เสียงจอแจของโรงอาหารกลางโรงพยาบาลใน่พักเที่ยงดังระงมไปทั่วบริเวณ กลิ่นอาหารหลากชนิดผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดพื้นและกลิ่นแอร์เก่าๆ ที่พยายามทำงานอย่างหนักเพื่อระบายความร้อนจากผู้คนนับร้อยชีวิต ที่นี่คือแหล่งรวมตัวของบุคลากรทางการแพทย์ ญาติผู้ป่วย และนักศึกษาจากคณะข้างเคียง
หนึ่งและกลุ่มเพื่อนจากคณะวิทยาศาสตร์ ภาควิชาวิทย์คอมฯ นั่งเบียดเสียดกันอยู่ที่โต๊ะยาวตัวหนึ่งริมทางเดิน พวกเขาดูแปลกแยกจากสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเสื้อกาวน์สีขาวและชุดพยาบาลขาว ด้วยเสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ แต่เหตุผลที่พวกเขาดั้นด้นเดินข้ามฟากมากินข้าวถึงที่นี่ ทั้งที่โรงอาหารคณะตัวเองก็มี ไม่ใช่เพราะรสชาติอาหาร แต่เป็เพราะ "อาหารตา"
"เฮ้ยๆๆ ไอ้หนึ่ง มึงดูทาง 3 นาฬิกาดิ... แจ่มสัด!"
เพื่อนคนหนึ่งสะกิดแขนหนึ่งแรงๆ จนช้อนในมือแทบร่วง สายตาของกลุ่มวิศวะคอมฯ ผู้หิวโหยพุ่งตรงไปเป็จุดเดียวที่หญิงสาวในชุดพยาบาลผู้กำลังเดินถือถาดอาหารผ่านฝูงชนมา
"พลอย" ปรากฏตัวขึ้นราวกับนางแบบบนรันเวย์ ท่ามกลางความวุ่นวาย ชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาของเธอถูกตัดเย็บให้เข้ารูปจนน่าใจหาย ่เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่งอนงามอย่างเป็ธรรมชาติ ทุกจังหวะที่เธอก้าวเดิน รองเท้าส้นสูงสีขาวส่งเสียง กึก... กึก... เป็จังหวะที่มั่นคง แต่สิ่งที่ทำให้หนุ่มๆ แทบหยุดหายใจคือชายกระโปรงที่สั้นเต่อจนรั้งขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับขา เผยให้เห็นปลีน่องเรียวสวยและต้นขาขาวผ่องที่โผล่วับแวมออกมาท้าทายสายตา
เนื้อผ้าสังเคราะห์สีขาวนั้นบางเบาพอที่จะทำให้เห็นรอยขอบของชุดชั้นในที่รัดเนื้อนูนๆ บริเวณสะโพกได้อย่างชัดเจน มันส่ายไหวไปมาซ้ายขวาตามจังหวะการเดิน ราวกับลูกตุ้มที่สะกดจิตผู้ชายทั้งโรงอาหาร
พลอยหยุดเดินชั่วขณะเมื่อผ่านโต๊ะของหนึ่ง เธอเหลือบตามองเขา... ดวงตาคู่สวยที่กรีดอายไลเนอร์คมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาของเด็กหนุ่ม ก่อนที่ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูระเรื่อจะคลี่ออกเป็รอยยิ้มหวานหยดย้อย... ยิ้มให้เขาเพียงคนเดียว
"เชี่ยยยย! มึงเห็นปะ! เค้ายิ้มให้มึงว่ะหนึ่ง!""ไอ้สัส ยิ้มให้มึงคนเดียวเลยนะเว้ย ไม่ใช่ละ มึงไปขอไลน์เค้าเลย!"
เสียงโห่ฮาของเพื่อนๆ ดังลั่นโต๊ะจนคนรอบข้างหันมามอง หนึ่งหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เขาก้มหน้าลงมองจานข้าวขาหมูตรงหน้าตัวเอง แต่หัวใจกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ภาพ "รอยยิ้ม" และ "ก้นงอนๆ" ของพลอยที่เดินผ่านไปเมื่อครู่ มันฝังแน่นอยู่ในสมองจนสลัดไม่ออก
...
