แอกโซเยอร์ล่วงเกินคนนานแล้ว รอบนี้จึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไป๋จื่อหรูเอ่ย “ไม่มีทาง!”
แอกโซเยอร์คิดเล็กน้อยก่อนชี้แคปซูลรักษาแล้วพูด “ไปนอน”
ไป๋จื่อหรูถาม “จะทำอะไร”
แอกโซเยอร์เอ่ย “นายาเ็” แถมยังกระอักเืด้วย
ไป๋จื่อหรูเลิกคิ้ว เอ่ยกับแอกโซเยอร์ “นายเจ็บหนักกว่าฉันอีก เืไหลหมดตัว จะตายอยู่แล้ว นายต่างหากไปนอน”
มาเทียบกันสิ แทงนายหนึ่งรู ฉันเก่งกว่านายอีก! แอกโซเยอร์มองท่าทางของไป๋จื่อหรู ไม่รู้ทำไมถึงเข้าใจความคิดของคนตรงหน้านี้มากยิ่งขึ้น
เหมือนเด็กน้อยจริงๆ ความคิดเป็เด็กๆ
แอกโซเยอร์ก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ไป๋จื่อหรูขยับทันที เขาพุ่งออกไปเหมือนจรวด แล้วเงื้อหมัดต่อยใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
แอกโซเยอร์ไม่แม้แต่จะหลบ ปล่อยให้กำปั้นของไป๋จื่อหรูต่อยโดนหน้าเขา
ผลก็คือไป๋จื่อหรูแค่นเสียงหึ ต่อยคนเสร็จก็หนีไปด้านหลังทันที สะบัดมือที่บวมขึ้นรัวๆ เมื่อครู่นี้อย่างกับต่อยลงบนหินแกรนิต เจ็บจนกระดูกแทบแตก
มองไป๋จื่อหรูที่มองมือตัวเองแล้วสะบัดรัวอย่างใ ในใจแอกโซเยอร์ค่อยๆ ก่อเกิดอารมณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จากนั้นเขาก็เผยสีหน้าอ่อนจิตอ่อนใจอย่างยิ่ง
“นายอ่อนแอเกินไป” แอกโซเยอร์เอ่ย “เอาชนะฉันไม่ได้”
ถึงแม้ไป๋จื่อหรูไม่อยากยอมรับ แต่ที่คนคนนี้พูดคือความจริง
กลิ่นเืคละคลุ้งภายในยานรักษาเล็กๆ นี้ พวกเขาสองคนประจันหน้ากัน ถึงแม้แอกโซเยอร์จะเก็บความเป็อริไปแล้ว แต่ไป๋จื่อหรูก็ยังคงระวังตัวตลอดั้แ่ต้นจนจบ
ผมสั้นสีดำอ่อนนุ่มของชายหนุ่มแนบติดหน้าผาก ดวงตาสีดำไม่เ็าไร้แสงอีกต่อไป เขามีเครื่องหน้าหล่อเหลา แวบแรกดูลายเส้นคมแข็งกระด้าง ขมวดจนตึงแน่น แต่เมื่อมองอีกหลายครั้งกลับพบว่าคิ้วที่คลายลงของเขาดูอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ
ไป๋จื่อหรูไม่รู้เหตุผลที่ชายหนุ่มเปลี่ยนท่าที แล้วก็ไม่อยากรู้ แต่อีกฝ่ายเหมือนสนใจในตัวเขาแล้วและยังถามอีก “ทำไมมาอยู่คนเดียวที่นี่ ดาวราชันสัตว์ป่าอันตรายมากนะ”
ไป๋จื่อหรูไม่ตอบ
“นายยังเด็กมาก ผู้ปกครองล่ะ” แอกโซเยอร์ถามอีก
ไป๋จื่อหรูกลอกตาใส่เขา เหมือนกำลังมองคนโง่
“นี่คืออะไร” แอกโซเยอร์ดึงน้ำแข็งที่ไม่มีทีท่าจะละลายตรงเอวออก ชุดนักเรียนทหารชุ่มโลหิต เืบนน้ำแข็งก็หยดลงบนพื้นมันวาวที่สะท้อนเห็นคนทีละหยดๆ
คำถามแล้วคำถามเล่า คำพูดไร้สีสัน รสชาติที่ทำให้คนเหี่ยวเฉา ไป๋จื่อหรูจินตนาการได้เลยว่าคนคนนี้ตอนทำาระหว่างดวงดาวมีท่าทีอย่างไร ผู้บัญชาการเผด็จการที่ทำให้คนรังเกียจ ชนิดว่าบอกให้คุณไปตายคุณไม่ไปตายไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น
แต่กลิ่นเืหอมหวานสุดขีดปะทะโพรงจมูก ไป๋จื่อหรูรู้สึกว่าลำคอตัวเองแห้งกระหายไม่ไหวแล้ว แรงดึงดูดถึงตายนี้ทำให้ปลายนิ้วเขาสั่นขึ้นมา
อยากดื่มเื อยากกัดลำคอของคนคนนี้ อยากงอกเขี้ยวฝังเข้าไปในหลอดเืของคนคนนี้ อยากดูดอยากตะกละตะกลาม ดูดเืของคนคนนี้จนเกลี้ยง
ความพลุ่งพล่านที่ไม่ได้มีมานานเข้าจู่โจมไป๋จื่อหรู ความกระหายในยีนกำลังร่ำร้อง ทำให้สองตาของเขาเปลี่ยนไปค่อยๆ แดงขึ้น
เขี้ยวงอกออกมาแล้ว!
