EP : 31 ฉีกสัญญาทิ้ง
“เป็งานเลี้ยงที่แปลกดีนะเ้าค่ะ” ิเจียเจียเปรยขึ้นหลังจากที่ในห้องโถงนั้นเหลือแค่เธอกับซิวเหวยหลงเพียงสองคน
“อืม” ซิวเหวยหลงเอ่ยตอบ พลางโบกมือไปมาเพื่อยกตัวของิเจียเจียให้มานั่งตักของเขา
“ทำอะไรของท่านเนี่ย!” ิเจียเจียร้องถามพลางทำท่าจะลงจากตักของอีกฝ่าย
“พรุ่งนี้ข้าจะไม่อยู่แล้วก็เลยอยากจะกอดเ้าเสียหน่อย” ซิวเหวยหลงเอ่ยตอบ พลางคิดว่าถ้าอยู่ที่นั่นแล้วก็อดรู้สึกหงุดหงิดใจไม่ได้ ไม่ได้กอดนางเวลานอนมันเป็อะไรที่ลำบากมากสำหรับเขา
“อะไรของท่านกัน ไม่มีคนอยู่แล้วท่านไม่ต้องทำเช่นนี้ก็ได้” ิเจียเจียเอ่ยบอกเพราะไม่คิดว่าซิวเหวยหลงจะรู้สึกแบบเดียวกับเธอที่แอบรู้สึกกับเขา
“ใครบอกกัน ข้าทำเพราะใจของข้าต่างหาก”
“ห้ะ! นี่ท่านอ๋องท่านล้อเล่นข้าอยู่หรือไง” ิเจียเจียร้องอย่างใ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างใเมื่อได้ยินในสิ่งที่ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเมื่อครู่
“ข้าเคยล้อเล่นหรือ” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักของเขา ซิวเหวยหลงมองใบหูของนางที่แดงระเรื่ออย่างน่ารัก
“แต่ว่า…เื่สัญญานั้น…”
“แค่ฉีกทิ้งก็สิ้นเื่” ซิวเหวยหลงเอ่ยตอบราวกับว่าไม่ได้คิดมากอะไร จนิเจียเจียอดสงสัยเขาไม่ได้ อะไรมันจะง่ายดายขนาดนั้น
แคว้ก!
พรึบ!
ซิวเหวยหลงโบกมือไปมาก่อนจะฉีกสัญญาของพวกเขาทั้งสองลงต่อหน้าของิเจียเจียก่อนจะใช้ธาตุมืดของตัวเผาสัญญาทิ้งไปตรงหน้าิเจียเจียที่ทำหน้าใ
“ท่านอ๋อง…นั้นธาตุมืดนี่น่า” ิเจียเจียเอ่ยขึ้นอย่างใ เพราะไม่คิดว่าซิวเหวยหลงมีธาตุมืด จะพูดง่ายๆ เลยก็คือไม่มีใครรู้ว่าซิวเหวยหลงมีธาตุอะไรในตัวของเขา
“อืม” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามปัดผมที่ปรกแก้มของนางออกไปอย่างเบามือ
“เดี๋ยวๆ ท่านอ๋องถ้าฉีกสัญญาทิ้งงั้นก็หมายความว่าเราไม่ได้เป็อะไรแล้วใช่หรือไม่” ิเจียเจียที่หายใกับอาการที่แปลกไปของซิวเหวยหลงก็เอ่ยถามอีกฝ่ายในสิ่งที่เธอค้างคาใจไปด้วย
“เปล่าเลย ตอนนี้เราเป็สามีภรรยากันจริงๆ ต่างหาก” ซิวเหวยหลงเอ่ยพลางยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นว่าิเจียเจียอ้าปากค้างใกับคำพูดของเขา
“เอ่อ” ตอนนี้ิเจียเจียทำอะไรไม่ถูกเลย
“คืนนี้เราต้องเข้าหอกันจริงๆ แล้วล่ะ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอก ก่อนจะมองิเจียเจียที่ส่ายหัวไปมาก่อนจะรีบเอ่ยขัดเขา
“ไม่ได้ๆ เ้าค่ะ ข้ายังไม่พร้อม” คำตอบของิเจียเจียทำเอาซิวเหวยหลงขมวดคิ้วทันที
“ทำไม” ซิวเหวยหลงเอ่ยถาม เขาอยากรู้ว่าทำไมเขากับนางถึงเข้าหอกันไม่ได้
