เช้าวันใหม่ โรมก็ยังคงตื่นก่อนตะวันเช่นเคย เด็กหนุ่มเดินออกจากบ้านเห็นโรมกำลังเลื่อยท่อนซุงเป็แนวขวางอยู่ ทำให้ได้แผ่นไม้ออกมาเป็ทรงกลมหรือทรงรีตามรูปทรงของท่อนไม้นั้น
"พี่โรมเลื่อยไม้ทำอะไรครับ" ตะวันถามเมื่อเดินเข้ามาใกล้ โรมจึงวางเลื่อยลง รวบผมที่ยาวมัดสูงขึ้นเมื่อรู้สึกว่าออกแรงจนเหงื่อซึม
"่นี้งานรังวัดที่ดินเริ่มคืบหน้า จะต้องมีการประชุมกับคณะกรรมการหมู่บ้านเรื่อยๆ พี่เลยจะทำโต๊ะประชุมไว้หน้าบ้าน ให้เข้าไปในบ้านทุกคนคงไม่ไหว" ตะวันพยักหน้าเห็นด้วย บ้านของพวกเขาไม่ได้มีที่รองรับคนขนาดนั้น
เนื่องจากการเลื่อยไม้เป็แผ่นกระดานค่อนข้างยากมากที่จะทำให้เป็แผ่นเรียบตรงสวยสม่ำเสมอกันหากไม่มีเครื่องมือช่วย โรมจึงใช้วิธีตัดขวางหนาหน่อย นำมาวางเรียงกันเป็แผ่นสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาว โดยเรียงแผ่นกลมที่ใหญ่ที่สุดก่อน แล้วค่อยเรียงแผ่นกลมที่เล็กลงมาแทรกจนเต็มพื้นที่ แล้วใช้ยางไม้ผสมแป้งข้าวเหนียวทำเป็กาวเชื่อม ผึ่งลมให้แห้งแล้วนำมาประกอบกับขาโต๊ะที่เป็ไม้ซุงเช่นเดียวกัน เก้าอี้ก็ใช้ท่อนไม้ที่เหลือตัดแบ่งทำโต๊ะออกมาได้สิบตัวเลยทีเดียว
ตะวันมองโต๊ะไม้ซุงตัวยาว ที่ดูสวยแปลกตาแล้วคิดว่าช่างดูเข้ากับบ้านก่ออิฐเรียงหินแบบนี้อย่างเหลือเชื่อ พี่โรมคนนี้ความสามารถหลากหลายเสียจริง
"ผมว่าโต๊ะยาววางไว้ผนังบ้านฝั่งซ้าย แล้วทำโครงไม้กั้นเป็หลังคาปลูกไม้เลื้อยน่าจะดีนะครับ" เด็กหนุ่มออกความเห็น เขาแค่คิดว่าโต๊ะสวยขนาดนี้ ออกจะน่าสงสารไปหน่อยถ้าจะต้องโดนแดดโดนฝนทั้งวันทั้งคืนโดยไม่มีอะไรบดบัง
"พี่จะไปตัดไม้เพิ่ม" โรมบอกแค่นั้นแล้วก็เดินหายไปในป่า ตะวันยังรู้สึกเข็ดขยาดกับป่าอยู่จึงไม่ได้ตามไปด้วย เด็กหนุ่มกลับเข้ามาในครัว ถั่วเหลืองที่แช่น้ำไว้ั้แ่เมื่อคืนเริ่มพองตัวได้ที่ จึงนำมาล้างน้ำ บดกับถ้วยหิน ขั้นตอนนี้ถ้ามีเครื่องปั่นไฟฟ้าจะช่วยทุ่นแรงไปมาก หรือถ้าไปตลาดครั้งหน้าจะต้องซื้อเครื่องโม่หินมาด้วย
ตะวันบดถั่วเหลืองจนกล้ามขึ้น จากนั้นก็ผสมน้ำต้มสะอาด คนให้เข้ากัน ทิ้งให้ถั่วที่บดละเอียดประมาณหนึ่งได้แตกตัวในน้ำอย่างเต็มที่ ระหว่างนั้นได้ยินเสียงโรมลากไม้กลับมาแล้ว ตะวันจัดการกรองเอาเฉพาะส่วนน้ำด้วยผ้าขาวสะอาด เก็บกากถั่วไว้ แล้วน้ำถั่วเหลืองที่ได้มาต้มเคี่ยวใส่น้ำตาลเล็กน้อย เก็บไว้ในเหยือก เขาทำไม่เยอะ เพราะว่าที่นี่ไม่มีตู้เย็น ถ้ากินไม่หมดปล่อยทิ้งข้ามคืน น้ำนมถั่วเหลืองจะบูดได้
ส่วนกากถั่วเหลือง ตะวันก็นำมาผสมกับแป้ง สับเนื้อหมูลงไป คลุกให้เข้ากันแล้วปั้นเป็ลูกชิ้นลงทอดน้ำมัน ก็จะได้ลูกชิ้นกากถั่วหอมเหลืองน่าอร่อย