ไป๋จื่อหรูรีบปิดปากตัวเองทันที ขมับเขาผุดเหงื่อเย็น สองขาสั่นน้อยๆ จนทนไม่ค่อยไหวอยู่บ้าง คำพูดพวกนั้นที่พูดกับระบบก่อนหน้านี้ตบหน้าเข้าอย่างจัง อะไรคือการควบคุมความ้าของตัวเองได้ ตอนนี้หัวเขาขาวโพลน รู้สึกว่าคำพูดพวกนั้นเหลวไหลสิ้นดี!
“นาย เข้าไปในแคปซูล!” ไป๋จื่อหรูกุมปาก พูดอย่างเสียงแหบพร่า
แอกโซเยอร์สังเกตเห็นความผิดปกติของไป๋จื่อหรูทันที คิ้วของเขาที่ขมวดมาั้แ่ตอนที่ไป๋จื่อหรูเคาะหุ่นรบ เปิดห้องบังคับ ขนาดครั้งแรกที่เห็นเด็กคนนี้ก็ยังไม่เคยคลายมาก่อน
แอกโซเยอร์ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรมาตลอด จนกระทั่งถึงตอนนี้ ตอนที่ไป๋จื่อหรูกระอักเืออกมานั้น เมื่อคนตรงหน้านี้ตัวสั่นเทาแต่กลับฝืนทนไม่ยอมล้มลงไป เขาพิศมองคนคนนี้ ได้กลิ่นหอมหวานที่คล้ายกับไม่มีในอากาศ จึงมีความมั่นใจในจุดนั้นแล้ว
“นาย…กำลังอยู่ใน่กลายสภาพเหรอ” แอกโซเยอร์เดินไปหาไป๋จื่อหรู “โอเมก้างั้นเหรอ”
“ถอยไป!” ไป๋จื่อหรูคำรามเสียงต่ำ “อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!”
ใบมีดน้ำแข็งนับไม่ถ้วนก่อตัวล้อมรอบไป๋จื่อหรู เลื่อนระดับเป็ผู้ถูกคัดสรรระดับสองแล้ว พลังที่ปล่อยออกมาสามารถแข็งแกร่งกว่าระดับหนึ่งสิบเท่า ใบมีดน้ำแข็งก็ทนทานแหลมคมขึ้นสิบเท่า
แอกโซเยอร์หยุดฝีเท้า อดสูดหายใจลึกไม่ได้ จากนั้นจมูกก็ถูกกลิ่นที่แผ่ออกมาจากตัวไป๋จื่อหรูที่อยู่ไม่ไกลทำเอาสำลัก หัวคิ้วก็ขมวดแน่นยิ่งขึ้น
เขารู้ว่าตัวเองควรถอยหลังไป แต่กลับไม่อาจขยับฝีเท้า
คนตรงหน้ายังเด็กมาก แทบไม่รู้ว่าเกิดเื่อะไรขึ้นกับตัวเองก็เผยเขี้ยวอย่างกังวล แลดูดุร้ายแต่ก็ดึงดูด ชวนให้คนปล่อยเขาไปโดยไม่สนใจไม่ได้
อารมณ์ประหลาดนี้คืออารมณ์ที่แอกโซเยอร์ไม่เคยมีมาก่อน
กลิ่นอายของฝ่ายตรงข้ามเหมือนขนนกที่สะกิดหัวใจของแอกโซเยอร์ทีละเล็กละน้อย ทำให้หัวใจของแอกโซเยอร์สั่นไหว อัตราการหายใจก็ถูกทำให้สับสนรุนแรง
เป็กลิ่นอายกุหลาบหลังหิมะแรก
แอกโซเยอร์เคยเห็นมาก่อน นั่นคือกุหลาบดอกเล็กที่ก้านปกคลุมไปด้วยหนาม สามารถเติบโตได้แค่ในทุ่งหิมะขาวกันดาร สีขาวบริสุทธิ์อันอ่อนโยน
กุหลาบในดินแดนรกร้าง
ทั้งตัวไป๋จื่อหรูโงนเงน ตอนที่ล้มลง แอกโซเยอร์รับตัวเขาไว้อย่างรวดเร็ว
แต่เพราะเข้าใกล้เกินไป ิััักัน ก่อเกิดความพลุ่งพล่านที่รุนแรง
ไป๋จื่อหรูกลืนน้ำลาย ลำคอแห้งผากจนอยากกัด
แอกโซเยอร์ก็กลืนน้ำลาย กลิ่นนั้นหอมหวนจนอยากทำสัญลักษณ์ไว้
2K
![ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472287_74311082.webp)
