จวนสกุลหลี่
หลังจากกลับจากจวนสกุลหลิว เฟยิก็ดื่มเหล้าหนัก มีฮ่าวอู๋คอยดูแลอยู่ข้างๆ
“ครั้งหน้าเ้าจะทำอะไรควรจะมีสติ คิดให้รอบคอบกว่านี้ ไม่ใช่คิดอยากจะทำอะไรก็ทำ ทำให้สกุลหลิวหยามหน้าข้าไล่เหมือนหมูเหมือนหมาเช่นนี้ ” หลี่เว่ยซุนพูดกับเฟยิ และสั่งให้ฮ่าวอู๋มาคอยดูแลเฟยิ เฟยิหยิบเหล้าเทผิด เทถูกแล้วยกให้ฮ่าวอู๋
“เอานี่ของเ้าในฐานะที่เ้าคอยอยู่ข้างๆ ข้ามาตลอด ข้าขอบใจเ้ามาก”
“ขอรับ” (เอาน่านิดหนึ่งไม่เป็ไรกะมั้ง) ฮ่าวอู๋พูดเบาๆ
เฟยิก็เทให้เรื่อยๆ ฮ่าวอู๋ก็บอกกับตัวเองซ้ำๆว่าไม่เป็ไร
“ไม่เป็ไร...ข้าดูแลคุณชายได้....” น้ำเสียงยืดยาวครั้นพอจะลุกขึ้นยืน สิ่งของรอบตัวก็หมุนไม่หยุดฮ่าวอู๋ล้มไม่เป็ท่า เขาพยายามพาตัวเองลุกขึ้นอยู่หลายครั้ง จนในที่สุดก็หลับลงกองกับพื้นไป
“ฮ่าวอู๋...เ้าช่วยพยุงข้าหน่อยข้าอยากไปพักแล้ว..”เฟยิเขย่าตัวฮ่าวอู๋ เขย่าเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น
“หลับแล้วก็ไม่บอก..ข้าไปเองก็ได้”
เฟยิเดินเข้าห้องโซเซ ปล่อยให้ฮ่าวอู๋หลับตรงนั้นจนเช้าอีกวัน
หลี่เว่ยซุนเข้ามา เรียกฮ่าวอู๋เสียงดังอยู่สองสามครั้ง ฮ่าวอู๋สะดุ้งตื่น รีบตอบกลับทันที
“ขอรับนายท่านข้าดูคุณชายอยู่ ไม่ต้องห่วง”
“ไหนคุณชายของเ้าอยู่ไหน”
ฮ่าวอู๋เลิ่กลั่ก มองหาเฟยิ
“คุณชาย คุณชายคุณชายไม่อยู่” ฮ่าวอู๋ยิ้มแห้งๆ เหลือบมองใต้เท้าหลี่กล้าๆกลัวๆ
“กลับห้องไปพักได้แล้ว” ใต้เท้าหลี่กล่าว
“ขอรับ”
หลี่เว่ยซุนเดินไปดูเฟยิที่ห้องเห็นว่ากำลังนอนหลับอยู่ จึงเดินกลับไป
พ่อบ้านที่ออกไปข้างนอกกลับมาได้รับจดหมายฝากส่งถึงเฟยิเขาก็รีบเอาไปให้เฟยิวางไว้ที่โต๊ะ แล้วก็เดินออกจากห้อง ครั้นเฟยิตื่นยังมึนๆ มือจับที่ขมับชำเลืองไปเห็นจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะ จดหมายนั้นเป็ของลี่เฉี่ยวมีการนัดพบอยากพูดคุยกับเฟยิ เฟยิก็อยากรู้เช่นกันทำไมลี่เฉี่ยวนางถึงตัดสินใจที่จะหมั้นกับองค์ชายรองเพราะรู้ดีว่านางไม่เคยชอบองค์ชายรองมาก่อน
เช้าวันต่อมาเฟยิออกไปหาลี่เฉี่ยวตามที่ได้นัดหมายกันไว้ เฟยิยืนรอลี่เฉี่ยวอยู่แล้วรอบบริเวณมีต้นไม้น้อยใหญ่ ดูร่มรื่น สักพักลี่เฉี่ยว ก็มาถึง
“เฟยิ” ลี่เฉี่ยวเรียกเฟยิขณะที่กำลังยืนหันหลังอยู่ เขาหันมาตามเสียงเรียกเขาดีใจที่เห็นลี่เฉี่ยวมาแต่เก็บอาการนั้นไว้เพราะยังโกรธลี่เฉี่ยวในวันนั้นอยู่ท่าทางเ็าของเขาก็แสดงออกมา
“มีอะไรก็รีบพูดข้ายังมีธุระต้องไปทำ”
ลี่เฉี่ยวได้ยินเช่นนี้สีหน้านางไม่ค่อยพอใจ
“ข้านัดท่านแล้วยังจะมีธุระที่อื่นอีกงั้นรึ” เฟยิไม่ตอบกลับ ลี่เฉี่ยวก็พูดต่อว่า
“ความจริง ข้าตกลงหมั้นกับองค์ชายรองก็เพราะเื่ของท่าน”