วันนี้พี่โรมจะต้องไปรังวัดที่นากับชาวบ้าน ตะวันจึงทำกับข้าวมากหน่อย โดยนำหน่อไม้หวานที่ได้จากป้านาดีเมื่อวานมาล้างหั่นเฉาะเป็ชิ้น ผัดหมูชิ้นกับพริก กระเทียมและขิงสับพอหอมในหม้อทรงสูงสำหรับตุ๋น เติมเครื่องเทศพริกไทย เม็ดกระวาน และหน่อไม้ลงไปผัดให้สุกพอประมาณ แล้วเทน้ำจนท่วมส่วนผสม ปิดฝา ตุ๋นทิ้งไว้โดยใช้ไฟกลาง
เด็กหนุ่มออกไปส่องดูหน้าบ้าน พบว่าโรมนำไม้มาทำเป็ซุ้มหลังคาครอบโต๊ะตัวยาวไว้ โดยฝังเสาไม้ไว้สี่มุม แล้วตัดซี่ไม้ไผ่ทำโครงหลังคาต่อออกมาจากหลังคาบ้าน มัดให้แ่าก็เป็อันใช้ได้
"ที่เหลือเธอก็ไปเลือกต้นไม้มาปลูก ถ้าจะไปก็บอกพี่แล้วกัน" โรมหันมาบอกตะวันแล้วเดินไปล้างมือที่โอ่ง เขาพยักหน้าเร็วๆ อยากจะออกไปป่าดอกไม้เดี๋ยวนี้เลย แต่ก็นึกได้ว่าโรมคงจะหิวข้าวแล้ว จึงได้กลับไปดูหม้อตุ๋นหน่อไม้หวานในครัว
"ผมลองทำน้ำนมถั่วเหลืองแบบไม่หวานมาก พี่ลองดูว่ารสชาติพอได้ไหม" ตะวันรินน้ำนมถั่วเหลืองขาวข้นใส่แก้วให้ทั้งโรมและตัวเอง
โรมยกแก้วชิม ดวงตาคมแสดงออกว่าพึงพอใจ "รสชาติกำลังดี"
ชายหนุ่มดื่มจนหมด และกำลังจะต่อแก้วที่สอง ตะวันรีบห้ามเอาไว้
"พี่อย่าเพิ่งทานเยอะ ยังมีกับข้าวอีก เดี๋ยวจะอิ่มเสียก่อน" เขาว่าพลางยกชามหมูตุ๋นหน่อไม้หวานและลูกชิ้นกากถั่วทอดออกมาวาง ทั้งสองคนเริ่มทานอาหารเช้ากันจนอิ่ม
"ผมหมักถั่วแล้วจะตามไปนะครับ"
ตะวันร้องบอกตามหลังโรมที่เดินลงเนินไปลานหมู่บ้านเพื่อรวมตัวกับชาวบ้านคนอื่นๆ สำหรับรังวัดที่นาและจัดสรรที่ดินก่อนฤดูเพาะปลูกที่จะมาถึงในไม่ช้านี้ แสงแดดสีทองอาบเคลือบเนินเขาเขียว ลมฤดูใบไม้ผลิพัดพาพืชเขียวขจีไหวลู่เป็ทิศทางเดียวกัน กลุ่มผู้ชายบ้างแบกเสียม บ้างถือเชือก เดินเรียงแถวไปยังที่ราบตีนเขา
ทางด้านตะวัน เขานำถั่วที่แยกแช่น้ำไว้สำหรับทำซอสโดยเฉพาะนั้นออกมาต้มน้ำจนสุก พักไว้ให้เย็น ระหว่างนี้ก็มาล้างผลเบอร์รี่ป่ากับมัลเบอร์รี่หรือลูกหม่อนให้สะอาด รวมทั้งใบหม่อน ใบเสจ ที่ตะวันเก็บมาได้เมื่อวานจากในป่า ทิ้งให้สะเด็ดน้ำ
นำถั่วเหลืองต้มสุกใส่ในไหที่ลวกน้ำร้อนฆ่าเชื้อทิ้งให้แห้งสนิทแล้ว เติมผลเบอร์รี่ป่าและลูกหม่อนสำหรับเป็หัวเชื้อช่วยย่อยถั่วเหลือง และตามด้วยใบสมุนไพร อาทิ ใบหม่อน ใบเสจ เพิ่มความกลมกล่อม เติมน้ำตาลอ้อย ปิดท้ายด้วยเกลือก็เป็อันเสร็จ รอเวลาประมาณสามเดือนก็น่าจะป็นซอสถั่วเหลืองได้แล้ว ส่วนรสชาติจะเป็อย่างไรค่อยมาลองชิมอีกที ที่เขาคุ้นเคยและนึกถึงอย่างแรกคือสับปะรด แต่หาไม่ได้ก็เลยต้องใช้ผลไม้รสเปรี้ยวอย่างอื่นทดแทน
จริงๆ ตะวันมีอีกสูตรหนึ่งในหัว แต่ว่าต้องหมักยีสต์ธรรมชาติก่อน จึงเอาแอปเปิ้ลหั่นทั้งเปลือกใส่ขวด แช่น้ำทิ้งไว้ให้เป็ยีสต์แล้วค่อยนำมาทำสูตรถั่วเหลืองหมักแป้งข้าวสาลีเพิ่มวันหลัง
