เกิดใหม่มาเติมเต็มท้องนาอันอุดมสมบูรณ์ ท่านอ๋องของข้าหล่อล้ำดั่งบุปผา 【จบ】

        ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอินเหิงคือนางเซี่ย ปกติแล้วนางกลัวหนังงูเหล่านี้เช่นกัน แต่ยามนี้นางกลับไม่กะพริบตาเอาแต่จ้องอินเหิงอย่างแน่วแน่

        ทันใดนั้นนางเซี่ยก็เอ่ยถาม “คำพูดที่ท่านกล่าวกับพวกนางเมื่อครู่จริงใจกระมัง?”

        อินเหิงค่อยๆเก็บหนังงูพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ฮูหยินหมายถึงประโยคใดหรือขอรับ?”

        นางเซี่ยไม่ซักอีกแค่เดินผ่านเขาไปวางตะกร้าไว้ข้างประตูครัว

        อินเหิงลูบหนังงูในมือด้วยนิ้วยาวเรียวเลิกคิ้วกล่าวว่า “น่าจะยัดอันใดเข้าไปข้างในจะได้ดูสมจริงหน่อย ขอถามว่าฮูหยินมีเข็มกับด้ายหรือไม่ขอรับ?”

        นางเซี่ยกล่าว “มีก็มี แต่ข้าไม่มีทางช่วยเจ้าเย็บของน่าขยะแขยงแบบนี้แน่”

        อินเหิงกางหนังงูออกตรงหน้านางเซี่ยกล่าวอย่างจริงใจ “มองบ่อยๆประเดี๋ยวสองตาก็คุ้นชิน”

        นางเซี่ยถือว่าเข้าใจแล้วบรรดาเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนในหมู่บ้านคงหมายตาอินเหิงและอาศัยจังหวะที่เมิ่งอู่ไม่อยู่ในเรือน แอบมาพูดจายุแยงเขาเป็นพิเศษ

        นางเซี่ยมองอินเหิงพลางตริตรองอย่างไม่สบอารมณ์บุรุษผู้นี้นั่งอยู่บนเก้าอี้เข็นก็ยังไม่วายดึงดูดผึ้งดึงดูดผีเสื้อ

        เพื่อเลี่ยงไม่ให้เรื่องเยี่ยงนี้เกิดขึ้นอีกดูคล้ายว่าต้องทำอะไรสักอย่างที่น่ากลัวออกมาแล้ว

        เป็นอย่างที่อินเหิงกล่าวจริงๆคราแรกเห็นหนังงูก็รู้สึกว่าน่าสะพรึง แต่พอมองด้วยสองตาบ่อยครั้งเข้าก็เริ่มคุ้นชินเล็กน้อย

        นางเซี่ยจึงหยิบเข็มกับด้ายรวมถึงเศษผ้าที่เหลือจากการตัดเย็บเสื้อผ้าคราวก่อนออกมานั่งเย็บหนังงูกับอินเหิงอยู่ใต้ชายคาโดยยัดเศษผ้าเข้าไปในหนังงู แล้วเย็บปิด

        แสงลอดใต้ชายคาอาบย้อมชายเสื้อของเขาให้สว่างขึ้น

        ข้อต่อกระดูกนิ้วมือของเขาชัดเจนงดงามยิ่ง เล็บถูกตัดแต่งอย่างประณีต ปลายนิ้วอบอุ่น

        นางเซี่ยมองเข็มเย็บผ้าในมือเขาลังเลที่จะเอ่ยวาจาอยู่หลายครั้ง

        ตามความคิดของนางเซี่ยบุรุษไม่แตะต้องสิ่งของเหล่านี้ แต่อินเหิงไม่เพียงแตะต้องเขายังเรียนรู้วิธีเย็บหนังงูอย่างตั้งใจ และทำอย่างใจเย็น

        ทันใดนั้นอินเหิงก็เอ่ยวาจา “หากวันหนึ่งคำพูดเหล่านั้นกลายเป็นคำพูดที่จริงใจ ฮูหยินจะเชื่อหรือไม่?”

