บทที่ 21 ไม่มีข้อยกเว้น?
“เป็ไปไม่ได้! แผ่นยันต์ที่ฉันทำขึ้นมาอย่างตั้งใจจะไร้ประโยชน์ได้ยังไง! ฉันอยู่ในวงการซินแสมาสิบกว่าปีแล้ว ทั้งยังทำนายดวงชะตาให้คนมานับไม่ถ้วน คนอื่น ๆ ถึงกับเรียกฉันว่าอาจารย์ด้วยความเคารพ แล้วในแอปเสี่ยวหวงเชอก็มียอดขายทะลุหนึ่งแสนชิ้น แบะรีวิวก็ดีมาก เครื่องรางเ่าั้จะเป็ของปลอมได้ยังไง!”
นักพรตเต๋าฉีเหมินเป็ผู้ภูมิใจกับความสามารถพิเศษในศาสตร์ดูดวงอันลึกลับของตนเองมาก ดังนั้นเขาจึงได้แต่คิดว่า ยันต์ของเขาจะกลายเป็กระดาษไร้ประโยชน์ได้ยังไง? เขาไม่มีทางยอมรับทฤษฎีที่บิดเบือนความจริงนี้ของเฝ่ยไป๋ลู่เด็ดขาด!
คนถือตัวและหยิ่งผยองแบบนี้ …เธอเห็นมามากแล้ว
ไป๋ลู่ส่ายหน้า “คุณไปพูดกับตำรวจเถอะ”
ถ้าเธอเดาไม่ผิด สถานีตำรวจทุกแห่งคงร่วมมือกับผู้เผยแ่จนะแห่ง์* [1] เช่นเดียวกับสถานีตำรวจเมืองเจียง
เมื่อต้องตรวจสอบหลักฐาน ถึงตอนนั้นย่อมต้องมีผู้เผยแ่จนะแห่ง์มาตรวจสอบว่ายันต์ของเขาได้ผลหรือไม่
นักพรตเต๋าฉีเหมินยัง้าโต้เถียงต่อ เฝ่ยไป๋ลู่จึงตัดการเชื่อมต่อกับเขา แต่เธอยังไม่ได้ตัดสายฉีผิ่น
“ท่านอาจารย์ ขอบคุณที่ช่วยพวกเราเปิดโปงคนหลอกลวงคนนี้นะคะ!” ฉีผิ่นซาบซึ้งใจมาก เพราะในความสิ้นหวังนี้ยังมีคนมอบแสงสว่างให้เธอ เมื่อมองใบหน้าที่ยังเยาว์วัยของเฝ่ยไป๋ลู่ ในใจของเธอก็ไม่มีสิ่งใดนอกจากความเคารพ
เฝ่ยไป๋ลู่กล่าวว่า "จัดการกับคนหลอกลวงที่ฉ้อโกงเป็หน้าที่ของฉันค่ะ นอกจากนี้ฉันยังหวังว่าเมื่อทุกคนป่วยจะไปโรงพยาบาล อย่าได้หลงเชื่อว่าน้ำมนต์จะรักษาได้ทุกโรค ถ้าอีกฝ่ายกล้ามาขายน้ำมนต์ให้คุณ ก็แจ้งตำรวจได้เลย"
ฉีผิ่นพยักหน้า เธอหันกล้องไปทางเด็กน้อยที่นอนป่วยอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "อาจารย์ คุณช่วยฉันหาสาเหตุที่ลูกชายนอนหลับไม่ได้สติอยู่แบบนี้ได้ไหมคะ? "
เฝ่ยไป๋ลู่กวาดตามอง ลมหายใจของเด็กน้อยบางเบา ใบหน้าสงบ ไร้ซึ่งความกังวลในชีวิต สิ่งต่าง ๆ จะเป็ไปอย่างราบรื่นหลังจากผ่านพ้นภัยพิบัตินี้
เธอมองไปทางฉีผิ่น แล้วพูดว่า "เชื่อในฝีมือแพทย์เถอะค่ะ"
ราวกับว่าได้รับความมั่นใจ ใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของฉีผิ่นจึงได้ผ่อนคลายลง "ขอบคุณค่ะอาจารย์!"
