จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 121: คมดาบแรกในเงามืด

ก้าวแรกสู่ความมืดมิด เฉิน ฮ่าวหราน สัมผัสได้ถึงกำแพงแห่งความเย็นยะเยือกและกลิ่นอับชื้นที่เข้มข้นกว่าภายนอกหลายเท่า มันคือกลิ่นของหินผาที่กักเก็บความชื้นมานานนับศตวรรษ ผสมกับกลิ่นแร่โลหะจางๆ และไอความเงียบงันที่หนักอึ้งกดทับโสตประสาท ประตูหินที่มองไม่เห็นได้ปิดลงเบื้องหลัง ตัดขาดเขาจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์

ความมืดนั้นสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าคืนเดือนดับ แสงสว่างเพียงน้อยนิดจากปากทางเข้าที่อยู่ไกลออกไปแทบจะไร้ความหมาย เขาไม่ได้จุดคบเพลิงในทันที แต่เลือกที่จะโคจรแก่นแท้พลังงานอัสนีบรรพกาลสายบางเบาที่สุด ไปยังปลายนิ้วชี้ข้างหนึ่ง ก่อเกิด "เส้นใยอัสนี" สีครามทองจางๆ ส่องสว่างเพียงพอให้เห็นทางในระยะไม่กี่ก้าว มันสิ้นเปลืองพลังงานก็จริง แต่การจุดคบเพลิงในตอนนี้อาจเป็นการเรียกหาอันตรายโดยไม่จำเป็น

มือซ้ายกุมด้ามกระบี่เหล็กกล้าที่ข้างเอวไว้มั่น ความรู้สึกคุ้นเคยอันประหลาดที่ได้รับเมื่อแรกสัมผัสยังคงอบอวลอยู่จางๆ มันคือความรู้สึกมั่นคงที่เขาไม่เคยได้รับจากฝ่ามือเปล่า "จิตวิญญาณ" (Spiritual Sense) ในระดับสร้างรากฐานถูกแผ่ออกไปอย่างระมัดระวัง กวาดสำรวจอุโมงค์เบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ ผนังถ้ำขรุขระและเย็นเฉียบ พื้นเต็มไปด้วยหินกรวดและแอ่งน้ำเล็กๆ เขาสัมผัสได้ถึงรางเกวียนเก่าที่ผุพังและคานไม้ค้ำยันที่ใกล้จะหักโค่น ร่องรอยของอดีตที่ถูกทอดทิ้งไว้นานแสนนาน

เสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงันคือเสียงหยดน้ำ... ติ๋ง... ติ๋ง... มันดังก้องสะท้อนผนังหิน สร้างจังหวะอันน่าหวาดหวั่นในความมืด และเสียงฝีเท้าของเขาเองที่พยายามกดให้เบาที่สุดด้วยเคล็ด "การผนึกเสียงสะท้อน" แต่ก็ยังคงดังแผ่วๆ ในบรรยากาศที่เงียบสงัดเช่นนี้

เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังที่สุด จิตวิญญาณสอดส่อง จับสัมผัสทุกการเปลี่ยนแปลงของพลังงานและสภาพแวดล้อม เขาสัมผัสได้ถึงสายแร่โลหะสีทึบที่ไร้ค่าฝังตัวอยู่ในผนังหิน และรอยแตกมากมายที่บ่งบอกถึงความไม่มั่นคงของโครงสร้างถ้ำแห่งนี้

ทันใดนั้น! จิตวิญญาณเขาก็พลันจับสัมผัสได้ถึง การเคลื่อนไหว! รวดเร็ว! เงียบกริบ! และมาเป็น กลุ่ม! จากผนังถ้ำด้านข้างที่ดูเหมือนจะเป็นเพียงซอกหินธรรมดา!

ซี่! ซี่! ซี่! ซี่!

ร่างเล็กๆ เปลือกแข็งสีเทาเข้มราวกับผลึกหิน หลายสิบตัว! ขนาดประมาณฝ่ามือเด็ก! พลันพรั่งพรูออกมาจากซอกหินนั้นราวกับฝูงมดแตกรัง! ดวงตาหลายคู่เล็กๆ ของพวกมันส่องประกายสีแดงจางๆ ในความมืด จับจ้องมายังแสงสว่างอันน้อยนิดจากเส้นใยอัสนีของเขาด้วยสัญชาตญาณนักล่า! ขาที่แข็งและแหลมคมหลายคู่ของพวกมันขยับอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงดัง "แกรกๆ" น่ารำคาญ!

"ด้วงผลึก!" แม้จะเป็นเพียงอสูรระดับ 1 ช่วงปลาย แต่จำนวนที่มากมายมหาศาลและเปลือกแข็งที่ดูทนทานของพวกมันก็สร้างความน่ารำคาญได้ไม่น้อย โดยเฉพาะในทางเดินแคบๆ เช่นนี้!

ฮ่าวหรานไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก เขามีเวลาเตรียมตัวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่พวกมันจะมาถึงตัว เขาตัดสินใจทดสอบอาวุธใหม่ทันที!

ชิ้ง!

