แสงตะวันของยามเช้าตรู่ในต้นฤดูใบไม้ผลิสาดส่องข้ามแนวกำแพงอิฐสีเทาของจวนตระกูลเสิ่นมันไม่ได้เป็แสงสว่างที่เจิดจ้าจนแสบตาเฉกเช่นในคิมหันต์ฤดูทว่ามันเป็แสงสีทองอ่อนจางที่แฝงความอบอุ่นบางเบา ค่อยๆโลมไล้แผ่นกระเบื้องดินเผาบนหลังคาและละลายหยาดน้ำค้างแข็งที่ยังหลงเหลืออยู่ตามร่องไม้ให้ระเหยกลายเป็ไอ
…
เช้าวันนี้
บรรยากาศภายในจวนดำเนินไปตามครรลองที่ควรจะเป็บ่าวไพร่เดินก้มหน้ากวาดลานทรายด้วยฝีเท้าแ่เบาเสียงไม้กวาดทางมะพร้าวเสียดสีกับพื้นทรายดังสวบสาบเป็จังหวะสม่ำเสมอกลิ่นหอมของข้าวต้มและน้ำซุปจากโรงครัวลอยอวลมาตามสายลมทว่าท่ามกลางสรรพเสียงแห่งชีวิตประจำวันเ่าั้มีบางสิ่งขาดหายไปจากระเบียงทางเดินฝั่งตะวันออก
ไม่มีเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินด้วยจังหวะเร่งรีบและกระฉับกระเฉงไม่มีเสียงกังวานใสของป้ายหยกมันแพะที่กระทบกับพู่ไหมไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วที่ร้องทักทายผู้คนไป ตลอดทางและไม่มีเื่เล่าจากโลกหลังกำแพงวังหลวง
ทว่าความว่างเปล่าของการไร้สุ้มเสียงเ่าั้กลับไม่ได้สร้างหลุมบ่อแห่งความอ้างว้างให้เกิดขึ้นในจวนตระกูลเสิ่น
ไม่มีการชะเง้อคอมองผ่านบานประตูไม้ไม่มีการเอ่ยปากตั้งคำถามจากใครว่าเหตุใดวันนี้ลานกว้างจึงเงียบสงบกว่าที่เคยเวลาของยามเช้ายังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าและมั่นคงราวกับผิวน้ำในสระที่กว้างใหญ่ ซึ่งแม้จะไม่มีก้อนหินโยนลงมาสร้างระลอกคลื่นมันก็ยังคงเป็ผิวน้ำที่สมบูรณ์แบบในความราบเรียบของมันเอง
…
สวนทิศใต้ในเรือนตระกูลเสิ่น
ใต้ร่มเงาของต้นท้อใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ริมลานฝึกวรยุทธ์
เถาอิ่งในวัยสิบหนาวนั่งพับเพียบอยู่บนเบาะรองนั่งหน้าโต๊ะไม้ตัวเตี้ยวันนี้เด็กหญิงสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มสีขาวนวลทับด้วยเสื้อกั๊กสีเขียวอ่อนมันไม่ใช่ชุดผ้าไหมสีกลีบบัวที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งสถานะทว่ามันเป็เสื้อผ้าที่อนุญาตให้เธอหายใจได้อย่างเต็มปอดและขยับหัวไหล่ได้อย่างอิสระ
บนโต๊ะไม้เบื้องหน้าเธออุปกรณ์วาดภาพถูกจัดวางไว้อย่างเป็ระเบียบ แท่นฝนหมึกหินสลักลายพู่กันขนกระต่ายสามด้ามที่มีขนาดแตกต่างกัน จานสีดินเผาใบเล็กๆและขวดกระเบื้องเคลือบที่บรรจุผงสีแร่ธาตุล้ำค่าซึ่งเธอเพิ่งได้รับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน
เถาอิ่งไม่ได้มีท่าทีเร่งร้อนเธอใช้ช้อนไม้คันจิ๋วตักผงสีฟ้าครามและสีแดงชาดออกมาอย่างระมัดระวังวางลงบนหลุมของจานสี หยดกาวน้ำใสและน้ำสะอาดลงไปผสม ปลายนิ้วเล็กๆจับด้ามพู่กันคนส่วนผสมเ่าั้เข้าด้วยกันอย่างเชื่องช้าดวงตากลมโตของเด็กหญิงจดจ่ออยู่กับการเปลี่ยนแปรของเม็ดสีที่ค่อยๆละลายกลายเป็ของเหลวข้นที่มีสีสันจัดจ้านและมีชีวิตชีวา