        นางเซี่ยตะลึงลานนางรู้ว่าเขาหมายถึงถ้อยคำที่เขากล่าวไว้ก่อนหน้านี้แท้จริงแล้วนางเซี่ยไม่ใส่ใจว่านั่นเป็นถ้อยคำจริงใจหรือไม่แต่กลับใส่ใจว่าเขาจะทำเช่นไรในอนาคต

        เขาจะให้อันใดเมิ่งอู่ได้บ้าง? เขาจะดีต่อเมิ่งอู่ตลอดไปหรือไม่?

        สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องจากไปกลับไปสู่เส้นทางของตนเอง ยามนั้นอาอู่ของนางสมควรจะทำเช่นไร?

        นางเซี่ยไม่อยากจะคิดในอนาคตหลังเขาจากไป นางไม่ต้องการให้เมิ่งอู่ต้องอยู่เพียงลำพังและรอคอยการกลับมาของอีกคนหนึ่งอย่างไร้จุดหมายเนิ่นนาน

        นางเซี่ยเบื้อใบ้อยู่ครู่หนึ่งค่อยกล่าวว่า “นางเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น”

        “ขอรับ” อินเหิงหลุบคิ้วตาลงตั้งใจเย็บหนังงูพลางกล่าวเบาๆ “หากข้ามีใจให้นางย่อมไม่สนว่านางเป็นผู้ใด”

        ···

        ครั้งสุดท้ายที่เมิ่งอู่เข้าเมืองก็ผ่านไประยะหนึ่งแล้วครานี้เมิ่งอู่เข้าเมืองอีกครั้ง นางจึงคุ้นเคยกับเส้นทางดี

        ในเมืองย่อมจะขาดเรื่องซุบซิบนินทาของเหล่าคุณชายคุณหนูชนชั้นสูงไปไม่ได้

        คราวนี้ก็ยังคงเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับซวี่เฉินฟางบุตรชายคนรองตระกูลซวี่

        เมิ่งอู่จำได้ว่าครั้งก่อนซวี่เฉินฟางล่วงเกินเหล่าหญิงรับใช้ในเรือนทำให้ตระกูลซวี่ขับไล่หญิงรับใช้ที่คอยปรนนิบัติเขาออกทั้งหมดและรับหมัวมัวสูงวัยจำนวนมากเข้ามาแทน

        คราวนี้เมื่อเมิ่งอู่แอบฟังก็รู้ว่าให้ตายเถิด ช่างประเสริฐนัก ซวี่เฉินฟางนั่นถูกขับออกจากเรือนตระกูลซวี่แล้ว

        ได้ยินมาว่าซวี่เฉินฟางเป็นคนไม่เอาไหนไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาชอบเที่ยวหอคณิกาและเสเพลประมุขของตระกูลซวี่ต้องการให้เขาเรียนรู้การค้าขายแต่เขากลับเรียนรู้เพียงการใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย

        ประมุขของตระกูลซวี่หรือก็คือบิดาบังเกิดเกล้าของเขามอบร้านขายยาแห่งหนึ่งให้เขาดูแลจัดการแต่เขากลับไม่เคยปรากฏตัวที่ร้านนานหลายเดือนพอถึงเวลาตรวจสอบบัญชีพบว่าขาดทุนไปหลายพันตำลึงเงิน

        ว่ากันว่าประมุขของตระกูลซวี่โกรธจนล้มป่วยคุณชายใหญ่ซวี่จึงออกมาเรียกร้องความยุติธรรม บรรดาลุงของตระกูลซวี่ลูกพี่ลูกน้องข้างล่าง และคนอื่นๆล้วนเห็นพ้องต้องกันเรียกร้องให้ขับไล่ซวี่เฉินฟางที่เป็นเสมือนเนื้อร้ายออกจากตระกูล