จากนั้นเขาก็ตามไปที่นา พบว่าพี่โรมพาชาวบ้านวัดที่ได้เยอะแล้ว ชาวบ้านทั้งหมดรวมถึงโรมกับตะวัน และเด็กแรกเกิดแล้ว มีจำนวนสองร้อยสามสิบหกคน ที่นาชาวบ้านที่ครองสิทธิ์เดิมมีถึงสองร้อยกว่าไร่ ในจำนวนนี้รังวัดและเก็บข้อมูลไปแล้ว ส่วนที่เหลือสี่ร้อยเจ็ดสิบสองไร่กำลังทำการแบ่งเขตและปักเชือกทำสัญลักษณ์ไว้
ตะวันช่วยทำหน้าที่เขียนลำดับไร่ไว้ ส่วนโรมกำลังประชุมกับชาวบ้านบางส่วนเื่แบ่งที่ดินมาทำที่อยู่อาศัย มีหลายบ้านที่จะแยกบ้านออกมาสร้างใหม่ จึงต้องแบ่งที่นากับเขตที่พักอาศัยให้เป็สัดส่วน นอกจากนี้โรมยังแจ้งชาวบ้านเื่พื้นที่สาธารณะสำหรับทำกิจกรรมร่วมกันในอนาคต ได้แก่ ตลาด สถานศึกษา และอื่นๆ
"เขตที่พักไว้บนเนินทั้งหมดก็ดีนะท่านผู้นำ แก้ปัญหาน้ำท่วม และเก็บที่ราบตะกอนดินดีไว้ทำเกษตร" ลุงสุขออกความเห็น ที่ชาวบ้านตั้งรกรากบนเนินเขาส่วนใหญ่ เพราะแต่ก่อนที่ราบลุ่มตีนเขามีน้ำเอ่อท่วมบ่อย แต่หลังจากที่น้ำไหลเซาะดินจนเป็ร่องน้ำเกิดเป็แม่น้ำแล้วก็ไม่มีปัญหานี้อีก เพียงแต่กันไว้ก่อนเผื่อน้ำป่าไหลหลากจะได้ไม่เสียหายมาก
"คนอื่นๆ มีความเห็นว่ายังไงครับ" โรมเอ่ยถาม ชาวบ้านที่มาช่วยงานหรือรุมยืนดูต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย
"ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้ ตอนนี้ในมือผมมีคนมาแจ้งย้ายและแยกบ้านสิบหลัง ผมจะให้เวลาอีกเจ็ดวัน ถ้าเลยจากนี้จะต้องจ่ายเงินซื้อที่ดินปลูกสร้างเองโดยไม่มีเงื่อนไข และที่ดินทั้งหมดจะต้องจับฉลาก ผมจะเรียกประชุมอย่างเป็ทางการอีกครั้งในอีกสิบวันข้างหน้า" โรมประกาศเสียงดังอย่างทั่วถึง แปลว่าอีกสิบวันตะวันจะได้แบ่งที่นาด้วยเช่นกัน เขากับโรมสองคนก็เป็สี่ไร่ เด็กหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ทั้งหมดทำงานจนดวงอาทิตย์ลอยตรงหัว จึงได้แยกย้ายกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้าน ตะวันจดเลขที่นาได้ถึงแปดสิบกว่าแล้ว คิดว่าภายในห้าวันก็น่าจะทำเสร็จ
"ตะวัน กลับบ้าน" โรมเอ่ยเรียก เด็กหนุ่มจึงได้เดินตามไป งานก็แค่จดเลข ไม่ได้หนักเท่าคนอื่นๆ แต่แค่นี้เขาก็มีอาการหอบแฮกแล้ว ท่าทางร่างกายของเขาจะไม่ค่อยแข็งแรงเอาจริงๆ
"ไหวไหม" โรมเอ่ยถามพลางมองดวงหน้าขาวที่่เช้ายังดูซีดเซียวไร้สี แต่ตอนนี้กลับแดงก่ำเพราะไปตากลมตากแดดมา
"ไหวครับ อาจจะไม่ค่อยได้ออกแรง แต่เดี๋ยวทำบ่อยๆ ก็น่าจะชินแล้วล่ะ" ตะวันตอบเสียงหอบ โรมส่ายหน้า
"่บ่ายไม่ต้องไป แดดจะแรงกว่านี้ เธอทำงานอยู่ที่บ้านไปก่อนดีกว่า"
ตะวันส่ายหน้าทันที "ไม่เอา ผมอยากไปช่วย" นับเป็การงอแงครั้งแรก โรมหยุดมองแก้มแดงระเรื่อนั้นแล้วถอนหายใจ จูงมือร่างที่เล็กกว่ากลับเข้าไปนั่งพักในบ้าน