เสียงปลายพู่กันกระทบกับเนื้อดินเผาดังกึกกึกแ่เบาเป็จังหวะดนตรีเดียวที่บรรเลงอยู่ใต้กิ่งท้อ
ห่างออกไปเพียงหนึ่ง่แขนเสิ่นเยี่ยนฉือในชุดคลุมสีเข้มตัวเดิมนั่งชันเข่าอยู่บนพื้นกระดานไม้แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงตามสัญชาตญาณที่ฝังลึกทว่ากล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างกายกลับผ่อนคลายและปราศจากความเกร็งเขม็งสองมือของเขาวางประสานกันไว้อย่างหลวมๆ บนหน้าตัก
เขาเพิ่งเสร็จสิ้นจากการทบทวนตำราในห้องหนังสือและเลือกที่จะเดินตรงมายังระเบียงแห่งนี้โดยไม่ต้องคิดทบทวน
เสิ่นเยี่ยนฉือไม่ได้ชะโงกหน้าเข้าไปดูว่าเถาอิ่งกำลังผสมสีอะไรไม่ได้เอ่ยปากตั้งคำถามเพื่อทำลายความเงียบและไม่ได้แสดงท่าทีเบื่อหน่ายที่ต้องมานั่งนิ่งๆ อยู่กับที่เขาเพียงแค่เบนสายตาออกไปมองลานทรายหยาบที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้ามองดูเงาของต้นท้อที่ทาบทับลงบนพื้นกระดานไม้ซึ่งขยับเขยื้อนไปตามองศาของแสงอาทิตย์
การไม่มีบุคคลที่สามอยู่ตรงนี้ไม่ได้ทำให้เขาต้องพยายามปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตนเองเขาไม่ต้องพยายามสรรหาคำพูดมาสนทนาเพื่อไม่ให้บรรยากาศดูเงียบเหงาไม่ต้องทำหน้าที่เป็ผู้ตอบคำถาม หรือพยักหน้ารับรู้เื่ราวใดๆ
เถาอิ่งจุ่มปลายพู่กันลงในน้ำหมึกสีดำสนิทก่อนจะจรดลงบนแผ่นกระดาษข้าวสีขาวบริสุทธิ์ เธอไม่ได้ร่างภาพทิวทัศน์ที่กว้างใหญ่ไม่ได้วาดภาพของนกนางแอ่นหรือสุนัขจิ้งจอกทว่าเธอกำลังวาดเส้นสายที่คดเคี้ยวและสลับซับซ้อนของกิ่งท้อที่ทาบทับอยู่บนแผ่นกระดาษ
สวบ... สวบ...
เสียงขนสัตว์ลากผ่านผิวขรุขระของกระดาษข้าวดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเถาอิ่งกดน้ำหนักมือในบางจังหวะเพื่อสร้างความทึบหนาและตวัดปลายพู่กันขึ้นอย่างแ่เบาเพื่อสร้างความพลิ้วไหวเธอจมดิ่งลงไปในโลกของหยดหมึกและเส้นสายปล่อยให้เวลาของยามเช้าไหลผ่านไปโดยไม่จดจำหน้าปัดนาฬิกา
…
แดดเริ่มแรงขึ้นเมื่อเข้าสู่ยามอู่
แสงสีทองสว่างไสวสาดส่องลงมากระทบเปลือกไม้สีน้ำตาลเข้มของต้นท้อใหญ่ตุ่มดอกสีชมพูเรื่อที่พองโตเบียดเสียดกันอยู่ตามซอกกิ่งดูเหมือนจะขยายขนาดขึ้นอีกนิดเมื่อได้รับไออุ่นบางตุ่มเริ่มมีรอยปริแตกเล็กๆ ที่ปลายยอดเผยให้เห็นสีชมพูอ่อนหวานที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน
ความเงียบที่โรยตัวอยู่บนระเบียงไม้กระดานไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากการขาดหายไม่ใช่ความว่างเปล่าที่รอคอยให้ใครบางคนนำเสียงหัวเราะมาเติมเต็มทว่ามันเป็ความเงียบที่มีมวลสาร มีความหนาแน่นและมีความสมบูรณ์แบบอยู่ในตัวมันเอง