        ดังนั้นซวี่เฉินฟางจึงถูกขับออกจากเรือนแล้ว

        แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับผลกระทบยังคงไปค้างคืนที่หอคณิกากับโฉมงามคนเดิมที่เขาชื่นชอบคาดว่าพอเงินที่เขามีอยู่ในมือหลายก้อนถูกใช้จนหมดก็จะถูกคนขับไล่ออกจากหอคณิกาเช่นกันกระมัง

        จะมีสักกี่คนที่คุ้นเคยกับคนแบบเขาที่ไม่ต้องทำอันใดเลยแต่กลับมีทุกอย่าง? ก็แค่บุตรที่เกิดจากการที่ประมุขของตระกูลซวี่ไปมีสัมพันธ์สวาทกับหญิงคณิกาคืนเดียวยังคิดว่าตนเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลซวี่จริงๆ หรือ?

        มีคนมากมายในเมืองที่ทนเขาไม่ได้ส่วนใหญ่ล้วนรอดูว่าเขาจะพบจุดจบเมื่อใด

        เดิมซวี่เฉินฟางโชคดีเพราะตระกูลซวี่ยอมรับเขา แต่ยามนี้เขาเคราะห์ร้ายแล้ว พอออกจากเรือนตระกูลซวี่เขาก็ไม่เหลืออันใดเลย

        ทว่าน่าแปลกผ่านไปเนิ่นนานขนาดนี้ ไยคุณชายรองซวี่ยังใช้เงินที่เหลืออยู่ไม่หมดสักที? ไฉนยังไม่ถูกขับไล่ออกมา?

        หอคณิกาที่ซวี่เฉินฟางมักไปเยี่ยมเยือนบ่อยที่สุดคือชุนเหมียนปู้เจวี๋ยเสี่ยว [1] โฉมสะคราญที่เขาชื่นชอบเป็นหญิงงามของหอนางโลมนามขานเฟิ่งอู๋

        ปกติแล้วเฟิ่งอู๋ไม่เคยรับแขกค้างคืนแต่ซวี่เฉินฟางกลับสามารถค้างคืนที่นั่นกับนางทุกคืน

        ชุนเหมียนปู้เจวี๋ยเสี่ยวยังเก็บห้องพักที่ดีที่สุดเอาไว้หนึ่งห้องโดยเฉพาะเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ซวี่เฉินฟางตลอดเวลา

        ยอดพธูคนอื่นๆในหอนางโลมล้วนอยากเข้าตาของซวี่เฉินฟางบ้างซวี่เฉินฟางก็ปฏิบัติต่อพวกนางอย่างอ่อนโยนเสมอ

        ซวี่เฉินฟางชอบมาที่นี่บางครั้งเขาก็นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ยาวตลอดทั้งบ่ายใช้พัดคลี่ในมือแง้มหน้าต่างบานหนึ่ง แล้วมองดูผู้คนพลุกพล่านที่สัญจรไปมาบนถนน

        เฟิ่งอู๋ดีดพิณให้เขาฟังบางครั้งก็สนทนากับเขา หยอกล้อเขาพร้อมยิ้มสดใส

        บุรุษรูปงามกับโฉมสะคราญอยู่ด้วยกันในห้องเดียวกันนานวันแล้วไม่มีอันใดเกิดขึ้น พูดออกมาก็ผู้ใดเชื่อ

        เขาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางหญิงงามทั้งวันจึงมีกลิ่นหอมติดตัวนิดหน่อยชายเสื้อสีแดงที่ระออกมาจากเก้าอี้ยาวนั้นแลดูนุ่มนวลมากท่าทางที่เขานอนไขว่ห้างอย่างเอื่อยเฉื่อย งามยิ่งกว่ายอดพธูทุกคนในหอคณิกาเสียอีก

        ยามนี้เขาถูกขับออกจากเรือนสมควรจะเป็นช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุด

        แต่เฟิ่งอู๋กลับไม่เห็นท่าทางหดหู่สิ้นหวังของเขาแม้แต่น้อยนี่เรื่องตลกอันใด เขาคือคุณชายรองซวี่นะ