"แล้วซอสถั่วเหลืองของเธอหมักเสร็จแล้วหรือ"
"เสร็จแล้วครับ รออีกสองสามเดือนค่อยเปิดมาลองชิมรสดู เดี๋ยวผมไปอุ่นกับข้าวให้ รอแป๊บนะครับ" เด็กหนุ่มนั่งพักแค่ครู่เดียวก็ผลุบหายเข้าไปในครัว โรมตามเข้าไปช่วยจุดฟืน
"ตามจริงเธอควรพักผ่อนให้มากกว่านี้ ร่างกายกำลังพักฟื้น ไม่ควรโหมงานหนัก"
"พักฟื้นจากอะไรเหรอครับ ก่อนหน้านี้ผมป่วยเหรอ" ตะวันนำหมูตุ๋นหน่อไม้หวานมาอุ่น รอจนมีไอความร้อนขึ้นจึงได้คนหม้อเบาๆ
โรมนิ่งไปพักหนึ่งก่อนตอบ "ใช่ อาการป่วยทำให้เธอจำอะไรไม่ได้ เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งทำงานหนัก ที่นี่ห่างไกลหมอ ถ้าเป็อะไรขึ้นมาจะลำบาก"
"อยู่เฉยๆ ก็เบื่อนี่ครับ เอางี้แล้วกัน..." ตะวันนั่งลง โรมที่กำลังดูไฟในเตาหันมามองทำให้ใบหน้าของทั้งคู่เสมอกัน เด็กหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมแล้วพูดต่อ
"...ถ้ารู้สึกว่าเหนื่อย ผมก็จะไม่ฝืน ดีไหม"
โรมมองตอบดวงตากลมนั้น แล้วหันไปดูไฟต่อ
"อืม"
ตะวันยิ้ม เขาลุกขึ้นดูกับข้าวต่อ ทั้งสองคนทานมื้อเที่ยงเสร็จ ก็พอดีกับที่ร้านขายโอ่งเอาของมาส่ง ตะวันให้คนงานนำโอ่งไปไว้ข้างบ้าน ส่วนไหกลางก็ให้เอาเข้ามาเรียงไว้ในบ้าน พอจ่ายเงิน คนงานก็จากไปทันที
โรมไปทำงานต่อ กำชับตะวันไว้ให้แดดอ่อนแสงกว่านี้ค่อยออกมา ดังนั้น เด็กหนุ่มจึงนั่งพักสักครู่ แล้วก็เอาเนื้อหมูที่ตากแดดไว้ มาเผารมควันด้วยหญ้าโกฐจุฬาลัมพาที่มีเต็มชายป่าหลังบ้าน ทำให้หมูมีกลิ่นควันผสมกลิ่นสมุนไพร ทำอาหารก็ยิ่งเพิ่มรสชาติได้เป็อย่างดี
รมควันหมูอยู่สามชั่วโมงก็เป็เวลาบ่ายคล้อย ตะวันเอาเบอร์รี่และทับทิมที่เก็บได้เมื่อวานมาบดเคี่ยวน้ำตาล แล้วเติมน้ำต้มสมุนไพรสะระแหน่เจือจางทำเป็น้ำหวานกรอกใส่กระบอกไม้ไผ่ติดมือออกไปจากบ้านด้วย และไม่ลืมใช้ผ้ากันลมโพกศีรษะไว้
พอไปถึงที่นา โรมกำลังเขียนสัญลักษณ์ไว้ว่าผืนที่ร้อยแปดสิบสามแล้ว ตะวันจึงเดินไปหา ยื่นกระบอกน้ำหวานให้ ชายหนุ่มรับไปดื่ม น้ำหวานรสเปรี้ยวๆ หวานๆ มีกลิ่นมิ้นต์ ชุ่มคอดีทีเดียว
"ทำงานกันเร็วขนาดนี้ ไม่เกินสามวันน่าจะเสร็จนะครับ"
"อืม วัดถึงสองร้อยก็จะพอสำหรับวันนี้ ไปนั่งรอตรงคันนาใต้ต้นไม้ก่อน" โรมชี้ไปที่พุ่มต้นไลแลคซึ่งออกดอกสีม่วงเป็พวงระย้าสวยงาม ตะวันรับกระบอกน้ำมาแล้วเดินไปนั่งรอ ไม่ไกลกันนั้นเขามองเห็นเด็กสาวที่คุ้นตากำลังเดินตรงเข้ามาหา
"สวัสดีนาดา" ตะวันเอ่ยทักขึ้นก่อน เด็กสาวยิ้มเอียงอาย นั่งลงข้างๆ เว้นระยะห่างออกไปพอประมาณ
"สวัสดีจ้ะ ภรรยาท่านผู้นำ"
ตะวันคร้านจะแก้คำเรียกแล้ว จึงปล่อยให้ฝ่ายนั้นเรียกไป เด็กสาวมองตรงไปยังร่างสูงกำยำของโรม แล้วหันมาคุยกับตะวันเสียงใส
"ดูท่านผู้นำเขตกับภรรยารักกันดีนะจ๊ะ"