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างหมอบราบคาบแก้วอยู่ภายใต้มือของเฝ่ยไป๋ลู่อย่างสมบูรณ์ เพราะไป๋ลู่ทำนายแม่นยำมาก! เธอมีความสามารถอย่างแท้จริง!
[อาจารย์ ฉันจะให้รางวัลคุณเป็เครื่องบินหรูห้าลำ คุณทำนายให้ฉันได้ไหม?]
[ฉันเองก็อยู่ที่เมืองเจียง ต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะเชิญคุณมาได้เหรอ?]
[ไป๋ลู่ ฉันส่งข้อความส่วนตัวถึงคุณแล้ว ถ้าเพียงแค่คุณช่วยฉัน ฉันจะแนะนำเื่ธุรกิจให้คุณรู้จักเพิ่มมากขึ้นได้นะ]
"ถึงสหายผู้ชมในห้องถ่ายสดทุกท่าน ฉันเป็แค่สตรีมเมอร์ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ไม่ต้องแนะนำธุรกิจให้ฉันหรอกค่ะ" เฝ่ยไป๋ลู่มีกฎของตัวเอง สำหรับเธอแล้ว เงินและธุรกิจไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด
"ถ้าคุณ้าสื่อสารกับสตรีมเมอร์ คุณสามารถเข้าร่วมการถ่ายทอดสดที่มีการเชื่อมต่ออัตโนมัติได้ ไม่เสียค่าใช้จ่าย อีกทั้งยังไม่ต้องให้รางวัลและค่าธรรมเนียมเพิ่มเติมด้วย"
แน่นอนว่า อาจารย์ทุกคนย่อมยึดมั่นในเกียรติ คุณธรรม และไม่หวั่นไหวกับเงินทอง!
ภาพลักษณ์ท่านอาจารย์ของเฝ่ยไป๋ลู่ในใจผู้ชมห้องของถ่ายทอดสดแข็งแกร่งมากขึ้นหลายระดับ
แชตกลุ่มที่มีชื่อว่า ‘สาวกกวาดพื้นนอกประตูสำนักเต๋า’ ได้รวบรวมอาจารย์วัยหนุ่มสาวจากสำนักต่าง ๆ ไว้
ปกติแล้วข้อความของแชตนี้จะเกี่ยวกับสิ่งแปลกลี้ลับและผี แต่วันนี้เื่ที่พูดคุยกันกลับต่างไป เพราะพวกเขากำลังคุยกันถึงห้องถ่ายทอดสด
[ศิษย์พี่ใหญ่หัวเหมียวสอง : ฉันเองก็ยังคิดว่าเธอจะยอมรับข้อเสนอ คิดไม่ถึงว่าจะปฏิเสธ… ซึ่งสิ่งนี้สะท้อนว่าเธอแยกแยะได้ ฉันชอบความหนักแน่นของเธอนะ]
[อันฮุยแสนงดงาม : ห้องถ่ายทอดสดที่ได้รับความนิยมสูงกับความนิยมต่ำ ก็อยู่ในแทร็กเดียวกัน ทำไมห้องถ่ายทอดสดของฉันถึงมีคนน่าสังเวชใจแค่สองสามคน อีกทั้งหนึ่งในนั้นยังเป็ไอดีสำรองของฉันด้วย //ร้องไห้หนักมาก…]
[ส้มฤดูใบไม้ร่วง : มีคนรู้บ้างไหมว่าเธอเป็ศิษย์สำนักไหน? มีความสามารถแบบนี้ ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?]