ในมุมที่เงียบสงบกว่าของโรงอาหาร ห่างออกไปไม่ไกลนัก "นศพ.มลฤดี" หรือ "หมอมล" นั่งทานก๋วยเตี๋ยวเพียงลำพังที่โต๊ะริมหน้าต่าง
วันนี้เธอรวบผมตึงเผยใบหน้าสวยสง่าไร้ที่ติ แว่นตากรอบบางเสริมลุคให้ดูเป็คุณหมอผู้ทรงภูมิ เสื้อกาวน์ตัวสั้นถูกถอดพาดไว้กับพนักเก้าอี้ เผยให้เห็น "ความลับ" ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์อันสูงส่ง
เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวของมลนั้นรัดรูปจนน่าหวาดเสียว โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกหน้าใจไซส์มหึมาที่ถูกดันทรงมาอย่างดี กระดุมเม็ดกลางบริเวณเนินอกทำงานหนักจนแทบจะปริขาด รอยแยกเล็กๆ ระหว่างสาบเสื้อเผยให้เห็นผิวเนื้อขาวเนียนเนียนละเอียดดุจน้ำนม มลรู้ตัวดีว่าชุดนี้มันรัดแค่ไหน แต่เธอก็เลือกที่จะใส่มันมา... เพื่อความพึงพอใจลึกๆ ส่วนตัว
ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของหมอมลไม่ได้จับจ้องที่ชามก๋วยเตี๋ยว แต่กลับลอบมองไปยังเหตุการณ์ที่โต๊ะของกลุ่มนักศึกษาวิทย์คอมฯ
เธอเห็นหนึ่ง... เด็กหนุ่มร่างั์ที่มีแผลแปะพลาสเตอร์ที่คิ้วเธอเห็นพลอย... พยาบาลสาวที่ใครๆ ก็รู้กิตติศัพท์เื่การบริหารเสน่ห์ เดินผ่านและโปรยยิ้มให้เขาและเธอเห็น... สายตาของหนึ่งที่มองตามก้นของพลอยด้วยความหิวกระหาย
กึก... ช้อนสแตนเลสในมือมลกระทบขอบชามเสียงดังโดยไม่ตั้งใจ
ความรู้สึกร้อนรุ่มประหลาดแล่นวูบขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความหึงหวงแบบคนรัก แต่เป็ความรู้สึก "อิจฉา" และ "อยากแย่งชิง" มลถามตัวเองในใจว่าทำไมเด็กหนุ่มซื่อบื้อท่าทางโง่ๆ คนนั้นถึงดึงดูดสายตาเธอได้ขนาดนี้ อาจจะเป็เพราะกลิ่นอายของ "สัตว์ตัวผู้" ที่แผ่ออกมาจากตัวหนึ่ง ซึ่งช่างแตกต่างจากบรรดาหมอหนุ่มหน้าติ๋มที่วันๆ คุยแต่เื่วิชาการรอบตัวเธอ
"เร็วสิวะหนึ่ง! ไม่คว้าโอกาสไว้เสียดายตายห่าเลย ไปขอดิวะ!"
เสียงเชียร์จากโต๊ะนั้นดังแว่วมา มลเห็นหนึ่งสูดลมหายใจลึก กำหมัดแน่น แล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ ไหล่กว้างและแผ่นหลังหนาของเขาดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน เขาเดินตรงไปยังโต๊ะที่พลอยนั่งอยู่
มุมปากของมลกระตุกเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ โดยไม่รู้ตัว จินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล... ถ้าหนึ่งเดินมาหาเธอแบบนั้นบ้างล่ะ? ถ้าสายตาหื่นกระหายคู่นั้นจ้องมองมาที่หน้าอกของเธอแทนที่จะเป็ขาของพลอย... มันจะรู้สึกดีแค่ไหน?
...
หนึ่งเดินฝ่าฝูงคนเข้าไปจนถึงโต๊ะที่พลอยนั่งอยู่กับเพื่อนพยาบาล มือไม้ของเขาเย็นเฉียบแต่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ หัวใจเต้นโครมครามเหมือนรัวกลอง
"เอ่อ... พี่พยาบาลวันนั้นใช่ไหมครับ?" หนึ่งเอ่ยทักเสียงตะกุกตะกัก
พลอยเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว ใบหน้าสวยประดับด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ เธอแกล้งทำเป็จำไม่ได้ชั่ววินาที ก่อนจะทำตาโต "อ้าว... น้องคนไข้หัวแตกวันนั้นนี่นา หายดีแล้วเหรอคะ?"
"ครับ... ก็ดีขึ้นแล้ว" หนึ่งเกาท้ายทอยแก้เขิน สายตาเผลอหลุบมองลงต่ำไปที่คอเสื้อของพลอยโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะรีบดึงกลับมา "พอดี...
