาสตราคร่าอสูร”
ศาสตราแสงสีขาวนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตีหลุมนั้นอย่างรุนแรงกลุ่มควันกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ แต่ดยุกฟาเรนกลับทะลุพื้นขึ้นมาหาเ้าขาวทางพื้นที่อยู่ด้างล่างของเขา มันต่อยเข้าตรงท้องของเ้าขาวอย่างรุนแรงทำให้เขากระอักเืออกมา เมื่อดยุกฟาเรนต่อยที่ท้องเสร็จมันก็ม้วนตัวเอาส้นเท้าฝาดเข้ากลางหลังเ้าขาวตกลงพื้นปะทะเข้ากลับพื้นอย่างรุนแรงแต่เ้าขาวดีดตัวเองออกจากพื้นไปตั้งหลักฝั่งตรงข้าม
ดยุกฟาเรน
“ไอ้บ้านี่ชักจะรับมืออยากขึ้นทุกทีแหะ”
ในขณะที่เขากำลังพึมพำกับตัวเองอยู่นั้น บาเบดัสก็เข้ามาสมทบกับดยุกฟาเรน
“ท่านพ่อช่วยข้าด้วย”
“หือเ้าหนีใครมากันอย่าบอกนะว่าหนีนังคุณหนูนั้นมานะ”
ในขณะที่ดยุกฟาเรนถามบุตรชายของตนอยู่นั้น ก็ได้มีศรเพลิงพุ่งเข้ามาโจมตีพวกเขานับสิบ
“อะไรกัน ย๊าา”
ดยุกฟาเรนกางฝ่ามือและผลักไปข้างหน้าเกิดม่านพลังขนาดใหญ่ขึ้นปิดทั้งสองเอาไว้ ศรเพลิงะเิขึ้นทันทีที่ััเข้ากับม่านพลังนั้น
“เ้าเป็ใครกันบังอาจลอบกัดข้า”
“ใครลอบกัดเ้ากันข้าก็แค่จะฆ่าเ้าลูกหมานั้นเอง”
“นังบ้านี่เ้าว่าใครลูกหมา”
บาเบดัสะโกลับไปในทันที เมื่อฟาเรนมองออกไปเมื่อกลุ่มควันจางหายก็พบสตรีสองนางซึ่งนางหนึ่งนั้นเขารู้จักดีแต่อีกนางไม่
“หึไม่เจียมกะลาหัวโผล่ออกมาหาที่ตายอีกคนแล้วสินะ”
“ท่านขาวท่านปลอดภัยดีอยู่รึไม่”
ออโรร่าะโถามไปยังเ้าขาวที่ยืนหอบอยู่
“ก็ยังดีอยู่แล้วเ้าละเจอทางเข้าถ้ำรึยัง”
“ข้าเจอแล้วและข้าก็พาผู้ช่วยสุดเก่งกาจมาด้วยละ”
“หือผู้ช่วยอย่าบอกนะว่าเ้าเจอเ้านกกระจิบนั้นแล้วนะ”
“นี่เ้าว่าใครเป็นกกระจิบกันห๊าาา”
พอลล่าะโกลับไปทางเ้าขาวอย่างโกรธเคือง เมื่อเ้าขาวได้ยินเสียงจึงเอ๊ะใจบางอย่างขึ้นมา
“เสียงคุ้นๆยังไงพิกลแหะ”
“ไอ้บ้าับ้าตัณหานั้นเ้าเองรึคือเ้าขาวที่ยัยหนูนี้บอกข้านะ”
“อย่าบอกข้านะว่านกเพลิงที่ว่านะคือยัยซาดิสม์นั้นนะ”
ออโรร่าทำหน้างงงันในคำกล่าวของทั้งสองขึ้นมาทันที
“พวกท่านรู้จักกันงั้นเหรอ”
แต่ในขณะนั้นเองลำแสงสีดำก็พุ่งเข้าโจมตีทั้งสองนางในทันที
“หลบเร็ว”
พอลล่าคว่าต้นแขนออโรร่าฉากหลบไปรวมกลุ่มกับเ้าขาวในทันที เ้าขาวมองไปที่พอลล่า
“เื่อื่นเอาไว้ก่อนตอนนี้ต้องจัดการไอ้บ้านั้นก่อนละ”
เ้าขาวเอ่ยออกมาทันทีที่เห็นสีหน้าสงสัยของออโรร่าที่อยู่ข้างๆพอลล่า
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าก็นึกว่าเ้าเข้ามาภายในราชวังนี้ทำไมกันที่แท้ก็เข้ามาหาทางเข้าถ้ำที่มีแค่เื่เล่านั้นเองนะรึ”
ฟาเรนหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา แต่ในตอนที่เขากำลังหัวเราะอยู่นั้นบาเบดัสก็กล่าวออกมา
“มันมีจริงๆนะท่านพ่อข้าเข้าไปมาแล้วแต่ต้องหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่นั้นข้าไม่สามารถเปิดมันได้แต่ยัยคุณหนูนั้นดูเหมือนมันจะเข้าไปได้ละ”