เฟยิหันมองลี่เฉี่ยวด้วยสายตาจ้องเขม็ง
“เ้าหมายความเช่นไร ถ้าเ้าไม่อยากหมั้นกับองค์ชายเ้าไม่สามารถปฏิเสธได้งั้นหรือเพียงแต่เ้าไม่อยากปฏิเสธ”
“ใช่ ข้าไม่อยากปฏิเสธ”ลี่เฉี่ยวตอบกลับเสียงแข็ง
“ท่านฟังข้าก่อนได้ไหม” ลี่เฉี่ยวพูดต่อ
ทันใดนั้นก็มีเสียงเหมือนรถม้าและคนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาเฟยิและลี่เฉี่ยวหันไปพร้อมกัน ชายสูงวัยในชุดสีกรมเข้มเดินมา คนของชายผู้นั้นวิ่งล้อมรอบเฟยิพร้อมอาวุธในมือ
“ท่านพ่อ” ลี่เฉี่ยวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าใ
เฟยิมองลี่เฉี่ยวด้วยความโกรธ
“เ้านัดข้ามาให้พ่อเ้าอย่างงั้นหรือ”
“ไม่ใช่นะ เ้าเข้าใจข้าผิดเฟยิเ้าต้องเชื่อข้านะ”
“สิ่งที่ข้าเห็นอยู่แล้วต้องให้เชื่ออะไรอีก” เฟยิพูดเสียงดัง
หลิวอี้เฉิงเดินเข้ามาใกล้
“ลี่เอ๋อลูกพ่อ ทำดีมากมาทางนี้ก่อนพ่อขอคุยกับเ้าหลี่เฟยินี้ก่อน”
หลิวอี้เฉิงให้คนจับลี่เฉี่ยวออกมาจากเฟยิ
“ท่านพ่อจะทำอะไร”
“พานางเข้าไปข้างใน” ลี่เฉี่ยวถูกนำตัวเข้าไปนั่งด้านในรถม้า
“ใต้เท้าหลิวเป็เกียรติแล้วที่ได้พบท่านที่นี่ พร้อมทั้งมีคนมาต้อนรับมากมายเช่นนี้”
“อย่าใไปเลยข้าแค่อยากถามท่านไม่กี่คำถาม ถ้าได้คำตอบที่พอใจแล้วก็จะกลับแต่ถ้าไม่พอใจก็อีกเื่”
“ทำไมข้าต้องตอบคำถามท่านด้วย”
“ทำไมงั้นเหรอเ้าก็จะได้ข้อหาหลอกลวงเบื้องสูง ในวันที่เ้าเข้าวังในฐานะสาวใช้ เพราะงั้นตอบคำถามข้ามา เ้าไปทำอะไรในวัง”
เฟยิเงียบ ชำเลืองดูคนรอบข้างตัวเขาที่ถูกล้อมไว้อยู่
“อยากได้คำตอบก็จับข้าให้ได้ก่อนเถอะ”
เฟยิเปิดฉากต่อสู้เพื่อหาทางออกจากตรงนั้น คนของขุนนางหลิวเกือบสิบคน เข้าสู้กับเฟยิเพียงคนเดียวเข้ารุมด้านหน้าซ้ายขวา จนทำให้เฟยิพลาดโดนดาบฟันเข้าด้านหลัง เืไหลอาบหลังแต่เขายังทนพิษาแตู้ต่อ กลับโดนเข้าอีกทีขา ด้วยความเ็ปขาของเขาไม่สามารถพยุงร่างกายให้ยืนได้เป็ปกติ ทำให้เขาล้มลง เสียท่า
ลี่เฉี่ยวที่ยังมองดูอยู่นางร้องออกมา
“ท่านพ่อหยุดได้แล้ว”
หลิวอี้เฉิงไม่ได้สนใจคำของลี่เฉี่ยวเลย
“ต่อให้เ้าต้องตายตรงนี้ข้าก็ไม่มีความผิด”
ทว่าเขาไม่ได้ทำให้เฟยิถึงกับเสียชีวิตเพราะเฟยิไม่ยอมเปิดปากแม้แต่น้อยเฟยิจึงถูกจับมัด และนำตัวส่งต่อให้องค์ชายรองไปกักขังเค้นหาความจริงจนผ่านไปสองวันเฟยิไม่ยอมเปิดปาก แม้เขาจะถูกทรมาน ด้วยโซ่ตรวนที่ร้อนฉ่าฟาดเข้าตามร่างกาย ถึงตายเขาก็จะไม่พูด เมื่อสลบไปยังโดนเอาน้ำสาดให้ฟื้น ครั้นพอฟื้นก็ทรมานต่อ
จวนสกุลหลี่