[ศิษย์พี่ใหญ่หัวเหมียวสอง : หาไม่เจอ แต่ฉันเดาว่าเป็ปรมาจารย์ที่อาศัยอยู่อย่างสันโดษบางท่านที่รับเด็กฝึกงานเข้ามาหาประสบการณ์หรือเปล่า? อาว่างอยากไปพบเธอไหม? เธอก็มาจากเมืองเจียงนะ @กานว่าง]
[กานว่าง : น่าเบื่อ ไม่ไป]
อย่างไรก็ตาม พอกานว่างวางโทรศัพท์ลงแล้ว เขากลับมีความรู้สึกผสมปนเป ที่จริงแล้ว เขาก็อยากไปนะ…
ตอนดูถ่ายทอดสด ดวงตาอาจารย์ของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความอิจฉาอาจารย์ของเฝ่ยไป๋ลู่ ทว่าน่าเสียดายที่ไม่ได้พบเฝ่ยไป๋ลู่เร็วกว่านี้ เขาจะได้รับเธอเป็ศิษย์
ในฐานะลูกศิษย์ของอาจารย์ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องในใจ จึงอยากไปพบกับเฝ่ยไป๋ลู่
……
ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาล ไม่มีเสียงอื่นใด นอกจากเสียงเลขานุการใหญ่เฉิงจื้อโหยวที่กำลังรายงานสรุปการทำงาน
"ท่านประธาน การเตรียมการล่าสุดของบริษัท…" เฉิงจื้อโหยวกล่าวเื่สำคัญใน่นี้ของบริษัททีละเื่
ใบหน้าเวินสือเหนียนซีดเซียว เขามองโทรศัพท์เงียบ ๆ ไม่รู้ว่ากำลังฟังอยู่หรือเปล่า
เฮ่อเหลียนเจี๋ยถูกดันไปอยู่ริมสุด ถึงแม้ว่าเขาจะเป็ผู้ใต้บังคับบัญชาของเวินสือเหนียน แต่ในแถวยังมีเลขานุการอีกสามคนอยู่ข้างหน้า เขาจึงมีโอกาสได้ใกล้ชิดอีกฝ่ายแค่บางครั้งบางคราวเท่านั้น
เดิมทีคิดว่าถ้าสามารถเชิญอาจารย์หวังแห่งเสินหนงเจี้ยมาทำพิธีกรรมให้ท่านประธานได้ ก็จะได้รับความชื่นชมจากเ้านาย ทำให้ตัวเองได้เลื่อนตำแหน่งขึ้น
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเ้านายจะไม่ได้พบกับอาจารย์หวังเลยด้วยซ้ำ
เฮ่อเหลียนเจี๋ยพลันรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก
ไม่ง่ายเลยที่เขาจะเชิญอาจารย์หวังมาได้ ความสามารถของอาจารย์ท่านนี้จะต้องยอดเยี่ยมกว่าสาวน้อยที่เอาแต่พูดจาเอาใจคนบนอินเทอร์เน็ตแน่นอน ถ้าเ้านายได้พบเขาก็ดีสิ
ขณะที่คิดเช่นนี้ ในใจของเขากลับไม่มีความคิดที่จะตำหนิเวินสือเหนียนเลยแม้แต่น้อย
ถึงแม้เวินสือเหนียนจะป่วยจนลุกจากเตียงไม่ไหว เขาก็ยกย่องและชื่นชมอีกฝ่ายเสมอ
ตระกูลเวินเป็ตระกูลใหญ่ ตระกูลเวินทั้งตระกูลมีขนาดใหญ่มาก เกี่ยวข้องกับอุตสากหกรรมมากมาย และแทบจะร่ำรวยพอ ๆ กับรัฐบาล
และเวินสือเหนียนก็คือผู้นำตระกูลเวิน
ด้วยร่างกายที่แตกสลาย เขายังทำให้หางเสือเรือของตระกูลเวินมั่นคงจนฝ่าคลื่นลมแรงมานับไม่ถ้วนได้ แล้วจะไม่ให้ชื่นชมคนเช่นนี้ได้อย่างไร?
น่าเสียดายที่เมื่ออีกฝ่ายเข้าสู่่สูงส่ง ก็กลับร่วงหล่นลงมา…
เวินสือเหนียนร่างกายอ่อนแอั้แ่เด็ก ว่ากันว่าเขาจะอยู่ได้ไม่เกินสามสิบ
ถ้าอาจารย์หวังที่เขาเชิญมามีความสามารถยืดอายุขัยเ้านายคนนี้ได้จริง ๆ นั่นจะดีมากเลย…
เฮ่อเหลียนเจี๋ยที่กำลังคิดฟุ้งซ่านพลันได้ยินเสียงเ็าของเวินสือเหนียน "ได้ยินว่าอาจารย์หวังต้มยาให้ฉันไม่ใช่เหรอ? นายไปเอามาสิ"
พอเฮ่อเหลียนเจี๋ยรู้ตัวว่า เวินสือเหนียนกำลังคุยกับตน เขาก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างประหลาดใจ "ครับเ้านาย!"