มันคือความเงียบที่มีเพียงสองลมหายใจไม่มีใครเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมา ไม่มีใครหันไปมองหน้าประตูจวน
ลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดกรรโชกมาหนึ่งระลอกมันไม่ได้หนาวเย็นจนบาดผิว ทว่าแรงพอที่จะทำให้กิ่งท้อเบื้องบนสั่นไหวเสียงใบไม้แห้งที่ยังค้างอยู่บนกิ่งเสียดสีกันดังสวบสาบ
และในจังหวะที่ลมพัดผ่านนั้นเองเปลือกหุ้มตุ่มดอกสีน้ำตาลแห้งชิ้นเล็กจิ๋วชิ้นหนึ่งก็หลุดร่วงลงมาจากกิ่งท้อที่ทอดตัวอยู่เหนือระเบียง
มันลอยคว้างหมุนวนอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้าก่อนจะร่วงหล่นลงมาตกลงบนขอบแผ่นกระดาษข้าวของเถาอิ่งพอดิบพอดีกับจังหวะที่เธอกำลังจะจรดพู่กันที่แต้มสีแดงชาดลงไป
การเคลื่อนไหวของพู่กันในมือเถาอิ่งหยุดชะงักลงกลางอากาศ
ในวินาทีเดียวกันนั้นเสิ่นเยี่ยนฉือที่นั่งมองออกไปยังลานกว้าง ก็ละสายตาจากขอบกำแพงอิฐเขาหันศีรษะมามองชิ้นส่วนเล็กจิ๋วของต้นท้อที่ตกลงมาบนพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์นั้น
ดวงตาสองคู่มองตรงไปยังจุดเดียวกัน
เถาอิ่งไม่ได้หันไปมองหน้าเสิ่นเยี่ยนฉือเพื่อแสดงความประหลาดใจและเสิ่นเยี่ยนฉือก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นสบตาเธอเพื่อค้นหาความหมายพวกเขาเพียงแค่มองดูเปลือกหุ้มตุ่มดอกชิ้นนั้นด้วยความเงียบงัน
มันไม่ใช่เหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่การค้นพบความลับของจักรวาล ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน ลานฝึกวรยุทธ์ที่กว้างใหญ่ อาคารเรือนสี่ประสานกำแพงจวนที่สูงตระหง่าน ล้วนเลือนหายไป เหลือเพียงพื้นที่เล็กๆ บนแผ่นกระดาษข้าวและสายตาสองคู่ที่จดจ้องอยู่ด้วยกัน
ความเงียบที่ทอดตัวอยู่ระหว่างพวกเขาในจังหวะนี้เป็ความเงียบที่ 'พอดี' อย่างที่สุด
มันไม่ต้องอาศัยคำอธิบายไม่ต้องมีใครพูดว่า 'ดูสิเปลือกตุ่มดอกร่วงลงมาแล้ว' หรือ'ดอกท้อกำลังจะบานแล้วนะ' ความเข้าใจทั้งหมดถูกส่งผ่านและรับรู้ได้โดยปราศจากถ้อยคำ
เถาอิ่งขยับมือซ้ายของเธออย่างแ่เบาปลายนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือคีบเปลือกหุ้มตุ่มดอกชิ้นเล็กนั้นขึ้นมาจากขอบกระดาษเธอไม่ได้โยนมันทิ้งไปในลานทรายทว่านำมันมาวางไว้บนแท่นที่พักพู่กันกระเบื้องเคลือบอย่างเบามือ
เสิ่นเยี่ยนฉือมองตามการกระทำนั้นเปลือกตาของเขาปรือลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันศีรษะกลับไปมองยังทิศทางเดิมสายตาทอดออกไปยังความเวิ้งว้างของลานกว้าง แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงทว่าไหล่ทั้งสองข้างผ่อนคลายลงยิ่งกว่าเดิม
เถาอิ่งจรดปลายพู่กันที่แต้มสีแดงชาดลงบนกระดาษข้าวอีกครั้ง
แต้ม... แต้ม... แต้ม...