ตะวันที่กำลังยกกระบอกไม้ไผ่จิบน้ำ น้ำแทบพุ่งออกมา คนแปลกหน้าที่อยู่ด้วยกันสามสี่วันโดยไม่บาดหมางกัน ถ้าเรียกสิ่งนี้ว่ารักกันดี ตะวันก็จะยอมรับก็ได้
"ดูเป็อย่างนั้นเหรอ"
นาดาพยักหน้าเร็วๆ ก่อนทำหน้าครุ่นคิด คล้ายกับมีบางอย่าง้าพูด แต่ก็ยังลังเล เด็กสาวเม้มริมฝีปากชั่วอึดใจจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นมา
"ภรรยาท่านผู้นำ คือ... นาดามีเื่อยากจะปรึกษาจ้ะ"
ตะวันมองเห็นท่าทีที่แสดงความลำบากใจของเด็กสาวแล้วจึงเอ่ยขึ้น "นาดาลองว่ามาสิ"
"นาดากับพี่ดลมีกำหนดจะแต่งงาน่ปลายปีนี้ แต่พี่ดลไม่ได้เป็คนของหมู่บ้านเรานะจ๊ะ อยู่หมู่บ้านในหุบเขาลึกเข้าไปอีก ทีแรกพี่ดลจะแต่งมาอยู่หมู่บ้านนี้ เพราะที่บ้านนาดามีแต่พี่น้องผู้หญิง แรงงานในบ้านมีแค่พ่อคนเดียว แต่พอท่านผู้นำเขตมาแบ่งที่นา..." เด็กสาวเว้น่ไม่เอ่ยวาจา ตะวันเองก็พอจะเดาออกจึงเป็ฝ่ายพูดต่อ
"ทางบ้านพี่ดลเลยไม่อยากให้แต่งมาหมู่บ้านนี้อย่างนั้นสินะ"
นาดาพยักหน้าเร็วๆ "ใช่จ้ะ นาดาอธิบายให้พี่ดลฟังแล้วว่าถ้าขอแยกบ้านตอนนี้ก็จะได้ที่ปลูกบ้านและที่นาเพิ่ม พี่ดลก็เห็นด้วยว่าอนาคตต่อไปยังไงก็ต้องมีคนมาจัดการเื่นี้ แต่ทางบ้านไม่เห็นด้วย จะให้นาดาแต่งเข้าหมู่บ้านนั้น นาดาไม่อยากไปค่ะ"
ตะวันรับฟังอย่างเงียบๆ คิดเพียงครู่ก็เอ่ยตอบ "นาดาลองเรียกพี่ดลของนาดามาคุยกับท่านผู้นำสิ เผื่อจะได้ช่วยกันหาทางออก"
เด็กสาวเบิกตาโตอย่างมีความหวัง เดิมทีเธอก็ถอดใจไปแล้วว่าอาจจะต้องได้ย้ายไปที่หมู่บ้านอื่น ถ้าเพียงแต่ที่บ้านมีพี่น้องผู้ชายที่พอจะเป็กำลังช่วยพ่อของเธอได้ นาดาก็จะไม่กังวลขนาดนี้ ครอบครัวเกษตรกรที่หาเลี้ยงตัวเองได้จากการทำไร่ทำนา แรงงานจึงเป็สิ่งสำคัญ
"อีกสามวัน พี่ดลจะมาที่หมู่บ้าน นาดาจะพาไปหานะคะ"
"ได้สิ" ตะวันยิ้มรับ เด็กสาวยิ้มจนเต็มหน้าอย่างดีใจ เมื่อรู้สึกว่าโล่งใจแล้วก็ขอตัวจากไป
ตะวันนั่งมองชาวบ้านช่วยกันขึงเชือกวัดที่ดิน ปักเสาแบ่งเขตและทำสัญลักษณ์ลำดับที่ ผ่านไปจนดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ โรมก็ถือม้วนเชือกเข้ามานั่ง เขายื่นกระบอกน้ำให้ อีกคนก็รับมาดื่ม
"อีกสามวัน นาดาจะพาว่าที่สามีที่เป็คนจากหมู่บ้านในหุบเขามาหาพี่โรม ผมคิดว่านี่อาจจะเป็โอกาสดีที่พี่จะได้คนเข้ามาช่วยในการสานสัมพันธ์กับหมู่บ้านอื่น"
โรมวางกระบอกไม้ไผ่ลง
"เธอคิดได้รอบคอบแล้ว กลับบ้านกันเถอะ งานวันนี้เสร็จแล้ว" ตอบพลางยื่นมือมาดึงตะวันให้ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเคียงข้างกันไปตามเส้นทางที่มุ่งสู่เนินเขาสูง โดยมีสายตาของชาวบ้านเมียงมองตามไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
..