“เอ่อ ก็ข้ายังไม่พร้อมนี่เ้าคะ” ิเจียเจียเอ่ยตอบยิ่งซิวเหวยหลงจ้องมองเธอ ก็ยิ่งรู้สึกเกร็งไปหมด
“แต่ข้าไม่ได้อยู่กับเ้าตั้งสามวันเลยนะ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเพราะอุตส่าห์มาถึงขนาดนี้แล้วนางจะไม่ยอมเขาหน่อยหรือ
“เอ่อ งั้นเอาไว้ ท่านกลับมาจากทำธุระก่อนได้หรือ ตอนนี้ขอข้าทำใจก่อน” ิเจียเจียเอ่ยตอบอย่างน้อยก็ให้เธอได้มีเวลาทำใจก่อนเถอะ
“ก็ได้ แต่ว่าตอนนี้…ข้าขอแค่นี้ก่อน” ซิวเหวยหลงเอ่ยตอบ ก่อนจะช้อนคางิเจียเจียขึ้นมาก่อนจะเอ่ยบอกประโยคสุดท้ายพร้อมกับก้มลงไปชิมริมฝีปากแดงระเรื่อที่มันเหมือนสีกุหลาบของิเจียเจียริมฝีปากหนาบดคลึงริมฝีปากแดงระเรื่อของิเจียเจียไปมาการจะแทรกลิ้นเข้าไปในปากของิเจียเจียที่ยังใกับการเสียจูบครั้งแรกในชีวิตของตัวเอง เลยไม่รู้สึกตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกจอมมารหนุ่มล่อลวงให้หลงมัวเมากับรสจูบของจอมมารหนุ่ม
“อื้อ!” ิเจียเจียร้องประท้วงเมื่อเธอหายใจไม่ออก แค่จูบกันยังเหนื่อยขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดถึงเื่นั้นมันจะเหนื่อยขนาดไหน
“กำลังคิดเื่ลามกอยู่หรือ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกคนบนตักที่ตอนนี้กำลังหน้าแดงระเรื่อไปหมดแล้ว ไม่สิอาจจะทั้งร่างกายของนางเลยต่างหาก
“ท่านนั้นนะสิที่คิด” ิเจียเจียเอ่ยตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
“อืม ก็จริงของเ้า” ซิวเหวยหลงพยักหน้ารับข้อกล่าวหาของิเจียเจียหน้าตาเฉยอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำกล่าวหาของิเจียเจียเลยสักนิด
“ปล่อยข้าด้วยเ้าค่ะ” ิเจียเจียเอ่ยบอกเพราะจะลงจากตักของอีกฝ่ายก็ไม่ได้ เนื่องจากถูกแขนแกร่งของเขากอดเอวเอาไว้ตอนไหนก็ไม่รู้
“เ้าจะรีบไปเข้าหอกับข้าก็ไม่บอก” ซิวเหวยหลงเอ่ยแหย่ิเจียเจียเล่น ก่อนจะได้รับค้อนวงใหญ่จากนาง
“ฝันไปเถอะเ้าค่ะ” ิเจียเจียร้องบอกก็เดินหนีไปที่ห้องนอนทันที เธอยากจะอาบน้ำอีกรอบเนื่องจากกลิ่นเืมันติดชุดเธอมา อีกอย่างเธอคงไม่ใจแข็งพอที่จะนอนดมกลิ่นเืของคนอื่นทั้งคืนหรอกนะ
“อยากให้ข้าอาบด้วยหรือไม่” ซิวเหวยหลงที่ตามมาที่หลังก็เอ่ยถามิเจียเจียที่เดินหายไปในห้องน้ำ
“ไปทำงานของท่านเถอะ!” ิเจียเจียะโกลับมาอย่างไม่เสียเวลาคิดคำตอบเลยสักนิด
“หึหึ” ซิวเหวยหลงหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเองต้องจัดการงานทั้งหมดให้เรียบร้อยเสีย เพราะเขาจะเดินทางไปที่นั่นตอนเที่ยงคืนนี้เลย เลยต้องจัดการทุกอย่างให้เสร็จเรียบร้อยภายในวันนี้
ท่านอ๋องงงงง ข้าน้อยยังอยู่นะขอรับ เกรงใจขอน้อยด้วย จากยิวฉี่
164