จุดสีแดงสดใสถูกแตะแต้มลงไปตามแนวเส้นหมึกสีดำที่คดเคี้ยวมันไม่ใช่การระบายสีให้เต็มดอก ทว่าเป็การสร้างจุดแสงเล็กๆที่เปล่งประกายอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของเงาไม้
…
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามเซิน
แสงอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนจากสีทองสว่างเป็สีส้มอมแดงเงาของต้นท้อที่ทาบทับอยู่บนพื้นระเบียงยืดยาวออกไปจนจรดขอบเสาไม้อีกฝั่ง
จ้าวเหยียนโจวยังคงไม่ปรากฏตัวไม่มีเสียงป้ายหยก ไม่มีเื่เล่าจากวังหลวง
ทว่าชีวิตบนระเบียงฝั่งตะวันตกก็ยังคงดำเนินต่อไป
เถาอิ่งยังคงวาดภาพของเธอต่อไปสีฟ้าครามถูกนำมาใช้แต้มเป็ฉากหลังบางเบาสีแดงชาดยังคงถูกเน้นย้ำในจุดที่เธอ้า เธอจุ่ม ล้าง ผสมและตวัดพู่กันซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่ปริปากบ่นถึงความเมื่อยล้า
เสิ่นเยี่ยนฉือไม่ได้ขยับลุกไปไหนเขาไม่ได้เอ่ยปากขอตัวกลับเข้าห้อง ไม่ได้หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเพื่อฆ่าเวลาเขาเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นทำหน้าที่เป็พยานที่ไร้เสียงให้กับการก่อร่างสร้างตัวของโลกบนแผ่นกระดาษ
เขาไม่ได้รู้สึกว่าตนเองกำลังเสียเวลาไม่ได้รู้สึกว่าต้องทนฝืนนั่งอยู่เป็เพื่อนเธอ การได้นั่งมองความว่างเปล่าสลับกับการฟังเสียงพู่กันกระทบจานสี คือรูปแบบการดำรงอยู่ที่เขายอมรับและพึงพอใจ
ดวงตะวันค่อยๆ คล้อยต่ำลงแตะขอบกำแพงจวนอากาศเริ่มเย็นลงเล็กน้อยเมื่อลมเปลี่ยนทิศ
เถาอิ่งวางพู่กันด้ามสุดท้ายลงบนที่พักกระเบื้องเคลือบเด็กหญิงขยับตัวถอยหลังออกมาเล็กน้อยยกสองมือขึ้นบิดี้เีเพื่อคลายความเมื่อยล้าที่สะสมมาตลอดบ่าย
เธอมองดูผลงานบนโต๊ะไม้ด้วยแววตาที่สงบนิ่ง
บนกระดาษข้าวแผ่นใหญ่ไม่ใช่ภาพของกิ่งท้อที่แห้งโกร๋นและว่างเปล่าเหมือนในฤดูหนาวที่ผ่านมาอีกต่อไปทว่ามันคือภาพของกิ่งก้านสีดำทึบที่ถูกแต่งแต้มด้วยจุดสีแดงชาดเล็กๆกระจัดกระจายอยู่ตามซอกกิ่ง มันคือภาพของความหวังที่กำลังจะผลิบานภาพของเงาที่ไม่ได้มีเพียงความมืดมิด
เสิ่นเยี่ยนฉือขยับตัวเขาไม่ได้ชะโงกหน้าเข้ามาดูภาพวาดนั้นอย่างเสียมารยาทเด็กชายเพียงแค่หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างเงียบเชียบปัดฝุ่นที่อาจเกาะอยู่ตามชายเสื้อคลุมสีเข้มของตนเอง
เขาไม่ได้เอ่ยคำบอกลา ไม่ได้พูดว่า 'ข้าจะกลับห้องแล้ว' หรือ'เ้าควรไปพักผ่อนได้แล้ว'
เขาเพียงแค่มองไปที่เธอชั่วอึดใจหนึ่งก่อนจะหมุนตัวและก้าวเดินไปตามระเบียงทางเดิน มุ่งหน้ากลับไปยังเรือนฝั่งตะวันออก
เถาอิ่งไม่ได้เรียกให้เขาหยุดไม่ได้รั้งให้เขาอยู่ต่อเพื่อดูภาพวาดของเธอ เด็กหญิงยังคงนั่งพับเพียบอยู่ที่เดิมสองมือวางซ้อนกันบนหน้าตักดวงตากลมโตทอดมองตามแผ่นหลังที่ตั้งตรงและกว้างขึ้นกว่าปีแรกของเขาไปอย่างเงียบๆ
ฝีเท้าของเขาสม่ำเสมอไร้เสียงกระแทกกระทั้น กลมกลืนไปกับความสงบของยามเย็น
เถาอิ่งมองจนกระทั่งแผ่นหลังนั้นลับหายไปหลังมุมเสาระเบียงไม่มีใครเอื้อนเอ่ยถ้อยคำสำคัญ ไม่มีการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ถูกประกาศออกมา
บนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยถาดสีดินเผายังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงชาดและสีฟ้าครามพู่กันขนกระต่ายสามด้ามวางเรียงกันอยู่อย่างเป็ระเบียบ และบนแผ่นกระดาษข้าวภาพวาดของเงากิ่งท้อที่ประดับด้วยตุ่มดอกสว่างไสวยังคงวางนิ่งอยู่ตรงนั้นรอคอยให้หมึกและสีแห้งสนิทไปพร้อมกับสายลมยามเย็น
8K