เขาวิ่งออกไปจากห้องผู้ป่วย สักพักก็รีบวิ่งกลับมาพร้อมกับถือชามมาด้วยหนึ่งใบ
เลขาใหญ่เฉิงจื้อโหยวมีสีหน้าลังเล "ท่านประธานครับ ยาตัวนี้เชื่อถือได้ใช่ไหมครับ?"
ซินแสฮวงจุ้ย*[2] เองก็ไม่ใช่หมอ ยาที่เขาต้ม จะกินได้ใช่ไหม?
จะไม่เกิดเื่จริง ๆ ใช่ไหม?
ทำไมจะเชื่อถือไม่ได้ล่ะ? เฮ่อเหลียนเจี๋ยจ้องเฉิงจื้อโหยวเขม็ง อาจารย์หวังเป็ปรมาจารย์ที่เก็บตัวอย่างสันโดษที่เสินหนงเจี้ย เมื่อเขาลงมือเองย่อมไม่มีปัญหา!
ดวงตาสีดำเรียวรีของเวินสือเหนียนดูลุ่มลึกดุจหุบเหว ความอ่อนแอของร่างกายไม่ได้ลดทอนอำนาจและความคมของคิ้วลงไปเลย ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาจากเขาไปได้
เขากวาดสายตามองเพียงแวบ เลขาทั้งสองจึงเงียบเสียงลง
เพราะไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับการตัดสินใจของเวินสือเหนียน
อีกอย่างเวินสือเหนียนไม่เคยตัดสินใจผิดพลาด
พวกเขาจึงทำได้แต่ต้องฟังแล้วเตรียมการก็พอ
เวินสือเหนียนยื่นมือออกไปหยิบชามมาถือ โดยไม่ดื่มหรือเททิ้ง แต่เขากลับถ่ายรูปยาในชาม และเอาวางไว้ข้าง ๆ
เฉิงจื้อโหยวกับเฮ่อเหลียนเจี๋ยงุนงง “?”
ไม่ใช่มั้ง? หรือว่าท่านประธานจะเลียนแบบนิสัยของคนหนุ่มสาวที่จะถ่ายรูปก่อนกินข้าว?
เวินสือเหนียนไม่มีเวลาสนใจลูกน้องที่กำลังตกตะลึง เขาก้มหน้าก้มตาส่งข้อความถึงเฝ่ยไป๋ลู่
[คุณเฝ่ย นี่คือน้ำมนต์ใช่ไหม? คนสนิทของผมไปพบอาจารย์หวังที่เสินหนงเจี้ยมา ส่วนนี่คือยาที่ซินแสคนนั้นต้มให้ผม บอกว่าสามารถบรรเทาอาการของผมได้]
ทุกครั้งที่ถ่ายทอดสด จะสามารถเชื่อมต่อได้เพียงคนเดียวเท่านั้น หลังจากเฝ่ยไป๋ลู่จัดการเื่การฉ้อโกงของนักพรตเต๋าฉีเหมินเสร็จแล้ว เธอก็ออกจากการถ่ายทอดสด
เมื่อเธอเห็นข้อความของเวินสือเหนียน ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ชามกระเบื้องพอร์ซเลนสีขาวมีน้ำสีเหลืองใสอยู่ภายใน ด้านล่างของชามมีเศษอะไรบางอย่างเหลืออยู่
ถ้าเป็คนที่ไม่รู้เื่นี้คงเข้าใจผิดว่าคือแกงน้ำชา แต่เฝ่ยไป๋ลู่สามารถบอกได้ทันทีเลยว่า เศษที่เหลืออยู่เป็ขี้เถ้าของกระดาษยันต์ที่โดนเผา
อาจารย์หวังแห่งเสินหนงเจี้ยที่โผล่มาเป็จอมหลอกลวงจากไหนอีก?
กล้าเอาน้ำมนต์มาหลอกลวงต้มตุ๋น ไม่มีจรรยาบรรณเลย!