        ต่อให้วันหนึ่งเขาไม่มีอาหารกินต้องไปเป็นขอทานข้างถนน เขาก็ยังคงยิ้มสง่างาม

        ขณะนั้นเด็กชายคนหนึ่งเคาะประตูก่อนเข้ามากระซิบบางอย่างข้างหูซวี่เฉินฟาง

        ซวี่เฉินฟางค่อยๆหรี่ตา แววตาทอประกายวาบก่อนเผยรอยยิ้มออกมา

        เขาลุกขึ้นยืนอย่างเกียจคร้านโน้มร่างสูงโปร่งไปที่หน้าต่าง แล้วมองออกไปข้างนอก กล่าวว่า “วันนี้มีตลาดนัด คนเยอะเป็นพิเศษเลยนะ”

        ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีอักโข

        ซวี่เฉินฟางคว้าสายรัดสีอ่อนที่ผูกม่านไว้มามัดเรือนผมดำยาวของตนเองไว้หลังศีรษะลวกๆก่อนกล่าวว่า “อยู่ที่นี่นานเกินไปรู้สึกเหมือนขึ้นสนิมนิดหน่อย สมควรออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างแล้ว”

        เสียงพิณของเฟิ่งอู๋หยุดลงนางเงยหน้ามองเขา ลุกขึ้นยืนก่อนกล่าวติดตลก “จริงด้วยหากคุณชายรองยังไม่ออกไปคนข้างนอกเหล่านั้นคงคิดว่าหญิงงามแห่งหอคณิกาผู้นี้เลี้ยงดูท่าน”

        ซวี่เฉินฟางยิ้มเอ่ย “จุๆ ได้รับการเลี้ยงดูจากหญิงงามแห่งหอคณิกา ฟังแล้วแปลกใหม่ดี”

        เฟิ่งอู๋กล่าว “ข้าเลี้ยงดูคุณชายรองไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะปกติแล้วล้วนแต่เป็นคุณชายรองที่เลี้ยงดูข้ามาโดยตลอด”

        จากนั้นซวี่เฉินฟางก็เดินจากไปอย่างองอาจสง่างามเฟิ่งอู๋เฝ้ามองเขาเดินออกจากห้อง ตลอดเวลานี้ไม่เห็นเขาหันหลังกลับมามองสักครั้ง

        กล่าวว่าเขาเจ้าชู้เสเพลเขาก็เคยทุ่มเงินจำนวนมหาศาลให้นาง กล่าวว่าเขาเย็นชาและไร้หัวใจเขาก็จากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

        ซวี่เฉินฟางเดินออกจากประตูใหญ่ของชุนเหมียนปู้เจวี๋ยเสี่ยวก่อนหรี่ตามองแสงสูรเหนือศีรษะจากนั้นก็เดินผ่านตรอกโคมแดงที่ยังเงียบสงบตอนกลางวันไปพร้อมกับชุดสีแดง

        ในขณะนั้นเมิ่งอู่กำลังขายสมุนไพรอยู่ที่ร้านขายยาของตระกูลซวี่แน่นอนว่าผู้ดูแลยังจำนางได้ เขากำลังตรวจสอบสมุนไพรชั้นดีที่นางนำมาขายจากนั้นก็ทำทีเป็นดีดลูกคิด เหลือบมองเสื้อผ้าของเมิ่งอู่ก่อนเสนอราคาที่จัดว่าเป็นธรรมสำหรับนาง

        คราวนี้เมิ่งอู่นำสมุนไพรมาขายจำนวนมากผู้ดูแลจึงจ่ายเงินให้นางห้าตำลึงเงิน

        แท้จริงแล้วหากนำของเหล่านี้ไปขายต่อให้ตระกูลใหญ่ในเมืองราคาจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

        เพียงแต่ยามนี้เมิ่งอู่ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะต่อรองราคา

        เมิ่งอู่เก็บเงินแล้วเดินออกจากร้านขายยาตระกูลซวี่ก่อนไปซื้อของใช้จำเป็นในตลาด

        ครั้งก่อนซวี่เฉินฟางสั่งให้ผู้ดูแลร้านขายยาแจ้งให้เขาทราบหากเมิ่งอู่มาที่นี่ไม่ต้องพูดถึงว่ายามนี้ซวี่เฉินฟางถูกขับออกจากตระกูลซวี่แล้วต่อให้เขาไม่ถูกขับออก ผู้ดูแลก็มิอาจปล่อยให้เขาพบเจอเมิ่งอู่ได้ง่ายๆ

        มิเช่นนั้นเรื่องราคาสมุนไพรจะไม่ถูกเปิดโปงหรอกหรือ?