“ที่เ้าพูดมาจริงรึ”
ฟาเรนหันหน้าควับและหยุดหัวเราะทันที
“จริงขอรับ”
“ยังงั้นก็ดีฆ่าเ้าสัตว์ประหลาดและยัยผู้หญิงจอมโอหังนั้นเหลือยัยคุณหนูนั้นไว้ให้มันคลายวิธีเข้าถ้ำให้กับเรา”
“แต่ยัยนั้นมันมีวิชาประหลาดนะท่านพ่อพลังของข้าไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย”
“เ้านะยังอ่อนหัดเมื่อเราร่วมมือกันใครจะมาต่อกรกับเราสองพ่อลูกได้อีกละ”
“เอายังนั้นก็ได้ท่านพ่อ”
“นี่ยัยซาดิสม์มาร่วมมือกันเถอะขนาดข้าแปลงร่างขนาดนี้แล้วยังไม่สามารถจัดการมันได้เลยละ”
“เ้ามันโง่มันมีไอมารแรงออกปานนั้นทำไมไม่ใช่ธาตุแสงร่วมกับเวทย์ปราบอสูรของเ้าเข้าต่อกรกับมันละ”
“ก็ข้าลองแล้วแต่พลังมารของมันแปลกๆอยู่นะบนร่างมันมีลูกแก้วบางอย่างอยู่พอข้าใช้เวทย์ปราบอสูรทีไรกลับโดนเ้าลูกแก้วบ้านั้นทำลายไปทุกที ข้าไม่เหมือนกับเ้านิพลังของเ้านะมันสามารถชำระล้างไอมารได้แต่ข้าไม่”
“หือ ลูกแก้วมันคืออะไรกัน”
“ข้าก็ไม่รู้คงต้องทำลายลูกแก้วนั้นก่อนละถึงจะสามารถจัดการมันได้นะ”
“อืมงั้นพวกเราลุยกันเลย ยัยหนูเ้าอยู่นี้นะอย่าเข้าไปยุ่งกับศึกครั้งนี้ละพวกข้าจัดการเอง”
เมื่อพอลล่ากล่าวจบนางและเ้าขาวก็หายตัวไปทันทีมาปรากฎอีกทีตรงหน้าของสองพ่อลูกปีศาจร้าย
“รับไป เพลิงผลาญอสูร”
“บัญญัติต้องห้ามั”
ลำแสงเพลิงเจิดจ้าประสานเข้ากับลำแสงสีขาวรูปร่างัเข้าโจมตีไปยังสองพ่อลูกทันทีที่พวกเขาปรากฏตัวออกมา
“ปราการทมิฬ”
ดยุกฟาเรนกางม่านพลังทรงกลมขึ้นห่อหุ้มพวกเขาทั้งสองเอาไว้พลังของพอลล่าและเ้าขาวผลักดันม่านพลังของฟาเรนเข้าไปทำให้มันเริ่มหดตัวอย่างรวดเร็ว
“อะไรกันปราการทมิฬโดนพลังบางอย่างของพวกมันกรัดกร่อนยังงั้นรึ”
“ต้องเป็พลังของยัยผู้หญิงนั้นแน่เลยท่านพ่อ”
“เ้าก็อย่ามัวแต่อยู่นิ่งส่งพลังออกไปชะ”
“ขอรับ ย๊าา”
“ประสานพลังจักรพรรดิัคำราม”
“ปักษาเพลิงสยายปีก”
ทั้งสองสัตว์เทวะกล่าวออกมาพร้อมกัน ลำแสงออกจากวงเวทย์ที่ปากเ้าขาวและนกไฟตัวใหญ่ที่ออกจากตัวพอลล่าโจมตีไปยังม่านพลังของสองพ่อลูกนั้น ทันทีที่พลังของสัตว์เทวะทั้งสองปะทะเข้ากับม่านพลังก็เกิดการะเิอย่างรุนแรงสิ่งก่อสร้างรอบข้างโดนทำลายสิ้น ออโรร่ากลางม่านพลังเพลิงเพื่อป้องกันเศษก้อนหินที่ปลิวมาทางนาง ลูกพ่อสองจมอยู่ภายในหลุมขนาดใหญ่
ฟาเรนลุกขึ้นมาได้อีกครั้งแต่บาเบดัสกลับาเ็อย่างหนัก ร้องครวญครางอยู่ภายในหลุมนั้นร่างกายของเขากลับกลายเป็สภาพเดิมไม่ได้ใหญ่โตอีกต่อไป
“บาเบดัสเ้าเป็ยังไงมั้ง”
“ทะ..ท่านพ่อข้าเจ็บ อั๊ค”
บาเบดัสกระอักเืออกมา
“แกไอ้พวกบัดซบพวกแกต้องตาย”
“ท่านจอมมารโปรดมอบพลังให้กับข้าด้วยเถอะ”
“หึ หึ หึ ได้ข้าจะมอบให้แต่ตอนนี้เ้าเข้าไปดูลูกเ้าชะก่อนเถอะ”
“ขอรับ”