ตอนแรกเฝ่ยไป๋ลู่ไม่สนใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตอบกลับไป [สิ่งนี้คือน้ำมนต์จริง ๆ หากดื่มแล้วจะตายเร็วขึ้น]
ดูเหมือนเวินสือเหนียนจะไม่สังเกตเห็นความเ็าและความปากร้ายของเธอ
[คุณเฝ่ย ผมอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว เดิมคิดว่าน้ำมนต์จะช่วยรักษาได้ทุกโรค แต่คิดไม่ถึงว่า…]
คำพูดของเขาเศร้าและหม่นหมอง ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์อยู่ตลอดเวลา ทำให้คนไม่รู้ว่าเขามีอะไรอยู่ในใจ
"เหอะ!" เฝ่ยไป๋ลู่ไม่เชื่อคำพูดของเขา
สำหรับคนที่มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ถ้าเขาคิดว่าน้ำมนต์สามารถรักษาได้ทุกโรค คงดื่มรวดเดียวหมดไปนานแล้ว ไม่มาถามเธอแบบนี้หรอก
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้ป่วยเลย จึงไม่มียาที่จะใช้รักษาได้
เป็ไปได้ว่าที่เวินสือเหนียนโผล่มาเรียกร้องความสนใจเป็ครั้งคราว เพราะท่าทีที่เฝ่ยไป๋ลู่มีต่อเขาไม่ได้ต่อต้านเหมือนในตอนแรกแล้ว ตอนนี้เธอจึงโน้มน้าวเขาอย่างดี [คุณอย่าเสียเวลาทรมานตัวเองอีกเลย เสพสุขใน่เวลาสุดท้ายให้มาก ๆ ไม่ดีกว่าเหรอ? บอกตามตรงนะ คนที่มีไอความตายลอยรอบตัวก็หมือนมีธูปหอมบนศีรษะ เมื่อไหร่ที่ธูปหอมไหม้จนหมด คนก็ตายเมื่อนั้น พลังอำนาจภายนอกไม่อาจแยกมันได้หรอก]
เวินสือเหนียนอดไอออกมาไม่ได้ ขาทั้งสองข้างปวดหนึบขึ้นมา ราวกับว่ามีมดเจาะเข้าไปในกระดูก จนลามไปถึงอวัยวะภายใน ก่อเกิดอาการจุกเสียด ริมฝีปากพลันซีดมากขึ้นเรื่อย ๆ
เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาต่างใ "ประธานครับ! พวกเราจะไปเรียกหมอมาเดี๋ยวนี้แหละ"
เวินสือเหนียนทนต่อสิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถทนไม่ได้ คิ้วเขาไม่ขมวดสักนิด และยังคงส่งข้อความถึงเฝ่ยไป๋ลู่ต่อไปว่า [คุณเฝ่ย ผมอยากถามว่าในดวงตาผู้เผยแ่จนะแห่ง์ของคุณ จะเห็นว่าคนคนนั้นแปดเปื้อนไปด้วยพลังแห่งความตายเมื่อเขาทำเื่ผิดบาปเท่านั้นเหรอ?]
เฝ่ยไป๋ลู่ตอบ [ใช่ แต่ก็ยังมีความเป็ไปได้อีกหนึ่งอย่าง นั่นคือคนที่กำลังจะตาย คนที่กำลังจะตายก็สามารถมีพลังแห่งความตายได้ด้วยเหมือนกัน คุณยังมีเวลาเหลืออีกหนึ่งปี ไม่นับว่าใกล้ตาย]
หนึ่งปี… ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็ข่าวดีหรือข่าวร้าย เวินเหนียนใช้นิ้วแตะลูกประคำ สีหน้ายากจะอ่านออก [ไม่มีข้อยกเว้นเลยเหรอ? เช่นไม่ได้ฆ่าใคร แต่ก็ยังมีพลังความตายอยู่?]
[ไม่มีข้อยกเว้น] อย่างน้อยเธอก็ไม่เคยเจอ
เฝ่ยไป๋ลู่พูดอย่างเฉียบขาด โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานตนจะถูกตบหน้าเข้าให้!
[1] ผู้เผยแ่จนะแห่ง์ เป็คำยกย่องของศิษย์ที่มีให้อาจารย์ในลัทธิเต๋า จนลัทธิเต๋ามีอีกชื่อว่าลัทธิเทียนฉื่อ
[2] ซินแสฮวงจุ้ย คือ ผู้มีความรู้ความสามารถใช้ศาสตร์ฮวงจุ้ย
3K
![ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674879085_72170339.webp)