เสียงกระบี่เหล็กกล้าถูกชักออกจากฝักดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้ใช้ "ก้าวย่างประกายสายฟ้า" เต็มกำลัง เพียงแค่ขยับเท้าหลบหลีกการโจมตีระลอกแรกของฝูงด้วงที่พุ่งเข้ามาอย่างคล่องแคล่วเท่านั้น

จากนั้น! เขาก็ตวัดกระบี่ในมือออกไป! เพลงกระบี่ของเขายังคง ไร้รูปแบบ! อาศัยเพียง สัญชาตญาณ ความเร็ว และความแม่นยำ! แต่แก่นแท้พลังงานระดับสร้างรากฐานที่ถูกส่งผ่านไปยังคมกระบี่นั้น ทำให้ทุกการฟาดฟัน หนักหน่วง และ เฉียบคม ยิ่งกว่าเดิม!

เคร้ง! เคร้ง! ฉัวะ!

คมกระบี่ปะทะเข้ากับเปลือกแข็งดุจผลึกของด้วงหลายตัว! เกิดเสียงดังและประกายไฟ! ด้วงที่โดนเข้าไปเต็มๆ เปลือกแข็งของพวกมันเกิดรอยร้าวและแตกออก! ร่างกายภายในถูกบดขยี้! สลายกลายเป็นละอองแสงสีเทาจางๆ หายไป!

"กรี๊ซซซ!" ด้วงที่เหลือส่งเสียงร้องแหลมเล็กด้วยความตกใจ! พวกมันดูลังเลที่จะบุกเข้ามาต่อ!

'พลังป้องกันสูงกว่าที่คิด แต่ก็ยังพอรับมือได้' ฮ่าวหรานคิด เขาก้าวเท้าตามเข้าไป! ตวัดกระบี่ต่อเนื่อง! แต่การต่อสู้ในที่แคบและต้องรับมือกับศัตรูจำนวนมากพร้อมกันนั้น ทำให้เขาต้องเคลื่อนไหวหลบหลีกอยู่ตลอดเวลา เริ่มรู้สึกรำคาญ!

เขาตัดสินใจลองในสิ่งที่คิดไว้ เขารวบรวมแก่นแท้พลังงานอัสนีบรรพกาลสายเล็กที่สุด! เคลือบไปบน คมกระบี่ อย่างรวดเร็วและแนบเนียน! พยายามกดประกายแสงสีครามทองไว้ไม่ให้สว่างจ้าจนเกินไป!

"ลองดูหน่อยสิ!" เขาทะยานร่างเข้าใส่ฝูงด้วงที่เหลือ! ตวัดกระบี่ออกไปเป็นวงกว้าง!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

คราวนี้! คมกระบี่ที่เคลือบพลังอัสนีอันแหลมคม กวาดผ่านร่างด้วงผลึกไปอย่างง่ายดาย! เปลือกแข็งที่เคยต้านทานได้ บัดนี้กลับ เปราะบาง ราวกับแก้ว! ถูกตัดขาดสะบั้น! ร่างกายภายในถูกพลังอัสนีชำระล้างจนมอดไหม้! สลายกลายเป็นละอองแสงหายไปเกือบทั้งหมดในพริบตาเดียว! เหลือเพียงไม่กี่ตัวที่หนีรอดกลับเข้าไปในซอกหินด้วยความหวาดกลัวสุดขีด!

"แฮ่ก..." ฮ่าวหรานลดกระบี่ลง หอบหายใจเล็กน้อย การใช้พลังอัสนีเคลือบกระบี่นั้นได้ผลดีเยี่ยม! แต่ก็สิ้นเปลืองพลังงานมากกว่าที่คาดไว้จริงๆ! เขามองกระบี่ในมือ ยังคงสภาพดี ไม่เสียหาย 'อย่างน้อยก็ทนทานใช้ได้'

เขาดับเส้นใยอัสนีที่นิ้ว แล้วก่อขึ้นใหม่ที่ปลายกระบี่แทน ส่องสว่างไปข้างหน้า แล้วเริ่มเดินสำรวจต่อ แต่แล้วสายตาเขาก็ไปสะดุดกับ ร่องรอยประหลาด บนผนังถ้ำใกล้ๆ กับจุดที่ฝูงด้วงออกมา มันไม่ใช่รอยขูดขีดตามธรรมชาติ ไม่ใช่รอยเล็บของอสูร แต่กลับดูเหมือนรอย "สลัก" ที่จงใจทำขึ้น! เป็น สัญลักษณ์ รูปวงกลมที่มีขีดสามขีดพาดผ่าน! และที่สำคัญคือ... มันดู ยังใหม่! ราวกับเพิ่งถูกสลักไว้ไม่นาน!

'นี่มัน... สัญลักษณ์อะไร? หรือจะเป็นสัญลักษณ์ของ... กลุ่มเงาอสูร?' ความสงสัยและความระแวดระวังในใจเขายิ่งเพิ่มสูงขึ้น! 'มีคนเข้ามาที่นี่ก่อนหน้าข้าจริงๆ และอาจจะยังอยู่ในนี้!'

เขารีบจดจำสัญลักษณ์นั้นไว้ในใจอย่างแม่นยำ ก่อนจะเร่งฝีเท้า เคลื่อนที่ลึกเข้าไปในเหมืองร้างแห่งนี้ต่อไปด้วยความระมัดระวังและความรอบคอบที่เพิ่มมากขึ้นเป็นสิบเท่า! อันตรายที่แท้จริง... อาจจะยังรอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า!

(จบตอนที่ 121)