ผ่านไปสามวัน ที่นาและที่ดอนูเาก็ถูกวัดจนใกล้เสร็จ เหลือเพียงแค่ตรวจเก็บงานและสำรวจพื้นที่รกร้างสำหรับเป็พื้นที่สาธารณะในอนาคตข้างหน้า
่เช้าตะวันทำน้ำนมถั่วเหลืองแจกจ่ายให้กับคนที่มาช่วยงาน ทุกคนต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่ารสชาติดีมาก
ใน่วันแรกๆ ก็มีไม่กี่คนที่ทำงาน แต่พอเริ่มเห็นความก้าวหน้า ชาวบ้านหลายคนก็อาสาเข้ามาช่วย โรมและตะวันจึงได้จัดเลี้ยงมื้อเที่ยงเพื่อตอบแทนการทำงานหนักและให้ทุกคนได้สนุกสนานกันเต็มที่
อาหารจานหลักนั้น ตะวันนำหมูสามชั้นที่หมักเครื่องเทศไว้ออกมาล้างน้ำอุ่น ผัดกับน้ำมันจนส่วนมันเป็กรอบสีเหลืองทอง แบ่งส่วนหนึ่งเก็บไว้ในไห เทน้ำมันราดลงไปจนท่วม ปิดฝาไหให้แน่น สามารถเก็บไว้กินได้หลายเดือนเลย
อีกส่วนที่แบ่งออกมา เด็กหนุ่มก็นำมาหั่นฝานเป็แผ่นบางๆ แล้วนำไปผัดพริกรสชาติจัดจ้าน มีเมนูจานผัก เป็ผัดผักบ็อคฉ่อยที่ไปขอซื้อมาจากแปลงของชาวบ้าน และเมนูน้ำ เป็ซุปครีมมันฝรั่งไว้ทานแก้เผ็ด
มีชาวบ้านบางคนนำเหล้าหมักข้าวสาลีมาร่วมฉลองอย่างใจกว้าง ตะวันจึงได้ทำลูกชิ้นกากถั่วเหลือง และทอดเนื้อหมูแดดเดียวให้เป็กับแกล้มเพิ่ม
"กินให้เต็มที่เลยนะครับ ในครัวยังมีอีกเยอะเลย" ตะวันยกจานกับแกล้มมาวางบนโต๊ะยาวที่โรมนั่งทำวันก่อน พอผึ่งลมให้กาวแห้งสองวันก็พร้อมใช้งานพอดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พอให้คนนั่งอย่างทั่วถึง นับจำนวนแล้วที่มาก็ราวๆ เกือบยี่สิบคนเลยทีเดียว ชาวบ้านบางส่วนจึงไปยกโต๊ะเก้าอี้มาเอง
"ภรรยาท่านผู้นำก็ไม่ต้องทำอะไรเพิ่มแล้ว มาๆ มากินด้วยกัน" ลุงขาลผู้นำไหเหล้าหมักมาเองเอ่ยอย่างร่าเริง ใบหน้าที่แดงก่ำทำให้รู้ว่าลุงเริ่มจะกรึ่มได้ที่แล้ว ตะวันนั่งลงข้างโรม ฝ่ายนั้นก็คีบหมูผัดพริกวางบนจานให้
"อีกไม่นานเราจะมีตลาดชุมชนเป็ของตัวเอง ไม่ต้องเดินเท้าเข้าไปซื้อของในเมืองอื่นกันแล้วใช่มั้ยท่านผู้นำเขต" ชายสูงอายุตัวผอม นามว่าน้ายอดเอ่ยขึ้น ดวงตาที่มีรอยตีนกาเป็ประกายด้วยความหวังวิบวับ
"แน่นอน ถ้าทุกคนในหมู่บ้านร่วมมือกัน เริ่มจากเราต้องหาจุดเด่นในพื้นที่ของตัวเองก่อน แล้วเริ่มพัฒนาไปจากจุดนั้น" โรมที่นั่งบนหัวโต๊ะตอบ ชาวบ้านอีกคนส่ายหน้า
"จุดเด่นอะไรล่ะท่านผู้นำ พวกเราเป็พวกหาเช้ากินค่ำ ฤดูเพาะปลูกทำนา ปลูกผัก เกี่ยวข้าวเก็บไว้กิน เหลือก็ขาย รายได้น้อยแม้แต่เงินจะซื้อหมูมาเลี้ยงยังไม่มีเลย"
ทั้งโต๊ะเงียบกริบ ความเป็จริงของชาวบ้านในถิ่นทุรกันดาร ถ้ามีเงินก็ย้ายถิ่นฐานเข้าเมืองแล้ว ไม่มีคนอยากมาอยู่ในที่ชนบทแบบนี้หรอก
"ก่อนหน้านี้ก็อาจจะเป็อย่างที่คุณลุงพูด แต่ตอนนี้ท่านผู้นำเขตอยู่ที่นี่กับทุกคนแล้ว พวกเราจะมีชีวิตที่ดีไปด้วยกันอย่างแน่นอน" ตะวันพูดด้วยรอยยิ้มสดใส และผายมือไปยังคนตัวสูงที่นั่งนิ่งอยู่ ชาวบ้านทุกคนในที่นี้หันมามองโรมเป็จุดเดียวกัน ชายหนุ่มมีสีหน้าไม่สะทกสะท้าน พูดเสียงเรียบ
"เพื่อหมู่บ้านของเรา"