อ... ผมอยากได้ไลน์พี่ไว้... เผื่อว่า... เผื่อมีเื่ปรึกษาเื่แผลน่ะครับ"
ข้ออ้างฟังไม่ขึ้นสุดๆ แต่พลอยกลับหัวเราะคิกคัก ชอบใจในความซื่อบื้อที่แสนน่ารักนี้ เธอมองทะลุความประหม่าของหนึ่ง เห็น "ความ้า" ที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคมคู่นั้น
"ก็ได้ค่ะ..." พลอยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคิวอาร์โค้ด แล้วยื่นให้หนึ่ง แต่จังหวะที่หนึ่งยื่นมือไปสแกน นิ้วเรียวยาวของพลอยก็จงใจแตะััที่หลังมือของเขาเบาๆ ลูบไล้เพียงแ่เบาแต่สร้างกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปถึงขั้วหัวใจ
"แต่ห้ามเอาไปบอกเพื่อนๆ ว่าพี่ให้แอดง่ายๆ นะคะ... พี่ให้เฉพาะ 'คนไข้พิเศษ' เท่านั้น"
คำพูดสองแง่สองง่ามทำให้หนึ่งหน้าแดงก่ำรีบพยักหน้ารับ เพื่อนๆ ของเขาที่แอบดูอยู่ไกลๆ ส่งเสียงแซวกันเกรียวกราว มลที่นั่งมองอยู่ไกลๆ กำช้อนแน่นจนนิ้วซีดขาว... ความรู้สึกพ่ายแพ้และตื่นเต้นตีกันยุ่งเหยิงในอก
คืนนั้น... ณ ห้องพักแพทย์เวร
นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มครึ่ง โรงพยาบาลเข้าสู่โหมดเงียบสงัด แต่ภายในห้องพักส่วนตัวของ นศพ.มลฤดี กลับเต็มไปด้วยความร้อนระอุที่มองไม่เห็น
มลทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่งภายในห้องพัก เธอยังอยู่ในชุดนักศึกษาชุดเดิมที่ใส่มาทั้งวัน เสื้อเชิ้ตที่รัดแน่นอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นโคโลญจ์อ่อนๆ ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับภาพเมื่อตอนกลางวัน... ภาพที่หนึ่งเดินเข้าไปหาพลอย... ภาพที่พลอยส่งสายตายั่วยวนให้เขา
"ทำไม... ทำไมมันถึงติดตาขนาดนี้..."
มลพึมพำเสียงสั่น เธอพยายามหยิบตำราแพทย์มาอ่านเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษกลับพร่ามัว สิ่งที่เธอเห็นซ้อนทับขึ้นมาคือภาพจินตนาการ... หนึ่งกำลังกอดจูบกับพลอย หนึ่งกำลังใช้มือหนาๆ นั้นบีบขยำหน้าอกของพลอย
ลมหายใจของมลเริ่มติดขัด ร่างกายของเธอตอบสนองต่อความคิดสกปรกเ่าั้อย่างรวดเร็วเกินควบคุม ยอดอกภายใต้เสื้อในลูกไม้เริ่มแข็งเป็ไต ดันเนื้อผ้าเชิ้ตจนเจ็บแปลบ เธอตัดสินใจเอื้อมมือไปปลดกระดุมเม็ดบนออก... ตามด้วยเม็ดที่สอง... และสาม
สาบเสื้อแหวกออก เผยให้เห็นเนินอกขาวสล้างที่กระเพื่อมไหวรุนแรง มลสอดมือเข้าไปใต้เสื้อใน กอบกุมความนุ่มหยุ่นของตัวเอง บีบเคล้นมันอย่างแรงเพื่อระบายความอัดอั้น
"อื้มมม..." เสียงครางหลุดลอดจากริมฝีปากบาง
ความเสียวซ่านแผ่กระจายลงสู่เบื้องล่าง มลลุกขึ้นยืน ปลดตะขอกระโปรงพลีทสีดำแล้วปล่อยให้มันร่วงลงไปกองที่ข้อเท้า เหลือเพียงกางเกงในตัวจิ๋วสีเนื้อที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่นจนเห็นเป็รอยด่างดวง เธอทรุดตัวลงนอนคว่ำหน้ากับเตียง ยกสะโพกขึ้นสูงในท่าโก้งโค้ง ท่าทางที่น่าอับอายและไร้ศักดิ์ศรีที่สุดสำหรับว่าที่แพทย์เกียรตินิยม แต่กลับเป็ท่าที่เธอโปรดปรานที่สุดในยามลับตาคน
มือเรียวข้างหนึ่งล้วงลงไปััร่องก้นที่แยกออก เธอลูบไล้ผ่านความเปียกชื้นของจุดซ่อนเร้นด้านหน้า แต่นิ้วของเธอไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น... มลเลื่อนนิ้วกลางที่เรียวยาวผ่านร่องหลืบ ลึกลงไปัักับ "รอยจีบสีชมพูอ่อน" ทางด้านหลัง
"อ๊ะ... ซี๊ดดด..."