        แต่เมิ่งอู่เพิ่งเดินเล่นในตลาดได้ไม่นานนางก็รู้สึกว่าตนเองถูกใครบางคนจับจ้องอีกครั้ง

        ครานี้นางรีบซื้อน้ำมันเกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู และของใช้จำเป็นในเรือนจำนวนมาก

        ส่วนเตียงโต๊ะ เก้าอี้ ตู้ นางให้ช่างไม้หลี่ในหมู่บ้านช่วยทำให้ แต่ต้องซื้อมุ้ง ฟูกหรืออะไรทำนองนั้น ดังนั้นนางจึงวิ่งไปกลับประตูเมืองหลายรอบเพื่อขนของที่ซื้อมาเป็นมัดๆ ไว้บนเกวียนวัวของลุงหลิว

        โชคดีที่เมืองนี้ไม่ใหญ่วิ่งไปวิ่งมาสองเที่ยวก็ไม่ลำบากมาก

        จากนั้นนางก็ไปที่ร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปอย่างตื่นเต้นเพื่อซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้อาเหิง

        ขณะซวี่เฉินฟางเดินมาถึงหน้าร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปเงยหน้าก็เห็นเมิ่งอู่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ในร้านอย่างละลานตา

        นางเลือกเสื้อผ้าสีขาวและเป็นเสื้อผ้าสำหรับบุรุษทั้งหมด

        คราวนี้เมิ่งอู่ซื้อเสื้อผ้าสีขาวให้อินเหิงถึงสองชุดลวดลายปักที่แขนเสื้อแตกต่างกัน จากนั้นนางก็เลือกผ้าอีกสองสามพับ จ่ายเงินก่อนเดินออกจากร้านด้วยความพึงพอใจ

        เมื่อออกจากร้านเมิ่งอู่เกือบชนใครบางคน สิ่งแรกที่พุ่งเข้าตานางคือชุดสีแดงชุดนั้น

        นางค่อยๆเงยหน้าขึ้น ไม่ผิด เรือนกายสูงโปร่ง หน้าอกแบนราบ มองขึ้นไปอีกมีลูกกระเดือกผิวขาวราวหยก คิ้วตาของเขาเจือยิ้มเรือนผมยาวดำขลับถูกมัดด้วยสายรัดไว้หลังศีรษะลวกๆ ปอยผมบางส่วนระอยู่บนชุดสีแดงนับว่าเป็นตัวก่อหายนะจริงๆ!

        ยิ่งกว่านั้นยังคล้ายผู้ที่นางพบเจอครั้งก่อนมาก!

        ไม่สิเป็นคนคนเดียวกันต่างหาก

        เพียงแต่ยามนี้เขาดูสบายๆและเกียจคร้านยิ่งกว่าครั้งก่อนทั่วร่างแผ่กลิ่นอายที่แฝงด้วยความหมายลึกซึ้งชวนให้คนสับสนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าคำว่างดงามเพียงคำเดียวคงไม่พอ

        เมิ่งอู่อดกลั้นอย่างยากลำบากที่จะถอนสายตาออกจากเขาก่อนเดินเลี่ยงเขาไปเงียบๆ

        ขณะเดินผ่านเขาไปก็ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ “ข้าไม่ใช่ปีศาจร้ายสักหน่อยเจ้ามองข้ามากขึ้นจะเป็นไรไป ข้าจะกินเจ้าหรืออย่างไร?”

        ……….

        [1] แปลว่า หลับใหลในฤดูใบไม้ผลิจนรุ่งสางโดยไม่รู้ตัว