โรมยกแก้วในมือขึ้น เหมือนเป็การให้คำมั่นสัญญา ตะวันดันมือชายหนุ่มให้ชูสูงขึ้นไปอีกราวกับเป็การดึงกำลังใจของชาวบ้านตามขึ้นไปด้วย
ตะวันรู้ว่าที่ตัวเองพูดนั้นออกจะเป็การพูดขายฝันไปสักหน่อย แต่ว่าการที่โรมมาตั้งถิ่นฐานที่นี่ด้วยตัวคนเดียวลำพังก็เพื่อจุดประสงค์นี้ไม่ใช่หรือ และการจะเริ่มต้นทำอะไรสักอย่าง ่แรกมักจะเป็จุดที่ยากเสมอ เพราะฉะนั้นพลังใจจึงเป็สิ่งสำคัญ การที่ชาวบ้านเชื่อมั่นและวาดฝันถึงความเป็อยู่ที่ดีขึ้น ก็จะเป็แรงผลักดันให้คนเหล่านี้ให้ความร่วมมือมากขึ้นไปอีก
ทุกคนยกแก้วดื่มอย่างสำราญเต็มที่ จวบจนพระอาทิตย์ลอยต่ำลงเทียบเทือกเขาสูงถึงได้เริ่มแยกย้ายกลับ
ตะวันเท้าคางมองใบหน้าคมคร้ามที่ผิวสีแทนนั้นออกแดงนิดๆ แล้วยิ้ม
ปกติเขาเคยเห็นคนที่เป็นายอำเภอหรือผู้ว่าฯ จังหวัดจะพูดเก่ง ขยันพรีเซนต์งานตัวเอง เอะอะสัมนา พกคนติดตามเป็ขบวน แล้วดูพี่โรมของเขาคนนี้สิ อะไรที่ควรพูดก็ไม่รู้จักพูดให้มากหน่อย
"ทำไมรัฐหลวงถึงเลือกพี่ให้มาเป็ผู้นำเขตที่นี่นะ" เด็กหนุ่มเอ่ยถามตามที่คิด โรมเลื่อนสายตามองตอบ ทั้งคู่สบตากันจนร่างสูงเป็ฝ่ายละสายตาออกมามองแก้วในมือ
"คนถูกเลือกอาจจะไม่ได้มีแค่พี่ก็ได้นะ"
คำตอบของโรมทำให้ตะวันงงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ ก็มองเห็นนาดากับเด็กหนุ่มผิวเข้มคนหนึ่งเดินขึ้นเนินมา เด็กสาวส่งยิ้มมาให้แต่ไกล ตะวันจึงยิ้มตอบ
"ท่านผู้นำเขต ภรรยาผู้นำเขต นาดาพาพี่อาราดลมาหาจ้ะ" เด็กหนุ่มด้านหลังขยับตัวมายืนด้านหน้าทำให้มองเห็นใบหน้าชัดเจน อาราดลหรือดล เป็คนผิวคล้ำ คงเพราะตากแดดทำไร่ทำนามานาน แต่บุคลิกดี รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาจัดว่าดูดีทีเดียว อายุน่าจะเป็รุ่นน้องตะวันไม่กี่ปี
"เข้ามานั่งกันก่อนสิ" ตะวันกวักมือเรียกพร้อมกับเก็บจานชามที่วางระเกะระกะบนโต๊ะ จานชามบางส่วนชาวบ้านก็ช่วยกันล้างเก็บให้แล้ว งานเก็บกวาดจึงไม่ได้หนักมาก นาดาเห็นดังนั้นก็กระวีกระวาดเข้ามาช่วย
"นาดาช่วยนะคะ"
ตะวันดึงชามกลับมาถือเอง "นาดาไม่ต้องลำบากหรอก อ้อ จริงสิ พอดีพี่ว่าจะหมักซอสถั่วเหลืองสูตรหมักข้าวสาลี นาดาก็มาลองดูด้วยกัน เผื่อจะเอาไปทำที่บ้าน" ตะวันเดินนำเด็กสาวเข้ามาในครัว โรมกับอาราดลก็อยู่ด้านนอกจึงไม่ต้องกลัวคนจะมองไม่ดี
ตรงโต๊ะยาวหน้าบ้านจึงเหลือเพียงสองคน บรรยากาศอึดอัดเล็กน้อย โรมผายมือให้อีกคนนั่งลง อาราดลจึงเลือกนั่งลงโดยเว้นระยะห่างไปหนึ่ง่โต๊ะ พร้อมกับมองไปรอบๆ ซุ้มไม้เลื้อย เสาไม้สี่มุมก็เหมือนจะปลูกไม้เลื้อยไว้สี่ต้นสี่ชนิดคนละมุม พวงแสดเถา กุหลาบเถาเลื้อย สายน้ำผึ้ง และพวงหยก ใบต้นและกลีบดอกเฉาเล็กน้อย น่าจะเพราะเพิ่งย้ายต้นเต็มวัยมาปลูกใหม่ แต่ถึงอย่างนั้น สีสันของดอกไม้ม่วง ชมพู ขาว ส้มเหลือง เขียวก็รวมกันงดงามแปลกตา
"ว่ามาสิ" โรมเอ่ยขึ้นขณะหมุนแก้วสุราในมือด้วยท่าทีสบายๆ เด็กหนุ่มนั่งตัวตรง ตามองมาอย่างแน่วแน่