มลกัดริมฝีปากจนห่อเื รูตูดของเธอขมิบตอบรับััทันที ความลับดำมืดที่เธอไม่เคยบอกใคร... เธอไม่ได้ชอบแค่การสอดใส่แบบปกติ แต่เธอเสพติดความรู้สึก "คับแน่น" และ "เ็ป" ที่ช่องทางด้านหลัง มันเป็ความรู้สึกผิดบาปที่หอมหวาน
เธอป้ายน้ำหล่อลื่นจากด้านหน้ามาละเลงที่ปากทางรักด้านหลัง ก่อนจะค่อยๆ กดนิ้วกลางสอดแทรกเข้าไปในความคับแคบ
"อื๊ออออ... แน่น... แน่นจัง..."
มลครางกระเส่า ใบหน้าซุกลงกับหมอน นิ้วเรียวค่อยๆ ดันเข้าไปจนสุดโคน รูตูดที่ตึงเปรี๊ยะบีบรัดนิ้วเธอแน่นจนแทบขยับไม่ได้ แต่นั่นยิ่งทำให้เธอตื่นตัวถึงขีดสุด เธอเริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ เลียนแบบจังหวะการร่วมรัก
ในจินตนาการของเธอ... นิ้วนี้ไม่ใช่ของเธอ แต่เป็ "แก่นกายขนาดมหึมา" ของหนึ่ง... เธอจินตนาการว่าหนึ่งกำลังยืนคร่อมอยู่ด้านหลัง มือหนาๆ ของเขากำลังจับเอวคอดของเธอไว้แน่น แล้วกระแทกกระทั้นท่อนเนื้อร้อนผ่าวเข้ามาในรูตูดของเธออย่างดิบเถื่อน
"หนึ่ง... อ๊าาา... หนึ่ง..." เธอเผลอเรียกชื่อเขาออกมา
ยิ่งจินตนาการถึงความรุนแรง นิ้วของเธอก็ยิ่งขยับเร็วขึ้น เธอเพิ่มนิ้วนางเข้าไปอีกหนึ่งนิ้ว กลายเป็สองนิ้วที่ทะลวงคว้านเข้าไปในช่องทางคับแคบ เสียงเนื้อกระทบกันดัง เจ๊าะแจ๊ะ แข่งกับเสียงหอบหายใจ
มืออีกข้างของมลเอื้อมมาด้านหน้า บดขยี้เม็ดติ่งไตแข็งที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำรัก เธอรัวนิ้วใส่จุดอ่อนไหวของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง สลับกับกระแทกนิ้วสองนิ้วเข้าออกที่ด้านหลังอย่างรุนแรง
"จะเสร็จ... อ๊าาา... จะแตกแล้ว... หนึ่ง... เย็ดตูดมล... แรงๆ!"
ภาพในหัวฉายชัด หนึ่งกระชากผมเธอให้เงยหน้าขึ้น แล้วกระแทกสวนเข้าใส่จนตัวเธอลอยหวือ ความเ็ปผสมความเสียวซ่านพุ่งทะยานแตะเพดาน
ตับ! ตับ! ตับ!
"กรี๊ดดดดดดดด!"
มลหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ช่องทางด้านหลังขมิบรัดนิ้วเธอจนปวดหนึบ น้ำรักสีใสทะลักพรั่งพรูออกมาจากช่องทางด้านหน้าจนเลอะที่นอนเป็วงกว้าง เธอหอบหายใจตัวโยน นอนฟุบหน้าลงกับหมอนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายและเหงื่อ
ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง มลค่อยๆ ดึงนิ้วออกจากช่องทางด้านหลังที่ยังขมิบตุบๆ ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกหมดเรี่ยวแรง ดวงตาที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยราคะและความละอาย
เธอมองคราบน้ำรักที่เลอะเทอะบนเตียงและปลายนิ้วของตัวเอง ความรู้สึกอับอายแล่นริ้วเข้ามาในใจ... เธอเป็ถึงนักศึกษาแพทย์ เป็ดาวคณะ แต่กลับมานอนแหกขาช่วยตัวเองโดยจินตนาการถึงรุ่นน้องต่างคณะ แถมยังสำเร็จความใคร่ผ่านช่องทางที่สังคมมองว่าสกปรก
"ทำไม... ทำไมฉันถึงเป็แบบนี้..."
มลยกมือขึ้นปิดหน้า ร้องไห้ออกมาเบาๆ แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับรู้ดี... ว่านี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เธอจะทำแบบนี้
2K
![[จบ] เกิดใหม่ครานี้เพื่อกลับมาแก้แค้น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718092922_52866837.webp)