ฟาเรนรีบเข้าไปหาลูกของเขาตามที่จอมมารบอกกล่าวแต่เมื่อเขากำลังก้มลงไปดูอาการลูกของเขา ลูกแก้วก็ลอยออกมาจากดยุกฟาเรนอยู่เหนือศีรษะของเขาเส้นสายสีดำประหลาดออกมาจากลูกแก้วเข้ามัดฟาเรนและบาเบดัสและเริ่มมัดตัวพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ
“นี่มันอะไรกันท่านจอมมาร”
“หึ หึ หึอย่าห่วงเลยข้ากำลังมอบพลังให้พวกเ้ายังไงละแต่เฉพาะร่างของพวกเ้าเท่านั้นนะที่จะได้ไป”
“นี่ท่านหมายความว่ายังไงกัน”
“ก็หมายความว่าข้าจะขอร่างเ้าทั้งสองไปนะสิในเมื่อร่างของพวกเ้ายอมรับพลังมารจากข้าได้แล้วก็ถึงเวลาที่ข้าต้องขอรับมันไปละ”
“อย่านะท่านจอมมารเราสัญญากันไว้แล้วไม่ใช่รึว่าจะครองดาวดวงนี้ด้วยกันนะ ม่ายยยย”
เส้นสายสีดำคลุมตัวลูกพ่อลูกจนหมดสิ้นและค่อยกลืนกินร่างของสองพ่อลูกเพื่อจะสร้างร่างของจอมมารขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
“ข้าก็ทำตามที่สัญญาไว้กับพวกเ้าแล้วนิ ก็นี้ไงพวกเ้าก็คือข้าในตอนนี้ยังไงละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เ้าขาวและพอลล่าเมื่อเห็นเหตุการณ์จึงใในไอมารที่แผ่ออกมาจากจอมมารที่กำลังสร้างร่างอยู่ขณะนี้อย่างมาก
“เร็วเข้ายัยนกต้องรีบทำลายมันตอนนี้ถ้ามันมีร่างสมบูรณ์ขึ้นมาเราแย่แน่เอาที่รุนแรงที่สุดเลยนะอย่าออมมือเอาไว้”
พอลล่าพยักหน้าตอบพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก
“มหาจักรพรรดิัพิพากษา์”
“พญาวิหคเพลิงเผาผลาญสรรพสิ่ง”
รอบตัวเ้าขาวปรากฎัแสงสีขาวที่ใหญ่โตอย่างมากและรอบตัวัยังมีกลุ่มดวงแสงที่มีพลังทำลายอย่างมหาศาลอยู่รอบอีกด้วยด้านพอลล่าก็ปรากฏนกฟินิกซ์ขนาดใหญ่ที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงที่เจิดจ้า ัและนกไฟ
ลอยอยู่เหนือท้องฟ้าของอัคคีนิรัดร์ เมื่อกองทหารที่กำลังสู้รบกันอยู่ข้างนอกมองเห็นัและนกเพลิงที่ลอยอยู่เหนือฟากฟ้าต่างตกอยู่ในความหวาดกลัวขึ้นมาและหยุดสู้รบกันทันทีอาวุธตกจากมือของพวกเขาเนื่องจากไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะถือเอาไว้ได้อีก และต่างกล่าวออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างมาก
“นะ..นั้นมันั กะ..กับนกเพลิง”
แม่ทัพดัชที่นอนหมดแรงอยู่มุมหนึ่งของสนามรบหลังจากจัดการกับมาร์กัสได้ต้องพยายามยันตัวขึ้นและเอ่ยออกมา
“ขะ..ข้างในราชวังเกิดอะไรขึ้นกันแน่ออโรร่าจะเป็ยังไงมั้งรอข้าก่อนนะข้าจะไปช่วยเ้า”
เขาพยายามจะออกเดินแต่เนื่องจากาแที่ได้รับนั้นสาหัสมากต้องทำให้เขาล้มลงไปทหารสองนายที่คอยอารักษ์ขาเขาเห็นเข้าจึงรีบเข้าไปพยุงทันที
“คุณหนูไม่เป็ไรหรอกท่านแม่ทัพมีท่านขาวอยู่ด้วยคุณหนูต้องปลอดภัยแน่”
“ข้าก็หวังไว้เช่นนั้นเหมือนกัน”
4K
![My Duty Is Saving The Another World [ผมต้องช่วยต่างโลกไว้ให้ได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769983386_48222441.webp)