"ผมขอถามตรงๆ เลยแล้วกันนะ คุณมาที่นี่มีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงหรือเปล่า อยู่ที่รัฐหลวงบ้านเมืองเจริญออกขนาดนั้น คุณจะมาที่กันดารแบบนี้ทำไม"
"เคยไปรัฐหลวงมาแล้วเหรอ" โรมถามกลับทันที อีกฝ่ายชะงักไปก่อนตอบเสียงอ้อมแอ้ม
"ยังไม่เคยไป แต่ผมเคยไปรับจ้างก่อสร้างที่เมืองท่าหลวง ก็พอรู้ถึงความเจริญของเมืองหลักอยู่บ้าง" อาราดลหมายถึงเมืองท่าติดทะเล เมือง TL-61
"นายก็ยังกลับมาที่นี่ ไม่ได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองท่าหลวงถาวรนี่"
โรมยิ้มมุมปาก เมื่ออาราดลยังคงเงียบไม่ตอบคำ "แน่นอนว่ามาที่นี่ก็ต้องมีจุดประสงค์" อาราดลขมวดคิ้วเมื่อคิดว่าคำตอบของโรมเป็อย่างที่ตัวเองคิดเอาไว้
"ตอนนี้รัฐหลวงปกครองทั้งหมด 70 เมือง และเมืองนี้ก็เป็ชายขอบดินแดน มีเทือกเขากั้นเป็แนวยาว แบ่งเขตกับอีกนครรัฐ ถ้าไม่ถูกปกครองด้วยรัฐหลวง ยังไงก็ต้องอยู่ใต้อำนาจใครสักคน ฉันมาเพื่ออยากให้ชาวบ้านทุกคนในเขตนี้รวมเป็ประชากรกับรัฐหลวง
อย่างน้อยแต่ก่อนก็เคยเป็"
โรมจ้องตอบเด็กหนุ่มตรงหน้า ฝ่ายนั้นนิ่งคิดก่อนจะถอนหายใจ
"ผมเข้าใจในสิ่งที่คุณจะบอก แต่ชาวบ้านในหุบเขาอยู่ด้วยตัวเองมานาน อาจจะไม่ง่ายนักที่จะต้องให้พวกเขาอยู่ใต้การปกครองของใครก็ตาม"
"ฉันก็ไม่้าจะวางอำนาจไปปกครองใคร แค่ทุกคนอยู่ร่วมกันโดยใช้กติกาเดียวกันได้ นั่นก็ดีที่สุดแล้ว เพียงแต่คนที่แข็งแกร่งเท่านั้น ถึงจะไม่ถูกเอาเปรียบ ถ้าหมู่บ้านของนายมีสิ่งนั้นแล้ว ยังจะต้องกลัวใครอีก..." โรมเลื่อนแก้วเหล้าห่างออกไป นั่งตัวตรงขณะพูด
"แต่ถ้าไม่ พวกเราก็ต้องร่วมมือกัน"
อาราดลมองตอบดวงตาคมของคนพูดราวกับรับรู้ถึงพลังงานบางอย่าง พลังอำนาจที่ไม่ใช่ว่าใครจะมีก็ได้
..
ตะวันกับนาดาปิดฝาไหซอสหมักหลังจากที่ทำจนเสร็จแล้ว เด็กสาวจดจำวิธีได้จนขึ้นใจ และรอแทบไม่ไหวที่จะกลับไปลองทำเองที่บ้าน
ตอนที่ทั้งสองคนออกมาหน้าบ้านก็พบว่าโรมกับอาราดลกำลังนั่งดื่มกันอยู่
"นาดาออกมาแล้ว พวกผมก็ไม่รบกวนเวลาท่านผู้นำเขตและภรรยาอีก" อาราดลลุกขึ้นพูด โรมยืนส่ง
"เื่ที่คุยกันไว้ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ไม่รับปากว่าจะทำสำเร็จนะครับ" เด็กหนุ่มพูดออกมาอย่างลังเล โรมพยักหน้า
"แค่ได้ทำก็พอ ขอบใจมาก"
จากนั้นทั้งสองคนก็ขอตัวจากไป ตะวันเอียงคอมองคนตัวสูงที่ยังยืนนิ่งสงบ ดูจากท่าทางของอาราดลและสีหน้าพึงพอใจของพี่โรมคนนี้แล้ว การพูดคุยน่าจะเป็ไปด้วยดีหลายส่วน
หรือจริงๆ แล้วผู้ชายคนนี้ก็มีทักษะการเป็ผู้ว่าฯ อยู่เหมือนกัน
จบตอน
ตอนที่ 1 มีเพิ่มเนื้อหา่แรกนิดหน่อย เพิ่มไว้เมื่อวันที่ 6/04/2567
ใครที่อ่านเวอร์ชั่นเก่า รบกวนกลับไปอ่านอีกทีนะคะ เผื่อจะช่วยให้เข้าในเนื้อเื่มากขึ้น
ขออภัยในความไม่สะดวก
สิสิร
4K
![นางร้ายป้ายแดง [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1570109472_49189352.webp)