บิดาของเฟยิเมื่อรู้ว่าเฟยิหายตัวไปก็พยายามให้คนช่วยกันตามหาเฟยิแต่ก็ยังไม่ได้ข่าวคราว ฮ่าวอู๋ไปถามหาที่บ้านอาจารย์ก็ยังไม่ได้ความหลังจากปรึกษากันภายในครอบครัว คนที่เห็น เฟยิคนสุดท้ายคือพ่อบ้านเขาบอกว่าได้รับจดหมายจากแม่นางคนหนึ่ง ให้นำไปให้เฟยิ แม่นางคนนั้นจากที่พ่อบ้านพูดถึงหน้าตาลักษณะคล้ายกับซูปี้ ฮ่าวอู๋มั่นใจว่าเป็ซูปี้เขารีบไปยังจวนสกุลหลิวพยายามจะติดต่อกับซูปี้ จนทั้งสองได้คุยกัน ซูปี้รู้เพียงว่าเฟยิโดนจับ แต่ไม่รู้โดนจับไปขังไว้ที่ใดตอนนี้ลี่เฉี่ยวกำลังสืบอยู่ ถ้าได้เื่อย่างไร นางจะส่งข่าวให้ฮ่าวอู๋อีกที ฮ่าวอู๋เอาเื่นี้ไปรายงานใต้เท้าหลี่
หลี่เว่ยซุนร้อนใจดังถูกไฟรน ถึงแม้เฟยิจะไม่ได้ดังใจเขาความรู้สึกของผู้เป็บิดา ท้ายสุดแล้วก็ยังรักและห่วงใยลูก เขาเร่งรีบไปยังจวนสกุลหลิวในทันทีเมื่อรู้ว่าเฟยิถูกหลิวอี้เฉิงจับตัวไป พร้อมบุตรชายคนโตและหลัวฝานคนสนิทหลี่เว่ยซุนบุกไปที่จวนสกุลหลิว
“ใต้เท้าหลิว..”หลี่เว่ยซุนมาถึงก็เรียกหาหลิวอี้เฉิง
หลิวอี้เฉิงได้ยินเสียงดังก็เดินออกมา
“ใครมาเอะอะโวยวายที่นี่” หลิวอี้เฉิงเห็นว่าเป็ใต้เท้าหลี่ก็ไม่ได้ใอะไร เพราะคิดว่าจะต้องมีคนมาที่จวนเขาอยู่แล้วแต่ก็ต้องแสร้งเป็ไม่รู้เื่อะไร ความดังของหลี่เว่ยซุนคนในจวนของสกุลหลิวต่างก็ได้ยินรวมทั้งลี่เฉี่ยวและฮูหยินหลิวต่างก็ออกมาดูแต่ก็โดนหลิวอี้เฉิงไล่ให้กลับเข้าห้องไป อย่าได้เข้ามายุ่ง
“ใจเย็นก่อนใต้เท้าหลี่ มีอะไรค่อยพูดจากัน” หลิวอี้เฉิงพูดขึ้น
“ท่านจับตัวลูกชายข้าไปไว้ที่ไหน”
“จับตัวอะไรกันลูกชายท่านถูกจับตัวงั้นรึ ใต้เท้าหลี่..ข้าจะจับตัวลูกชายท่านด้วยเหตุอันใดถ้าท่านไม่เชื่อ เชิญท่านตรวจดูได้”
หลี่เว่ยซุนหันมองซี่ห่าวบุตรคนโตและหลัวฝานคนสนิทพยักหน้าให้ทั้งสองค้นหาเฟยิรอบจวนของหลิวอี้เฉิง หลิวอี้เฉิงยิ้มมุมปากยกขึ้น เพราะเขารู้ดีว่าจะหายังไงก็ไม่พบ
สักพักซีห่าวกับหลัวฝานก็เดินกลับมามองหน้าใต้เท้าหลี่ ส่ายหน้าเพื่อแจ้งว่าไม่พบเฟยิ
“อย่างไร เจอหรือไม่”หลิวอี้เฉิงกล่าว
หลี่เว่ยซุนโกรธมากแต่ไม่สามาถทำอะไรได้จึงสั่งให้บุตรชายและหลัวฝานกลับ ครั้นทั้งสามกลับถึงจวน ฮ่าวอู๋ที่รอฟังข่าวอยู่ก็รีบเข้ามาถาม “เจอคุณชายไหมขอรับ”
“ไม่เจอ แต่ได้นี่มา” หลัวฝานโชว์กระดาษที่ยับเป็ทรงกลมนำออกให้ทุกคนดู เขาได้มันจากสาวใช้จวนที่โยนให้เขาขณะกำลังเดินตรวจรอบๆบริเวณจวน เขารีบคลี่กระดาษออกด้านในนั้นมีข้อความกล่าวถึงเฟยิว่าโดนนำตัวเข้าวังไปให้กับองค์ชายรอง ใต้เท้าหลี่ยิ่งเกิดความกระวนกระวาย หลี่ซีห่าวเห็นบิดาดูเป็ห่วงเฟยิมากจึงพูดขึ้น
“ท่านพ่อไม่ต้องเป็ห่วงเดี๋ยวข้าจะเข้าวังไปหาซ่งจ้านผิงให้เขาช่วยสืบอีกทาง”
“เช่นนั้นก็รีบไปเถิด”ซีห่าวไม่รอช้ารีบเข้าวัง
736
